Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း (အပိုင်း - ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး လျိုယွင်... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာက ရှင်းပါတယ်... ဘာကိစ္စ မိုင်တစ်ထောင် အဝေးရောက်အောင် တွန်းပို့နေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ခုနကပဲ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်မရှောင်ယွင် ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ပေးနေသေးတာ မဟုတ်လား... အဲဒီလို ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်ထားလေးက ကျွန်တော့်ကို တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အခု ကျွန်တော်ကဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို လက်ဆောင်ပေးနေတာပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လျိုယွင်ပညာရှင် ၏ ရှန်မန် သွေးကြော ကို ပေါ့ပါးစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သို့သော် ပြီးမသွားသေး။ ဘယ်ဘက်လက်ကို လုပ်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကိုပါ ထပ်လုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖုန်းရှီ သွေးကြော ကို ဆက်လုပ်သည်။ ဘယ်ဘက်ခြေထောက် ပြီးတော့ ညာဘက်ခြေထောက်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ရင်ဘတ်အရှေ့ရှိ ယွီထန် သွေးကြောအား တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေသော်လည်း... ဒါကဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ၏ အကြမ်းတမ်းဆုံး အသုံးချမှုပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ရက်တာ နာကျင်မှု၊ နှစ်ရက်တာ နာကျင်မှု၊ သုံးရက်တာ နာကျင်မှု... အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လူတစ်ယောက်အပေါ်  ပုံချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လျိုယွင်ပညာရှင်သည် လဲကျသွားပြီး လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ လူသံမပီသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>တံငါသည် ဖမ်းမိပြီး ကမ်းပေါ်တင်လိုက်သော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သည်းကြီးမည်းကြီး တုန်ခါနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင်အတွက်တော့ ယခုအချိန်တွင် မီးတောင်ချော်ရည်ထဲ နှစ်မြှုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ဝေဒနာများက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး... မနာကျင်သော နေရာဟူ၍ တစ်လက်မမှ မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံကမူ ကြည်လင်ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကပင် နာကျင်မှုကို ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>(၁၈) ထပ် ငရဲသို့ ရောက်ရှိပြီး နှိပ်စက်ခံရလျှင်ပင် ဤမျှလောက် နာကျင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ဆုမိုသည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး လျိုယွင် ကတော့ တော်တော် ကျေနပ်နေပုံရတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကရော ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပါပြီ... ဘာကိစ္စ ဟန်ဆောင်နေဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ရှုံးနိမ့်သွားရတာကို ငါ လုံးဝ လက်ခံပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“'သူရဲကောင်းကို သိရင် သူရဲကောင်းကို လေးစားရမယ်' လို့ ဆိုရိုးရှိတယ်မလား... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်ကို ငါ လေးစားပါတယ်... ဒါကြောင့် ငါ့ကို မြန်မြန်သတ်ပေးပါတော့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကြောက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကောင်းကောင်း ခံစားပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟဲ...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးကြောတွေ၊ အရိုးတွေ အကုန်လုံး မင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီလေ... အခုချိန်မှာ (</p> <p>မသေဆေးလုံးကြောင့်သာ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေတာ... မင်းရဲ့ ဒီရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းကြောင့် ငါ နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စမရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း က အရမ်း နာကျင်စေတာ မှန်ပေမယ့်... ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်မှုကတော့ နည်းနည်းလေးပါ... ငါ ပါးရိုက်လိုက်တာလောက်တောင် မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုလုပ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သေမသွားပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်...မသေဆေးလုံးက ရှားပါးတယ် ဆိုပေမယ့်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဦးလေးယန် ဆီမှာ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>သူက ယန်ရီဇီ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ပေါ့ပါးစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး... ဆေးလုံးများကို လက်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်ရာ (၁၀) လုံးကျော်လောက် ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မသေဆေးလုံး.. ဒီလောက် ရှားပါးတဲ့ အသက်ကယ် ဆေးစွမ်းကောင်းကို... မင်း... မင်း ဘယ်ကနေ ဒီလောက်အများကြီး ရထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အကျိုးဆက်တွေပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ရွှမ်ဟူမျှော်စင် က အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က မသေဆေးလုံး အလုံး (၃၀) လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ... သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း တော်တော်များများ သုံးပစ်လိုက်ပေမယ့်... ငါက သိပ်ပြီး သုံးစရာ မလိုတော့ အများကြီး ကျန်နေသေးတာ”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... မင်း လုပ်စရာရှိတာ လုပ်စမ်းပါ... တကယ်လို့ သူ သေခါနီးဖြစ်သွားရင် ကယ်ဖို့ ဆေးရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း... လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်စမ်းပါကွာ....”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို စဉ်းစားလိုက်၏။ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ထိုလူက လျိုယွင်ပညာရှင်နှင့် မတူဘူးလေ... အစကတည်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုံးလို့ မဖြစ်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပထမဆုံး ရှင်မန် သွေးကြော ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်ချည်း တောင့်တင်းသွားပြီး... လည်ပင်းကြောများ ထောင်ထလာကာ ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“... ဒီ... လောက်... ပဲ... လား”</p> <p> </p> <p>သူက တစ်လုံးချင်းစီ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ရသော်လည်း...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် စကားပြောနိုင်သေးသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို လေးစားသလို ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်ကို ထပ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်း စေ့ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေ လုပ်ချင်ရင်... သာမန်လူတွေ မခံနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း... နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါပေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... မင်း အောင်မြင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်...”</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ့ဖုန်းရှီ သွေးကြော နှစ်ခုစလုံးကို ဆုမို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ နှလုံးသားထဲသို့ ဒလဟော ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ပြောချင်သော စကားများ လည်ချောင်းထဲ ပြန်ရောက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဆုမိုကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ပြီး... အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို အတင်း မှိတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက်... “အား...............”</p> <p> </p> <p>ကွဲအက်မတတ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ဂူတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး... သူ့ကို နာကျင်မှုမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လျိုယွင်ပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ် လျော့ရဲသွားပြီး... လူတိုင်း အံ့သြသွားအောင် ဘောင်းဘီထဲ ဝမ်းသွား ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး လျိုယွင် က တကယ်ပဲ ကျေးဇူးမသိတတ်ဘူး... ကျွန်တော်က ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို လက်ဆောင်ပေးတာကို... သူက အညစ်အကြေးတွေနဲ့ တုံ့ပြန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုယွင်ပညာရှင်သည် မိစ္ဆာကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို အရင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးဖို့ ခေါ်သွားလိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး လျိုယွင်ပညာရှင်ကို တွဲခေါ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ဆုမိုကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူက သိတာ နည်းနည်းလေးပါ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ မေးစရာရှိတာတွေ မေးပြီးပါပြီ... အဓိက က ဒီ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို နာကျင်မှုမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ပါးစပ်မှ ဆဲဆိုသံများ ဗလပွ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး ထျန်... မင်းက လူမဟုတ်တဲ့ ကောင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းက အစွမ်းထက်တယ်၊ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်၊ မာနကြီးတယ်၊ ထူးခြားတယ်ပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ခံခိုင်းရတယ်လို့”</p> <p> </p> <p>“ခွေးမသား... မင်း ခွေးမသား...”</p> <p> </p> <p>“မင်း သတ္တိရှိရင်... ကိုယ်တိုင် လာလုပ်စမ်းပါကွာ....”</p> <p> </p> <p>ဆုမို - “...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ - “...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် - “...”</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ် သွားပြီး လူသားဂိုဏ်းချုပ် အား ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... လူသားဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်”</p> <p> </p> <p>“...ဆု... ဆုမို..”</p> <p> </p> <p>လူသားဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် မအီမသာ ဖြစ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save