Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ယန်ရီဇီ ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားဆီမှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလားဗျ”</p> <p> </p> <p>ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်းသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သော်လည်း... ပြဿနာမှာ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အခု နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်လား... ဒါမှမဟုတ် လူသားဂိုဏ်းချုပ်  လား ဆိုတာတောင် ဆုမို မသေချာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ... တိမ်တိုက်တွေလို လွင့်ပျယ်ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ထင်တာတော့... သူ့ကို ရွှမ်ဟူမျှော်စင်ဆီ ခေါ်သွားမှ ရမယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဟုတ်သားပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ စိတ်ရောဂါ ပျောက်သွားတာနဲ့... ဘယ်နည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ တန်းရောက်သွားမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟေ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ရောဂါလို့ သတ်မှတ်လို့ ရလို့လား”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့် အမြင်အရတော့... ဒါ ရောဂါပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန် တွေးနေတာက ကျွန်တော် ပြောတာနဲ့ မတူဘူးလား... ခင်ဗျား ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူ့ကို ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ဆီ ခေါ်သွားချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ထဲမှာ... စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေ ရှိတယ်... အဲဒါနဲ့ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ကို ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ ထင်တာတော့... ဒီနည်းပညာကို သုံးလိုက်ရင် ထိရောက်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... မင်းပြောသလို ဒါက ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့... ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ရောက်ရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို နည်းပညာမျိုး ရှိတယ်လား”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် က မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောင်တစ်ချိန် မင်း အဲဒီကို ရောက်ဖူးရင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သို့သော် ယန်ရှောင်ယွင် က ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... အဖေက သမီးတို့ကို ဘာလို့ မခေါ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် မှာ စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်... ငါက မင်းတို့ကို ခေါ်သွားရင်... တားမြစ်ချက်ကို ဖောက်ဖျက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... စစ်ထူလေးသာ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ သူတွေအပေါ်ဆိုရင်တော့... သူတို့က အရမ်း သဘောထားကြီးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် အိုးထဲမှ မသေဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ခါးကြားတွင် ထိုးလိုက်၏။ ကျန်တာများကို ပုလင်းထဲ ထည့်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် လက်ထဲ အပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးတို့ မလိုအပ်လောက်ဘူး ထင်လို့ အရင်တုန်းက မပေးခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“အခု ဒီကိစ္စကို အကုန် သိသွားကြပြီ ဆိုတော့... ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“အရေးပေါ်  သုံးဖို့ (၃) လုံးလောက် ငါ ယူထားလိုက်မယ်... ကျန်တဲ့ (၁၀) လုံးကို သမီး သိမ်းထားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ဖျောင်းဖျနေလည်း အလကားပဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်း... ခင်ဗျား အချိန်မရွေး လက်လျော့လိုက်လို့ ရပေမယ့်... ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မတားတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဒီကိစ္စက ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆိုင်တာ မဟုတ်တော့ဘူး... အရင်တုန်းက ဘာမှ မသိခဲ့ရတုန်းကတော့ ထားလိုက်ပါတော့... အခုတော့ ဒီကိစ္စရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေကို သိနေရပြီ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုထားလို့ မရတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီစကားကို... ဦးလေးဆီ ကျွန်တော် ပြန်ပြောပါရစေ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြဖို့ပါပဲ... ခင်ဗျားက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဘာပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ ပြဿနာ ကြုံလာရင်... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ တိုင်ပင်လို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သဘောတူရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ... တကယ်လို့ သဘောမတူဘူး ဆိုရင်တော့... ရိုင်းပျရာ ကျပေမယ့်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်ပြီး လော့ရှားမြို့ ဆီ ပြန်ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။ ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း ဒေါသထွက်၍ မရနိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း... ကောင်စုတ်လေး”</p> <p> </p> <p>“အဖေ... ရှောင်မို ပြောတာ မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက အဖေက သမီးတို့ကို မကြီးပြင်းသေးတဲ့ ကလေးတွေလို ဆက်ဆံခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အခု သမီးတို့က အဖေ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံနေရမယ့် ငှက်ပေါက်စလေးတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ရှောင်မို က အဖေ့ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အထိ စွမ်းရည်ရှိနေပြီ... ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘူး ဆိုတာ သူ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဖေ သူ့စကား နားထောင်သင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ တွန့်ရွသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သမီးမိန်းကလေးတွေက အရွယ်ရောက်လာရင် မိဘနှင့် ဝေးကွာသွားတတ်တယ် ဆိုတာ... တကယ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းကတော့ သူ့သမီးကို မြင်တိုင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသော်လည်း.. ဒီနေ့တော့ နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းနေသလိုပါပင်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီကွာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ အရင်တုန်းက မပြောပြခဲ့တာက... တခြား ထည့်တွက်စရာတွေ ရှိနေလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ အကုန် ပွင့်လင်းသွားပြီဆိုတော့... မင်းတို့ကို တားဆီးဖို့က အရမ်း ခက်ခဲသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ငါတို့ ကြိုတင် သဘောတူညီမှု ယူထားရမယ်... ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လျှို့ဝှက်နေရမယ်... မင်းတို့ဘက်က ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြရဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ကပြရမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်သလို... ငါ့ဘက်မှာလည်း မမျှော်လင့်တဲ့ အခက်အခဲတွေ ကြုံလာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... သူတို့က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာတိုက်ရင် သေချာပေါက် အပြန်လမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ စိုးရိမ်တာက သူတို့က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်လာမှာကိုပဲ... အဲဒါက ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ ဦးလေးယန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အေး... ဒါဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဂူအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကိုတော့ လောလောဆယ် ဂူထဲမှာ အလှပြပစ္စည်းသဖွယ် ထားခဲ့လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင်  သိထားတာတွေကလည်း အကန့်အသတ် ရှိသည်။ သူ ပြောပြတာတွေက လက်ရှိ အခြေအနေအတွက် သိပ်အထောက်အကူ မဖြစ်လှချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဌာနချုပ် တည်နေရာကိုတော့ လျိုယွင်ပညာရှင် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုလောလောဆယ်တော့ ယန်ရီဇီ ရွှမ်ဟူမျှော်စင်ကို သွားပြီး သဲလွန်စ ရှာတွေ့မလား ဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးဦး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ်... ဆုမိုသည် ဂူဘေးတွင် တရားထိုင်နေသော ဝူတောက်ယိုအား ခိုး၍ အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ရီဇီကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်.. ပူးပေါင်းထားတဲ့ ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ က လူက... ဝူတောက်ယို တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရိပ်မိသွားပြန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားနဲ့ ဝူတောက်ယို တို့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားတာကို တစ်လောကလုံး သိနေတာပဲ... တကယ်လို့ တန်းတူညီမျှသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်... သူက ဘာကိစ္စ ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေမှာလဲဗျ”</p> <p> </p> <p> </p>


Save