Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း (အပိုင်း - ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“တုန်းချန်  ခရီးစဉ်က သူ့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲ ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ.. ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... အဖေ တကယ် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ”</p> <p> </p> <p>ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို မဖြေနိုင်ခင်မှာပင်... ယန်ရှောင်ယွင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွာချန်ယွီလေ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သမီးဖြစ်သူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ရင်ထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာ... သမီးရဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုတွေက တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာပါလား”</p> <p> </p> <p>“သမီးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပါ... ဒါ့အပြင် အဖေ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်... ရှောင်မိုက ဒီအချက်ကို ကြိုပြီး တွက်ချက်ထားပြီးသား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သူ့ဖခင်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သတိထားမိပြီး အခြေအနေကို နားလည်နိုင်တာက... သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... အဖေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူက ဟွာချန်ယွီ အမှန်ပါပဲ... ဟွာချန်ယွီ တင် မကဘူး... ဝေရူဟန်လည်း ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ... ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းက တခြား ခေါင်းဆောင်တွေကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါက လော့ရှားမြို့ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့... သူ့အကြောင်းကို တော်တော်လေး နားလည်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက အခုမှ စတာ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက စခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ဟွာချန်ယွီ ဒုတိယ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာကို ရောက်လာဖို့... မင်းအဖေနဲ့ ငါ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ရသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဝေရူဟန် အားနည်းလာကတည်းက... သူက မဟာဗျူဟာတွေ ချမှတ်ပြီး ကြိုးကိုင်နေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့က ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အုပ်ချုပ်ရင်း... တိတ်တဆိတ် အင်အားတွေ စုဆောင်းနေခဲ့ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မြို့ကြီးလေးမြို့ ထဲမှာ... သူတို့က မြို့နှစ်မြို့ကို သိုသိုသိပ်သိပ် ထိန်းချုပ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“အပြင်ပန်းမှာတော့ ဝူတောက်ယိုက သီးခြား ရပ်တည်နေသလို ထင်ရပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ ဝေရူဟန် ဆီမှာ သစ္စာခံထားတာ ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ထားမှ ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ရင် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“အထူးသဖြင့် ဝူတောက်ယို က ငါ့အကူအညီနဲ့ တုန်းချန် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ စီစဉ်နေတာ... အခု အောင်မြင်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အနည်းဆုံးတော့ နာမည်ခံ သဘောအရပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်ကသာ ဝူတောက်ယို က သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ကြေညာခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဒီကိစ္စမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် အတားအဆီးတွေက တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“နောင်တစ်ချိန် အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရင်... မင်း ဟွာချန်ယွီ နဲ့ ဝေရူဟန် ကို သွားရှာလို့ ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဝေဇီယီ ကရော ဒီအကြောင်း သိလားဗျ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ မေးခွန်းအား ယန်ရီဇီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစီအစဉ်က စောစောစီးစီး ချမှတ်ထားပြီးသားပါ... သိတဲ့လူ နည်းလေ... အောင်မြင်နိုင်ချေ များလေပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ... ဖီးနစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းက အခြေအနေက အတည်တကျ ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီခရီးစဉ်က နောက်ဆုံး အဆင့်ပဲ... ကျန်နေတဲ့ ဖီးနစ်မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် (၄) ယောက်ထဲမှာ တချို့က ယိမ်းယိုင်စ ပြုနေပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ဝူတောက်ယို ပြန်ရောက်သွားတာနဲ့... သစ္စာလာခံမယ့် သူတွေ သေချာပေါက် ရှိလာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သိုသိုသိပ်သိပ် လွှမ်းမိုးထားပြီး... အားသာချက် အားနည်းချက်တွေကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီးသား”</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းလေး ထပ်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့... ကျန်တာတွေက အရေးမပါတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဝေရူဟန် ရဲ့ နည်းလမ်းလား”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဟွာချန်ယွီ ရဲ့ နည်းလမ်းပါ... ဒီမုဆိုးမကို လျှော့မတွက်နဲ့”</p> <p> </p> <p>“တခါတလေကျရင်... မိန်းမတွေ ရက်စက်လာပြီဆို ယောကျ်ားတွေ လိုက်လို့ မမီဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသော်လည်း သဘောတူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားပြီး... ဆုမိုသည် ယန်ရီဇီနှင့် အခြား အကြောင်းအရာများစွာကို ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရင်း... ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ရောက်မှသာ ဆုမို အိပ်ပျော်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုကို မှီလျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ်... ရုတ်တရက် ပခုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာပုတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးများကို ဖျတ်ခနဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ... ယန်ရီဇီက တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြနေပြီး... သူမကို လိုက်လာရန် လက်ဟန်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး... သူမလည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး တောင်ကြားငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။ မူလက အိပ်ပျော်နေသော ဆုမိုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး... အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ... ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>“အဖေ... သမီးကို ဘာလို့ ဒီနေရာ ခေါ်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သူမကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးရဲ့ တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း လေ့ကျင့်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>“ပုံမှန် တိုးတက်နေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အင်း... တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း ဆိုတာ ဆန်းကြယ်ဂိုဏ်း ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းကျမ်းပဲ... တိုးတက်မှု နှေးကွေးတာက သဘာဝပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး မျှတမှု ရှိတယ်... လမ်းကြောင်းလွဲသွားမယ့် အန္တရာယ် မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီသိုင်းကျမ်းက သည်းခံနိုင်စွမ်း လိုအပ်တယ်... စိတ်လောလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အတိတ်တုန်းက အဖေက ရှို့ရွှမ်  ဆီကနေ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း  နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း  ကို သင်ယူခဲ့ရတယ်... ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း က နာမည်ကြီး သိုင်းပညာ တစ်ခုပဲ... အဲဒီတုန်းက လူတစ်စုက ဒီသိုင်းပညာကို တော်တော်လေး စွဲလမ်းခဲ့ကြတယ်... အဲဒီအထဲမှာ ရှောင်မိုရဲ့ ရန်သူ... အဘိုးကြီး ရှီဟန် လည်း ပါတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး ရှီဟန်... သမီး ကြားဖူးတယ်... ရှောင်မို က သူ့တပည့်ကို သတ်လိုက်တယ် ဆို”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီး ရှီဟန် က အရမ်း အစွန်းရောက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ လူစားမျိုး... သူ့တပည့်ကလည်း ကောင်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ပါဘူး... သေသွားတာ အရေးမကြီးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ လက်စားချေချင်နေတာ... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဖေ သမီးကို ခေါ်ထုတ်လာတာ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ သမီးကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း သင်ပေးချင်လို့”</p> <p> </p> <p>“ရှင်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သမီး ရှောင်မိုကို သွားခေါ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူမ နောက်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ယန်ရီဇီက အမြန် လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလို့ သူ့ကို သွားခေါ်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း က သာမန် မဟုတ်ဘူးလေ... ရှောင်မို လည်း အတူတူ သင်ယူခွင့်ရရင် ကောင်းမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူသံများ တုန်ရီလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို မသင်ပေးဘူး... မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သင်ပေးမှာ”</p> <p> </p> <p>“...ဘာလို့လဲဟင်”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ.. ဒီကောင်လေးကို မသင်ပေးဘူး... သူက အခုတောင် တော်တော်လေး ထူးချွန်နေပြီ... ငါသာ သူ့ကို ထပ်သင်ပေးလိုက်ရင်... နောင်ကျရင် မင်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်သွားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သူ သမီးကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ ဘယ်ယောကျ်ားကများ ကိုယ့်မိန်းမကို အနိုင်ကျင့်ပါ့မယ်လို့ ပြောဖူးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကကြီးမှာ ယောကျ်ားတွေရဲ့ စကားက ဘယ်တော့မှ စိတ်မချရဘူး... အထူးသဖြင့် လေမိုးတွေ ကြွယ်ဝတဲ့ ဆုထျန်းယန် ရဲ့ သား ဆိုရင် ပိုဆိုးသေး”</p> <p> </p> <p>“...ဒါဆို အဖေ့စကားကိုရော ယုံလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားပြီး... သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... အဖေ့စကားကို ယုံလို့ ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဖေ သမီးကို လှည့်စားလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“...မင်း သင်မှာလား၊ မသင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“သင်မယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ရောက်လာရင်... သမီး တတ်ပြီးမှ ရှောင်မိုကို ပြန်သင်ပေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ မျက်စိရှေ့တွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ လည်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save