Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပွဲသိမ်းချိန်၌ လူခွဲကြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~တစ်ညလုံး စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်... နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နံနက်ခင်း ရောက်သောအခါ... ယန်ရီဇီ ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို ဆုမို သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နှာခေါင်းက နှာခေါင်း မဟုတ်သလို၊ မျက်လုံးက မျက်လုံး မဟုတ်သလို... သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များထဲတွင် ကြီးမားသော မကျေနပ်ချက်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သည်လည်း စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်နေသော်လည်း... ယန်ရီဇီကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ပါးစပ်ပြန်ပိတ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ဒီသားအဖ နှစ်ယောက်ကြားတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ဆက်ပြီး စုံစမ်းမနေတော့ချေ။ အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူးလေ... အခုက မိနစ်တိုင်းကို တန်ဖိုးရှိရှိ အသုံးချရမည့် အချိန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၊ လင်းဟုန်ရှ ၊ ယွီလင်းရှင်း၊ ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားနှင့် ကျီဖေးယန်တို့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင်သို့ သွားရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်း၊ ကျီဖေးယန်နှင့် သူမ၏ မောင်နှမများသည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရသော်လည်း... အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း လည်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီပဲ... ဘာလို့ ဆက်ပြီး ပင်ပန်းခံနေဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းသွားတာက ဒီတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ဘူး... နောက်ကွယ်က လူတွေ ရှိနေသရွေ့... နွေဦးလေပြေ တိုက်ခတ်တိုင်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာမယ့် မြက်ရိုင်းပင်တွေလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စက အဆုံးမသတ်သေးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... အားလုံး ဂရုစိုက်ကြပါနော်”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမသည် လင်းဟုန်ရှဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဒေါ်လင်း... သမီး ရှောင်မို နောက်လိုက်ပြီး အဒေါ်လင်း လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ... အဒေါ်လင်း... သမီး တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သမီး ပြောချင်တာ ပြောပါ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ယန်ရီဇီကို လှမ်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေနဲ့ အတူတူ ခရီးသွားတဲ့အခါ... အဖေ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်... အသက်ကြီးနေပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့စိတ်က မီးလို ပူနေတုန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်း သည်းခံတတ်လာတယ် ဆိုပေမယ့်... မမျှော်လင့်တဲ့ ကိစ္စတွေ ကြုံလာရင် သူ့သဘာဝကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သမီး စိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်... ဇီယန် အာမခံဌာန ကို စာရေးလိုက်ပါ... ရှောင်မိုကို ကိုယ်တိုင် လာပြီး ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီ 'ဖြေရှင်း' တယ် ဆိုတာက သူမ ထင်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပြုံးစစ မျက်နှာထားဖြင့် ယန်ရီဇီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆုမို လျှောက်လာပြီး ကျီဖေးယန်ကို ဦးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တံခါး အာမခံဌာန ၏ ခေါင်းဆောင်လေး ဖြစ်သူ ကျီဖေးယန် သည် ယန်ရီဇီနောက် လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ...</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်က သူသည် လျိုမို တို့ထက် ယန်ရီဇီတို့ကို ပို၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ချက်က သူ့သိုင်းပညာက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေသဖြင့်... အဖမ်းခံရလျှင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး အကြောင်းရင်းကတော့... သူ့အဖေအတွက် လက်စားမချေရသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်  နှင့် လူသားဂိုဏ်းချုပ်  သည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့်... ကောင်းကင်တံခါး အာမခံဌာန အတွင်းတွင် ကျီဝမ်လီအား သတ်ခဲ့သူမှာ လူသားဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>အခု ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူသားဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဘယ်သူပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေပါစေ... သူ့ကလဲ့စားက မပြည့်စုံသေးသဖြင့် ပြန်လှည့်သွား၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ရှိနေသူ အားလုံးကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး... လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်းတို့... အခု လမ်းခွဲကြပြီဆိုတော့... ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆုံရမလဲ မသိနိုင်ဘူး... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဗျ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှသည် ဆုမိုကို သေချာကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ... မင်းအဖေလို မဖြစ်စေနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ယွီလင်းရှင်းက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂရုစိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားက လျိုမိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ဆုမိုကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ သိထားတာက အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်... မင်း သိပ်စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီး ယန် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားစေဖို့တော့ သတိပေးထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... တောင်တွေ မြင့်ပါစေ၊ မြစ်တွေ ရှည်ပါစေ... နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားနှင့် ယွီလင်းရှင်းတို့ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့လည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်သာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး... လင်းဟုန်ရှနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို သယ်ဆောင်သွားပြီး... နောက်တစ်ယောက်က လျိုယွင်ပညာရှင် အား သယ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် ယန်ရှောင်ယွင်သည် ငေးမောကြည့်ရှုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆုမိုက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မပူပါနဲ့... ဦးလေးယန် က သိုင်းပညာ မြင့်မားတယ်... ယွီလင်းရှင်း က စေ့စပ်သေချာတယ်... ကျောက်စိမ်းချီလင် ကလည်း သိုင်းပညာ ထူးချွန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျီဖေးယန် က အတွေ့အကြုံ နည်းပေမယ့်... လျှော့တွက်လို့ မရပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဘာမှားယွင်းမှုမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အစ်မ.. ကြိုတင် သတိပေးထားတဲ့အတွက်... ဦးလေးယန် က နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး... စိတ်ချပါ”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို စိတ်မပူရန် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ဝူတောက်ယိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်၏။ အားလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဝူတောက်ယိုကို လက်သီးဆုပ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်းဝူ... ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်က ဘာလဲဗျ”</p> <p> </p> <p>“ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်ကို အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လော့ရှားမြို့ ကို တန်းပြန်လို့ ရပါတယ်... ကျုပ် ထင်တာတော့... 'ယန်ရီဇီ သေဆုံးခြင်း' သတင်း ကြားရပြီးတာနဲ့ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် က လူတွေက လော့ရှားမြို့ကို လာပြီး နာရေးကြေညာကြလိမ့်မယ်... မင်းတို့ ပြန်ရောက်ရင် အိမ်မှာ ခဏ စောင့်နေလိုက်ပါ... ကျုပ် 'အလောင်း' ကို ပြန်သယ်လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယို ပြောတာ အမှန်ပဲ ဆိုတာ သိပေမယ့်...</p> <p> </p> <p>နည်းနည်းတော့ နေရခက်သား။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... မြို့စားမင်းဝူ ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယို ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက် စိတ်ခံစားမှုတွေကို နည်းနည်း ပြုပြင်ထားဦးနော်... ဒီကိစ္စက နောက်ဆက်တွဲတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု အရင်တုန်းက လူသားဂိုဏ်းချုပ်  ဆီကနေ သိခဲ့ရတဲ့ စာရင်းက... အကုန်အမှန် မဟုတ်ပေမယ့် အကုန်အမှားလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး... အမှန်နဲ့ အမှား ရောထွေးနေတာက ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲစေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူသားဂိုဏ်းချုပ်က အရာအားလုံး သိနေတာလား ဆိုတာ ထပ်ပြီး အတည်ပြုရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို... ကျုပ် ပြန်ရောက်ရင် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဆီ တင်ပြပြီး ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့... ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ပီပီပြင်ပြင် ကပြဖို့ပဲ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save