Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာလို့ မင်းပဲ ဖြစ်နေရပြန်တာလဲ... မကျွတ်မလွတ်နိုင်တဲ့ ကောင်ရယ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“ဘာလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ခုလေးတင် ကောင်းကင်နှင်းရည် ခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး စည်ပင်ဝပြောတဲ့ ခေတ်ကြီးကို စတင်တော့မှာလေ... ဘာလို့ အခုလို တားဆီးမရနိုင်တဲ့ ရန်သူကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ရှိ ပြည်သူများသည် ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့လည်း ထွက်ပြေးချင်ကြပါသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး နှင့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ တပ်မတော်ကြီး၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် သစ်ပင်ဘုရင် လေးပါးနှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အရှေ့တောင်ဘက် ဧရိယာကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးချင်လျှင်တောင် အချိန်နှောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“လက်တွန့်မနေနဲ့... အကုန်သတ်ပြီး ဝင်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်မီးခိုးရောင် ၏ အသံသည် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး သည် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အသွင်ယူထားသော ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသံသည် ဝိညာဉ်အာရုံ မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာပြီး နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ထံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် အထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး နောက်ဆုံးတွင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခိုင်ခံ့သော မြို့ရိုးများကို နင်းချေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ အပိုင်းအစများ တလိမ့်လိမ့် ပြိုကျကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆွဲငင်ခြင်း နည်းစနစ် .. စွမ်းအားပြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီသည် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ကြာပွတ် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မျှင်တန်းများသည် ထိုဧရိယာရှိ သက်ရှိအားလုံးနှင့် ချိတ်ဆက်သွားပြီး သူတို့ကို အတင်းဆွဲယူကာ မိုင်ရာချီ ဝေးကွာသော မြို့အတွင်းပိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အားနည်းတဲ့ကောင်တွေက အားကြီးတဲ့သူတွေရဲ့ ကယ်တင်မှုကို ရထိုက်လို့လား...”</p> <p>ဟု သစ်ပင်ဘုရင် တစ်ပါးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ မိုဝမ်ရှီ က ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားကြီးတဲ့သူက အားနည်းတဲ့သူကို မကာကွယ်ပေးရင်... ဘယ်လိုလုပ် အားကြီးတဲ့သူလို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ ကြာပွတ်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ထပ်မံ ကယ်တင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လူများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြပြီး မျက်ရည်များ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မိုဝမ်ရှီ ၏ အိုမင်းသော ကျောပြင်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ငေးကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီ... လေးစားထိုက်သော အကြီးအကဲပေတည်း။</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...”</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ဘုရင် တစ်ပါးသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ပျံလာပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ နွယ်ပင်များဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ရတနာတံဆိပ်တော်တစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။ “ဝုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ မိုဝမ်ရှီ ကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အ...”</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဝါရင့် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သော သစ်ပင်ဘုရင် ကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ မိုဝမ်ရှီ... ထိပ်တန်း သူကောင်းမျိုးနွယ် (၁၀) စု လာကူညီပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးနင်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင် (၉) ဦး လေကြောင်းမှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိုဝမ်ရှီ နှင့်ပေါင်းလိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင် (၁၁) ဦးသည် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေး မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နောက်တွင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် (၁၀) ဦးကျော်နှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့လည်း အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးချင်ကြပါသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ အတားအဆီးကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီတိုက်ပွဲကနေ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လျှင်တောင် တစ်သက်လုံး နှလုံးသားနတ်ဆိုး ခြောက်လှန့်တာ ခံရမှာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်လည်း ဘယ်တော့မှ တက်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... မကောင်းတဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းထက် ကောင်းမွန်တဲ့ သေဆုံးခြင်းက ပိုမြတ်တယ်... မင်းတို့က သူရဲကောင်းတွေပဲ... ငါကတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ဆွဲပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် လူတိုင်းတွင် သေခြင်းတရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရဲသော သတ္တိ မရှိကြပေ။ လူအများအပြားသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ထွက်ပြေးခြင်း အလင်းတန်းများ ခြုံလွှမ်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် နာမည်ကျော် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင် အချို့လည်း ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူမှ မလှောင်ပြောင်ကြ... ဘယ်သူမှ ဒေါသမထွက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အသက်နဲ့ သေခြင်း ကြားက ရွေးချယ်မှုဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲသည့် အရာလေ။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ဖို့ ရွေးချယ်တာက မမှားပါ။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးတဲ့ ကောင်တွေကို သတ်ပစ်... တစ်ကောင်မှ အလွတ်မပေးနဲ့...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ထံမှ နွယ်ပင်မီးခိုးရောင် ၏ ရက်စက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထွက်ပြေးနေသူများ ခြေခေါက်မလို ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာကြီးလဲဟ...</p> <p> </p> <p>မပြေးတဲ့ သူတွေကို မသတ်ဘူးလား...</p> <p> </p> <p>ဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ...</p> <p> </p> <p>သူတို့ ငိုချင်လာကြသည်။ ကျိန်ဆဲရင်း ညည်းတွားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်...”</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြပြီး ထွက်ပြေးနေသော ကျင့်ကြံသူအများအပြားကို ချက်ချင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြပြီး အချို့မှာ မုန့်လုံးများ သီထားသကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ခံရကာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တော်တော် ရဲတင်းပါလား...”</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီ၊ ဘိုးဘေးနင် နှင့် အခြားသူများအားလုံး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး မကြောက်ကြနဲ့... ငါတို့ လာကူညီပြီ...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် အတွင်းမှ ကြံ့ခိုင်သော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခရိုင်ဘုရင် လက်အောက်ရှိ စစ်ဘုရင်ကြီး ဆယ်ပါးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာကြပြီး ခမ်းနားသော အလင်းတန်းကြီးများအဖြစ် စစ်မြေပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အစွမ်းထက် မန္တန်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် အသက်စွမ်းအင်များ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ ရာပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ရှိ ပြည်သူများ၏ နှလုံးသားများ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် လက်များကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ရင်း ဤစွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များကို ချီးကျူးနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်...”</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ဘုရင် လေးပါးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ သစ်ပင်ဘုရင်ကြီး တစ်ပါးအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သူတို့သည် မိုဝမ်ရှီ နှင့် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေးကြ...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် မြေပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်ပြည်သူများသည် ကြင်နာတတ်သော ကျင့်ကြံသူအချို့၏ အကူအညီဖြင့် ယာယီ ဘေးကင်းသော မြို့လယ်ခေါင်သို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင်များပင်လျှင် အလွန်အမင်း အားငယ်မှုကို ခံစားနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ နေနေသာသာ... တိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုလောက်နှင့်တင် သူတို့ ပြာဖြစ်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ သစ်ပင်ဘုရင်ကြီး ၏ ပေါင်းစပ်စွမ်းအားသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။ မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ကြွေထည်ဘုရင် ကိုပင် ဖိအားပေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေက တော်တော် သန်မာတာပဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်တိုက်ရင်တောင် မနိုင်နိုင်ဘူး... ဟို ခရိုင်ဘုရင်ကောင် ဝင်တိုက်မှပဲ ရမှာ...”</p> <p> </p> <p>ကြွေထည်ဘုရင် သည် ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ဘီလူးကြီး၏ ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ နောက်တွင် လမ်းလျှောက်လာနေသော ပေပေါင်း ထောင်ချီ မြင့်မားသည့် နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ရှိနေမှတော့... ခရိုင်ဘုရင် အဆင့်ချိုးဖြတ်နိုင်ရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ... အနှိပ်ကွပ် ခံရမှာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ကတော့ သေချာပေါက် ကျဆုံးတော့မှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး အမြန် ရှာမှ ဖြစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ကြွေထည်ဘုရင် သည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် သူ့မျိုးနွယ်စုမှ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ပါး ရေးဆွဲပေးထားသော လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တာအိုစာရွက် ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာပါက လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမသခင် လျူမင် နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင်  အဆင့် အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်လျက် သူသည် စစ်မြေပြင်သို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာပြီး ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ၏ စစ်ဘုရင်ကြီး ဆယ်ပါး၊ ထိပ်တန်း သူကောင်းမျိုးနွယ် (၁၀) စု မှ အကြီးအကဲများ၊ မိုဝမ်ရှီ နှင့် အခြားသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော ပေါင်းစပ် သစ်ပင်ဘုရင်ကြီး ကို ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p>ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သစ်ပင်ဘုရင်ကြီး ကွဲအက်သွားပြီး လွင့်စဉ်ထွက်သွားကာ ပေါင်းစပ်ပုံစံကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ သစ်ပင်ဘုရင် လေးပါးအဖြစ် ပြန်လည် ကွဲထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်မှ ပျော်ရွှင်ရိပ် မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး သည် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းသည် ကျော်လွှား၍ မရနိုင်သော မိုးမျှော်တောင်ကြီး တစ်လုံးပမာ ရပ်နေပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အားလုံးက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ သူ့စကားထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ပေ (၇၀၀) ရှည်လျားသော ဧရာမ ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရက်စက်စွာ ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားခုတ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းသက်သက်ကပင် မြေကြီးကို ကွဲအက်သွားစေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများကို သေဆုံးစေခဲ့သည်။ လျူမင်၊ မိုဝမ်ရှီ နှင့် ဘိုးဘေးနင် တို့ကဲ့သို့ သန်မာသူများပင် လွင့်စဉ်သွားကြပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျကာ သွေးအန်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အ...”</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် အရှိန်ကြောင့် လွင့်စဉ်သွားကာ ပွဲချင်းပြီး ပေါက်ကွဲသေဆုံးကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိုင်ရာချီ ပတ်လည်အတွင်းတွင် သာမန်ပြည်သူ သန်း (၂၀) ကျော်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံလှိုင်းများကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး နေရာမှာတင် သွေးအန်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ဆိုလျှင် တိုက်ရိုက် အငွေ့ပျံသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း... မုန်းလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီ သည် မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သန်းပေါင်းများစွာသော လူများ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသည်ကို၊ သန်းနှင့်ချီသော လူများ သေဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်စံအိမ် တွင် …</p> <p> </p> <p>ရှုဟုန်ယွီ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မြင့်မြတ်သော ခရိုင်မင်းသမီး ၊ အနာဂတ် ခရိုင်ဘုရင် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူမ၏ လက်အောက်မှ မြို့သူမြို့သားများ ဆိုးရွားစွာ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားများ သွေးထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြိုင်ဘက်ကင်း မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့တာကို မုန်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လက်ရန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူမသာ လုံလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးခဲ့လျှင် သူမ မျက်စိရှေ့က အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ချွင်...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး သည် ဧရာမ ဓားကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ သတ္တဝါများကို အထင်သေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဒီ ကိုယ်ပွား ဖိအားအောက်မှာတောင် မင်းတို့ ပုရွက်ဆိတ်တွေက အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားချင်သေးတာလား... ဒီနေ့ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ကို သွေးချောင်းစီးစေပြီး ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ် နဲ့ ရှေးဟောင်း နွယ်ပင် ဘိုးဘေး ကို ဆင့်ခေါ်ပစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ပြောလိုက်ရာ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်၊</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ... ငါ့တုတ်ကို စားလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင် စူးရှသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တုတ်အရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး အသံလာရာဆီသို့ နာကြည်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး သာမက... နေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံး အသံလာရာဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ၊</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်လှေ  တစ်စင်း ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လှေဦးတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ရပ်နေကြသော လူ (၅) ဦးသည် နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ချောမောသော လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ မင်းပဲ ဖြစ်နေရပြန်တာလဲ... မကျွတ်မလွတ်နိုင်တဲ့ ကောင်ရယ်…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save