Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့၏ အရာရာကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ရရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ဒုန်း... ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>ဟန်ရီ နှင့် ဟန်အာ တို့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ယဲ့ဖုန်း က ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်စီ ကန်လိုက်ရာ သူတို့ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ ထို့နောက် ယဲ့ဖုန်း သည် သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အသိပင်လယ် ကို ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးကာ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို အပြီးတိုင် ရုပ်သိမ်းပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ အလွန် သက်သာလွန်းလှပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ထုတ်ယူနိုင်မည့် အဖိုးတန် သတင်းအချက်အလက်များစွာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံး အသုံးဝင်မှုကို ရယူပြီးမှသာ ရှင်းလင်းပစ်ရန်လည်း မနှောင်းသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကို မသတ်လည်း... မင်း ငါတို့ဆီက ဘာမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ရီ က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ရဲ့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရှင်တို့... ဟန်ရီ တာဝန်ကျေအောင် မဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့လို့ အခု သေခြင်းတရားနဲ့ သွားရောက် တွေ့ဆုံပါတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်မှိန်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အသုံးပြု၍ ဟန်ရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ ဝိညာဉ်အသိပင်လယ် ထဲတွင် အရေးကြီးသော အချိန်၌ ကိုယ်တိုင် ပေါက်ကွဲနိုင်စွမ်းရှိသည့် အထူး ဝိညာဉ်ပိုးမွှား တစ်ကောင် ဖုံးကွယ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ဟန်ရီ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မသေချင်သေးဘူး... ဝူး...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ရီ ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်အာ တစ်ယောက် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိပင်လယ် ထဲရှိ ဝိညာဉ်ပိုးမွှားသည်လည်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ဟန်အာ ၏ အသက်ကိုပါ ချက်ချင်း နုတ်ယူသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို ဝိညာဉ်ပိုးမွှား နှစ်ကောင်စလုံးကို ဟန်ရီ က ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဟန်ရီ က ဟန်အာ ကို သတ်ချင်လျှင် ဝိညာဉ်ပိုးမွှားကို ပေါက်ကွဲစေရန် အမိန့်ပေးရုံဖြင့် ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့်လည်း ဟန်အာ သည် ဟန်ရီ ကို အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်ယောက်လုံး သေသွားပြီလား...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်ဖမ်းဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲတဲ့ ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ညှိုးကို တောက်လိုက်ရာ အလောင်းနှစ်ခုစလုံး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုကာ ထိုပြာများကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီးမှ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကိုတော့ ရလိုက်ပြီပဲ။ အဲဒီထဲမှာ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စစ်ဆေးလို့ရမယ့် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ယဲ့ဖုန်း သည် ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က မြို့လယ်ခေါင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကြွေထည်ဘုရင် ရှုရန်ရှန် သည် ခြေရာလက်ရာမကျန် ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကြည့်ရတာ သူ.. လက်စားချေမှာကို ကြောက်၍ ပြေးတာ ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... ကြွေထည်ဘုရင်... သေမှာကြောက်တဲ့ ငကြောက်လေးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က မထီမဲ့မြင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေသော ဟူဖေးဖေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် လူဦးခေါင်းခွံ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော အစိမ်းရောင် ပုံဆောင်ခဲ အမြုတေကြီးကို ပိုက်ထားပြီး ‘စားလို့ကောင်းလိုက်တာ’ ၊ ‘အရသာရှိလိုက်တာ’ ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ကိုက်ဝါးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ၏ အမြုတေပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>[ဟူဖေးဖေး၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှု စွမ်းအင် - ၄၀ %]</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်ပမာဏကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် စွမ်းအင် လျော့မသွားသည့်အပြင် (၄) ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခြင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာစရာပင်။</p> <p> </p> <p>(၄၀) ရာခိုင်နှုန်းသော အဆင့်မြှင့်တင်မှု စွမ်းအင်ဖြင့် ဟူဖေးဖေး သည် စတုတ္ထ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံ ကို (၄) ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းသည် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူတစ်ဦးက (၄) ကြိမ် ဝင်ရောက်ကူညီပေးသည်နှင့် တူညီလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက မြူခိုးဂိုဏ်း အတွက် သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြရာ၊ ထိုအသံသည် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း က လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး ထကြပါ... ကျုပ်က ဒီပွဲတော်ကို လာရင်းနဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ တွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာပါ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ... ကဲ... ထကြပါ...”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်း သည် မြို့တော် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ အများအပြားလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရပေ။ သို့သော် သူတို့ ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း...”</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟို ကြွေထည်ဘုရင် ကတော့ လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ နေရာမှာပဲ တော်တာ... အခု နတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေ လာတော့ ခြေရာဖျောက်ပြီး အမြန်ဆုံး ပြေးသွားလိုက်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူက ဒီလိုပါပဲ... သူတင်မဟုတ်ဘူး... သူ့နောက်ကွယ်က ရှုမိသားစု ကလည်း ဘာမှ မကောင်းဘူး... မြို့တော်မှာဆို နာမည်ကြီးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတော့ ဒီ ကြွေထည်ဘုရင် ကို နတ်ဆိုးမိစ္ဆာတွေဆီ ကျွေးပစ်ချင်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် မှာရှိတဲ့ သက်ရှိ ကုဋေပေါင်းများစွာရဲ့ ကိုယ်စား... ကျုပ် ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း က ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေအတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အခုလောလောဆယ် ကျုပ်က ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ချိုးဖြတ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေလို့ ထွက်လာလို့ မရတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် အလယ်ဗဟိုမှ ကြံ့ခိုင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်သွားပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော ကောင်းကင်ကြီး ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ အုံ့မှိုင်းမှုများကို တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် မြို့လယ်ရှိ ခရိုင်ဘုရင်စံအိမ် ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင် ရှုချန်ကျွင်း သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခရိုင်ဘုရင်... အဆင့်ချိုးဖြတ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါဗျ... ပြီးတော့ စောစောက ကိစ္စအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဒါက ဟန်ရီ နှင့် ဟန်အာ တို့ ရှိနေသည့် နေရာကို ခရိုင်ဘုရင်က ကြိုတင် အချက်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအချက်ပေးမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ယဲ့ဖုန်း အနေဖြင့် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခရိုင်ဘုရင် နှင့် ယဲ့ဖုန်း တို့ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် ဟူဖေးဖေး နှင့်အတူ တပည့်များ၏ အားကျလေးစားသော အကြည့်များကြားမှ ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေ ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းစောင့် ဟူဖေးဖေး က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မယုံနိုင်စရာပဲ... သူမက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကိုတောင် ဖိနှိပ်နိုင်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဂိုဏ်းချုပ် က ပိုတောင် သန်မာဦးမှာပေါ့နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား... ဂိုဏ်းချုပ် က ဂိုဏ်းစောင့်ထက် ပိုသန်မာမှာ သေချာတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>တပည့်များက တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အဲဒီလောက်ကြီး မမြှောက်ကြဖို့ ပြောချင်မိသည်။ အမှန်တကယ်သာ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် လက်ရှိတွင် သူသည် ဟူဖေးဖေး ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အလွန်ဆုံးရှိမှ ပုံမှန်အခြေအနေက ဟူဖေးဖေး နှင့်သာ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင်၊</p> <p> </p> <p>မိုယင် သည် ယဲ့ဖုန်း နှင့် ဟူဖေးဖေး တို့ကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။</p> <p> </p> <p>‘ဂိုဏ်းစောင့် ကလည်း မူလနတ်ဘုရား အဆင့် စွမ်းအားရှိတာပဲ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ် မျိုးနွယ်စု ရဲ့ တံဆိပ်က မတော်တဆ အက်ကွဲသွားရင်တောင်မှ ငါတို့မှာ ပြန်တိုက်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိနေပြီပေါ့... ဟုတ်ပါပြီ... ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တံဆိပ်က အရမ်း ခိုင်မာပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်တစ်ရာလောက်အထိ ခံမှာပါ... အဲဒီအချိန်ရောက်ရင်တော့ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် မြေအောက်လိုဏ်ဂူ က ကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာပါ...’</p> <p> </p> <p>မိုယင် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>လျူမင်၊ မိုဝမ်ရှီ၊ ထိပ်တန်း သူကောင်းမျိုးနွယ် (၁၀) စု မှ ဘိုးဘေးနင် နှင့် ခရိုင်ဘုရင်စံအိမ် မှ စစ်ဘုရင်ကြီး ဆယ်ပါး အပါအဝင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“အသက်ကယ်တင်တဲ့ ကျေးဇူးကို စမ်းရေတွင်းလို ပြန်ဆပ်ရမှာပါ... ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ နင်မိသားစု ဟာ မြူခိုးဂိုဏ်း ကို အကြွေးတစ်ခု တင်သွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့လည်း တူတူပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင်များက သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားများကို အသီးသီး ပြောကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ယဲ့ဖုန်း နှင့် ဟူဖေးဖေး တို့ ဝင်မတိုက်ခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး နွယ်ပင်ဘီလူးကြီး ၏ ပေ (၇၀၀) ရှည်သော ဧရာမ ဓားကြီးအောက်တွင် သေဆုံးသွားကြမှာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ အားနာစရာကြီးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ပွဲ ကို စောစောလာခဲ့တာပါ... ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်မှုကြီးပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤအဖြစ်အပျက်အတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရိုင်မင်းသမီး  ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်ဟု ယဲ့ဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ၏ ဖိတ်ကြားချက်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရက်အနည်းငယ် စောထွက်လာခဲ့မည် မဟုတ်သလို၊ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်လည်း ရောက်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤအောင်မြင်မှုတွင် ခရိုင်မင်းသမီး တွင်လည်း ဝေစု ရှိနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်... ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ကို ပြင်ပကမ္ဘာ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာ တွေ ကျူးကျော်မယ့် အန္တရာယ်ကို ဂိုဏ်းချုပ် က ကြိုတင်သိမြင်လို့သာ အခုလို စောစောလာခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... မှန်လိုက်လေ...”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကမူ ၎င်းကို တိုက်ဆိုင်မှုဟု လုံးဝ မယုံကြည်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ပွဲ ကို လာမည့် ဂိုဏ်းများသည် ပွဲမစခင် တစ်ရက်အလိုမှသာ ရောက်လာတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ကဲ့သို့ ရက်အနည်းငယ် စောရောက်လာသူမျိုးမှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကြီး တိုက်ဆိုင်တာပါဆိုဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီလူတွေရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုကလည်း နည်းနည်းလောက် လျော့လို့ မရဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... မြို့ထဲမှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားတော့... ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း က ကူညီပေးနိုင်မယ့် နေရာမျိုး ရှိမလား...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် အောက်ဘက်ရှိ ပြိုကျနေသော မြို့ရိုးများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း လူသန်းပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်မှာ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့တော်က ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာဆိုတော့ မြို့သူမြို့သားတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့နဲ့ မြို့ရိုးတွေကို အမြန် ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်နေတာ အမှန်ပါပဲ... ပြီးတော့ နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ပွဲ ကလည်း ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာဆိုတော့ အချိန်က သိပ်မရှိဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်စံအိမ် မှ စစ်ဘုရင် တစ်ပါးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီး ရှီလေ့ က ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတို့... ဂျူနီယာ ရှီလေ့ မှာ မြို့တည်ဆောက်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ရှိပါတယ်... ကူညီပေးနိုင်ပါတယ် ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်ကူညီချင်ပါတယ်...” ဟိုယွင်ကျဲ လည်း ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့လည်း ပါမယ်...” လုံထျန်ရှင်း၊ ချောင်ကျားရှီး၊ လီကျောက်ကျောက်၊ ဝမ်ဖင်းအန်း နှင့် အခြားသူများအားလုံး ကူညီရန် အသီးသီး ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ၏ စွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ တပည့်များသည် (၅) ယောက် တစ်ဖွဲ့စီ ဖွဲ့လိုက်ကြပြီး ပျက်စီးနေသော ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ၏ လမ်းမများကို ပြုပြင်ရန် အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း မှာမူ ဂိုဏ်းချုပ် ခန်းမဆောင် အနီးရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုတွင် အနားယူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း အပြင် ကုန်းချင်းချိုး၊ လီဇီလုံ နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ထိပ်တန်း သူကောင်းမျိုးနွယ် (၁၀) စု ၊ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်း (၁၀၀) တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပျက်စီးနေသော ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ကို ပြုပြင်ရန် ကူညီပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း ရှီလေ့ ၏ ဗိသုကာ ပညာရပ် ပါရမီသည် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို အားကျကြည်ညိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှုကြောင့် ပြုပြင်ရေး လုပ်ငန်းများသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ၏ တိုက်ပွဲသတင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် ၏ အခြားသော ဒေသများသို့ပင် ထိုသတင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းစောင့်တွင် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အံ့သြမှင်သက်သွားကြပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တီ... တီ... ဂိုဏ်းချုပ်ရေ... ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုးက (၁၀) သန်း ကျော်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အထူးလက်ဆောင်အထုပ် (၁) ထုပ် ရရှိသွားတဲ့အပြင်၊ နတ်ဆိုးသားရဲဆောင်ကိုလည်း အဆင့် (၆) အထိ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပါပြီ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း နိုးလာသည်နှင့် စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save