Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ရိုက်တပည့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့သည် ပိုင်ချင်းကျွယ်၏ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါရင်း ကျူးကော့မိသားစု၏ စံအိမ်တော်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေ၏။ စံအိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမများပေါ်တွင်မူ စပ်စုလိုသည့် လူအုပ်ကြီးမှာ ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကြည့်များ၊ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော အကြည့်များကြားမှပင် ပိုင်ချင်းကျွယ်သည် ထိုလူငယ်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျူးကော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးနဲ့ မော့လင်အာက တတိယအကြီးအကဲနဲ့အတူ လိုက်သွားကြပြီဟေ့... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"တတိယအကြီးအကဲက ဘာလို့ ဒီလောက်အမြန် ပြန်သွားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျူးကော့ကများ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုခု ထပ်ရှာမိလို့လား... ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလိုပုံစံ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးအတွင်း၌ နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြ၏။ ပိုင်ချင်းကျွယ်က ထိုနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်တွင်မှ လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံမှာ ကျူးကော့မိသားစုခေါင်းဆောင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်မူ... လူတိုင်းမှာ အစွန်းရောက်သော အံ့အားသင့်မှုများနှင့်အတူ မနာလိုအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြပြီး ကျူးကော့မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ဝိုင်းဝန်းဂုဏ်ပြုကြလေတော့သည်။ ထိုအခါ ကျူးကော့မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ရရှိထားမှတော့ မည်သူကများ ကျူးကော့မိသားစုကို လာရောက်စော်ကားရဲပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့ကို ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ နန်းတော်၏ သခင်လေး လိန်ဟွန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ အခုကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ငါတို့နန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ"</p> <p>မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့မှာ အစွန်းရောက်သော ရိုသေမှုများဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်လည်မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>"အရမ်းကြီးတော့ အားမနာကြပါနဲ့။ နောင်ဆိုရင်လည်း ငါ့ကို 'အစ်ကိုလိန်' လို့ပဲ ခေါ်ကြပေါ့"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက သူတို့ကို ဤမျှ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အနည်းငယ်တော့ ရိပ်မိထားသည်။ လိန်ဟွန်းကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ကြိုဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့မှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ရင်တုန်နေကြရပြီး ယုံကြည်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေတော့သည်။ နန်းတော်အတွင်းရှိ အခြားတပည့်များကလည်း သူတို့ကို အလွန်ရိုသေစွာ ဆက်ဆံနေကြသည်မှာ ကျူးကော့လျန်ချန်တို့အတွက်တော့ ပဟေဠိတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>'ဒါ... သူနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား'</p> <p>မော့လင်အာက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မှန်းဆနေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူမ၏ အမျိုးသမီးတို့၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန်ပင် တိကျလှသည်။ နန်းတော်တပည့်များ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရိုသေမှုနှင့် သတိထားစိုးရိမ်မှုများကို သူမ ခံစားနေရသည် မဟုတ်ပါလော။ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်တွင် သူမထက် ပါရမီမြင့်မားသော သူများစွာ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် နန်းတော်သခင်က သူမ၏ ပါရမီကို တစ်ခုတည်းကြောင့် စိတ်ဝင်စားနေသည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။</p> <p> </p> <p>'သူက... ဒီနတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတာလား'</p> <p>မော့လင်အာက တွေးတောရင်း ကျောချမ်းသွားသဖြင့် ဆက်လက် မစဉ်းစားရဲတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းသည် မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်ကို ဦးဆောင်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းလှသော နန်းတော်ဆောင်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်မှင်သက်သွားကြရ၏။ သူတို့ဘဝတွင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နေရာမျိုးသို့ တစ်ခါမျှ ခြေမချဖူးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌မူ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေ၏။ ပဓာနနေရာတွင် နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ မိသားစုခေါင်းဆောင် ထိုင်နေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ ကာကွယ်ရေးမှူးများ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များ နေရာယူထားကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစုများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်သခင်သည် နက်မှောင်သော ပိုးသားဝတ်ရုံခြုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ၏ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အသွင်အပြင်မှာပင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ သတ္တမအလွှာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ခွန်အားမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့မှာ ထိုဖိအားကြောင့် ချွေးအေးများပင် ပြန်လာကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း ဖြူလျော့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မော့လင်အာနဲ့ ကျူးကော့လျန်ချန်... နန်းတော်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရိုသေစွာဖြင့် ဝပ်စတွား ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်သခင်က သူတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီလောက်အထိတော့ မလိုပါဘူးကွာ။ ထကြပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ကျူးကော့လျန်ချန်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက တတိယအကြီးအကဲဆီမှာ ပညာသင်ရမယ်။ သူက မင်းကို တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီ"</p> <p>နန်းတော်သခင်က မိန့်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခင်ဗျာ"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်မှာ အတိုင်းအဆမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နန်းတော်သခင်၏ အကြည့်များက မော့လင်အာထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"မော့လင်အာ... မင်းက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပါရမီလည်း ရှိတာပဲ။ အခုကစပြီး မင်းက မိသားစုခေါင်းဆောင်အကြီးအကဲဆီမှာ ပညာသင်ရမယ်။ သူက မင်းကို ကိုယ်တိုင်သင်ကြားပေးမယ့် ကိုယ်တိုင်သင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နန်းတော်သခင်"</p> <p>မော့လင်အာမှာလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။ သူမသည် ဤမျှ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ မိသားစုခေါင်းဆောင်အကြီးအကဲနှင့် တတိယအကြီးအကဲတို့၏ တပည့်များ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်ရာ... သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်ရှိ အခြားတပည့်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံး တပည့်ကြီးပင်လျှင် သူတို့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့နေရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်းအာ... သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်ဦး"</p> <p>နန်းတော်သခင်က မှာကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... မော့လင်အာနဲ့ ဖုန်းဝူချန်ကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်။ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို သွားနှိမ်နင်းတဲ့အခါ သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားရင် မကောင်းဘူးလား။ ကျွန်တော့်အထင် သူတို့လည်း ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>လိန်ဟွန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို နှိမ်နင်းမယ် ဟုတ်လား..."</p> <p>မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... မင်းတို့ရော စိတ်ဝင်စားလား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်မှာပေါ့... သေချာပေါက် လိုက်ရမှာပေါ့ဗျာ"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်က အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ကို ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်မအဖေနဲ့ မိုမိသားစု တစ်ခုလုံးအတွက် ဖုန်းဝူချန်ကို ကလဲ့စားချေရမှာပဲ"</p> <p>မော့လင်အာက သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။ ယခု ရရှိထားသော အဆင့်အတန်းက သူမကို ဖုန်းဝူချန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ခိုင်မာသော သတ္တိများကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် ဝူကျိနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော ဆေးဧကရာဇ် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်းမိသားစုနှင့် အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ်တို့ ရှိနေပါစေ... မော့လင်အာကတော့ အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့မနေတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>'ဖုန်းဝူချန်... ငါ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာမယ်လို့ နင် အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူးမလား။ အခု ငါက နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်ရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်အကြီးအကဲ ရဲ့ ကိုယ်တိုင်သင်တပည့် ဖြစ်သွားပြီ။ နင့်ကို မြေမြှုပ်စရာ ကျင်းတောင် မရှိအောင် လုပ်ပြမယ်’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မော့လင်အာ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များက တောက်လောင်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း... လိန်ဟွန်းနဲ့အတူ မင်းတို့ပါ လိုက်သွားကြပေါ့"</p> <p>နန်းတော်သခင်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အချိန်ကလည်း တော်တော်လေး စေ့နေပြီပဲ။ သွားကြစို့... နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ဆီကို"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကြီး ပြိုလဲပျက်စီးနေပြီး ဖုန်းဝူချန် အသတ်ခံနေရသည့် မြင်ကွင်းကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်လဟူသော အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ရာ လိန်ဟွန်း၏ စကားများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"တပ်မှူးကြီး... အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း။ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၅) လွှာနဲ့ အထက်မှာ ရှိတဲ့ တပည့်တွေ အကုန်လုံး ငါနဲ့အတူ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့ရမယ်"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"</p> <p>ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တပ်မှူးကြီးက ရိုသေစွာ နာခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင်... နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ ဧရာမ ကွင်းပြင်ကြီးထက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့်ရှိ ပညာရှင် တစ်ထောင်ကျော် စုဝေးရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့ကြားတွင် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် တကယ့်ကို အားကောင်းလှသော စစ်အင်အားကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း 'အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစု' ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားကြတော့သည်။ ဤစစ်အင်အားကြီးမှာပင် နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ အင်အားအစစ်အမှန်၏ အစွန်းအဖျားမျှသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ ပညာရှင်တွေကိုရော ခေါ်သွားဖို့ လိုမလား ခင်ဗျာ"</p> <p>တပ်မှူးကြီးက ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး။ ဒီလူတွေနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ မင်းပဲ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့... လိုရမယ်ရပေါ့။ အကယ်၍ ကျန်းမိသားစုနဲ့ အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ်ကသာ ဝင်ပါမယ် ဆိုရင်တော့... သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတာပဲ။ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော် ဆိုတာကတော့ ထည့်ပြောဖို့တောင် မထိုက်ပါဘူး။ လင်ရှောင်ရှောင် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... အခုတော့ သူ့ကိုလည်း ငါတို့ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် လူရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး လင်ရှောင်ရှောင်မှလွဲလျှင် လိန်ဟွန်း ကြောက်ရွံ့ရမည့်သူ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ထွက်ခွာကြစို့"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ပညာရှင် တစ်ထောင်ကျော်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ထိုးတက်သွားကြပြီး ဝူကျိနယ်မြေရှိ ကြယ်တာရာနယ်မြေ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ လေကိုခွင်းသော အသံများက ဟိန်းထွက်နေပြီး တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။ ဤမျှကြီးမားသော စစ်အင်အားမှာ ဝူကျိနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ခြေမှုန်းပစ်ရန်ပင် လုံလောက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဖုန်းဝူချန်... မင်းရဲ့ သေနေ့ ရောက်ပြီကွ'</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် အူမြူးစွာ အော်ဟစ်နေမိလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save