Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲစတင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်။</p> <p> </p> <p>တစ်လဟူသော အချိန်ကာလသည် ကုန်ဆုံးရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ရှိ လူတိုင်းသည် ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲကြီးအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကုသသည့် ဆေးလုံးများနှင့် အစစ်အမှန်ယွမ်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် ဆေးရည်များအားလုံးကိုလည်း အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဝေငှပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဆရာကြီး ဟန်ခွန်းသည် သူသိကျွမ်းသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးထံသို့ အကူအညီတောင်းခံသည့် သတင်းစကားများကို ကြိုတင်ပေးပို့ထားခဲ့၏။ ဝူကျိနယ်မြေ၏ ငရဲဒေသများမှ အစွမ်းထက် ဆေးပညာရှင် အမြောက်အမြားသည်လည်း ထိုတောင်းဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကျယ်ပြန့်လှသော လူမှုကွန်ရက်များကို အသုံးပြုကာ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များစွာကို စုစည်းခဲ့ကြပြီး နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ကို ကူညီရန်အတွက် အင်အားတောင့်တင်းလှသော အဖွဲ့ကြီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဧရာမ အဖွဲ့ကြီးတွင် လူရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်လှသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ကျော်ပင် ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အထဲတွင် ဝင်္ကပါပင်လယ်နယ်မြေမှ အဆင့် (၈) ဆေးပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သော ထျန်းရှန်းဇီ လည်း ပါဝင်နေ၏။ သူသည် ဝူကျိနယ်မြေ၏ ကိုယ်စားပြု ဆေးပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီသည် ဝူကျိနယ်မြေသာမက တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပါ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမိန့်တစ်ခွန်းသည် အစွမ်းထက် ပညာရှင်များစွာကို သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်စေရန် လုံလောက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ဆေးဆရာကြီး ဟန်ခွန်း တစ်ဦးတည်း၏ အင်အားဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော ပညာရှင်များကို စုစည်းနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ သို့သော် ဆေးဧကရာဇ် ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောကြောင့် ဆေးပညာရှင် အများအပြားသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် ကူညီရန်မှာ မိမိတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထျန်းရှန်းဇီသည်လည်း ထိုသူများအနက် တစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူသည် နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် ထျန်းရှန်းဇီသည် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ဘက်မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် လေလံရုံမှ လင်မိုယန် အပါအဝင် အခြားသော အစွမ်းထက် ပညာရှင်များစွာသည်လည်း ကူညီရန် ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။ အင်အားကြီး ပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ၏ အကူအညီကြောင့် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိကြရသကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်များလည်း အနည်းငယ် ပြန်လည် မြင့်တက်လာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော စစ်တပ်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ချီတက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အင်အားစု အငယ်အနှောင်းများမှာ ထိုထက်ရှသော အရှိန်အဝါကြီးကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြရ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်အတွင်း၌ ထျန်းရှန်းဇီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ..."</p> <p> </p> <p>"ရောက်လာကြပြီလား... ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"</p> <p>လျိုချင်းယန်မှာ အံ့အားသင့်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယီထျန်းချင်းကမူ မျက်နှာကို တင်းတင်းထားကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"နန်းတော်သခင်ကတော့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီက လေးနက်သော အသံဖြင့် မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ဆေးဧကရာဇ်ကို စောင့်ဖို့ အချိန်ရတော့မယ် မထင်ဘူး။ လိန်ဟွန်းက တော်တော်လေး ရက်စက်တဲ့ကောင်ပဲ။ ငါတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီ၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ တင်းမာသွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံဆီသို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လိန်ဟွန်း..."</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ တတိယအလွှာရှိ အကြီးအကဲ တစ်ဦးက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်ရဲ့ တပ်မှူးကြီး ပေတိုယန်စန်း လည်း ပါလာတာပဲ"</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ သတ္တမအလွှာရှိ အကြီးအကဲ တစ်ဦးကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၇) ဆေးပညာရှင် ရှားယွင်ရွှမ်ကမူ အခြေအနေကို အကဲခတ်ရင်း မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် တစ်ထောင်ကျော်နဲ့... ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ၃၂ ယောက်တောင်လား။ ကြည့်ရတာ လိန်ဟွန်းက နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ကိုတင် မကဘဲ ဆေးဧကရာဇ်ကိုပါ အပြတ်ရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်အင်အားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။ ရန်သူသည် လူအင်အားသာမက ပညာရှင်အဆင့်အတန်းတွင်ပါ အပြတ်အသတ် သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်မှ ပါလာသော ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် စစ်သည်တော်များမှာ အနည်းဆုံး အဆင့် (၅) လွှာနှင့် အထက်တွင် ရှိနေကြသဖြင့် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကြီး မစတင်မီမှာပင် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ရှုံးနိမ့်နေသည့်အလား ခံစားနေကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများနှင့် ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါသံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားမှာမူ အကြောက်တရားကြောင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ပြင်းထန်လှသော လေကိုခွင်းသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အမည်းရောင်  လူရိပ်များ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပညာရှင် တစ်ထောင်ကျော်သည် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်၏ အထက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြတော့သည်။ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသော ဖိအားမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း ဦးဆောင်လာသော နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ စစ်တပ်ကြီးမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန်... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့ပြီး သေပေးလိုက်တော့"</p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မိုးခြိမ်းသံပမာ ဟိန်းထွက်လာသော အော်ဟစ်သံသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေပြီး လူတိုင်း၏ ရင်ကို သိမ့်သိမ့်ခါသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလျို... ဟိုမှာကြည့်စမ်း။ မော့လင်အာနဲ့ ကျူးကော့လျန်ချန် ပါလား"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုနှစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကြီး မော့လင်အာပဲ။ သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လိန်ဟွန်းနဲ့ ပါလာတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် (၄) လွှာတောင် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>လျိုချင်းယန်မှာ လုံးဝ ကြောင်အသွားရပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာလည်း ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ်.. မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> မော့လင်အာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တစ်ညတည်းနှင့် ထျန်းယွမ်ဘုံမှ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်ရာ ဒါက  လုံးဝ ယုတ္တိမရှိလှပါချေ။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ မသိဘူး"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တီးတိုး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့မိသားစုကဲ့သို့သော အညတရမိသားစုမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်နှင့် ပတ်သက်ခွင့် ရရန်မှာ အစကတည်းက မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စပင် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင်က သူတို့ကို စောစောစီးစီး သတ်ပစ်လိုက်သင့်တာ"</p> <p>ပေတိုယန်စန်းက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွား၏။ သူသည် ဖုန်းဝူချန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကိုလည်း အာရုံမခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင် ပြန်မရောက်သေးဘူး"</p> <p>ဟန်ခွန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ဖုန်းဝူချန်က ကြောက်လို့ ပုန်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်က မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ပါးစပ်ပုပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p>လျိုချင်းယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျူးကော့လျန်ချန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းရှန်းဇီ... ရှားယွင်ရွှမ်... ခင်ဗျားတို့က ငါတို့ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်နဲ့ ရန်သူ လုပ်ချင်တာလား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ထျန်းရှန်းဇီတို့ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ချေပလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးလိန်ဟွန်း... ကျုပ်က ဆေးဧကရာဇ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားက နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးမယ်ဆိုမှတော့... ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးနိုင်မလားဆိုတာကလည်း မသေချာသေးဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဟုတ်လား။ သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါက သတ်ပေးရတာပေါ့"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စကားလုံးတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်ကြစမ်း"</p> <p>တပ်မှူးကြီး ခွန်ယွင် အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သတ်ကြဟေ့..."</p> <p>နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်မှ စစ်သည်တော် တစ်ထောင်ကျော်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ မူလစွမ်းအင်တွေကို အရင် ကုန်ဆုံးအောင် လုပ်ရမယ်။ အခင်းအကျင်းကို အသက်သွင်းကြစမ်း"</p> <p>ဟန်ခွန်းက ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်များကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်၏။</p> <p>"ကိုးထပ် ချန်ခွင်း နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း အခင်းအကျင်း... အသက်သွင်းစမ်း"</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး ဧရာမ အကာအကွယ်ကြီးတစ်ခု ဖွဲ့တည်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန်ရဲ့ အခင်းအကျင်းတွေတောင် ငါ့ကို မတားနိုင်တာ... မင်းတို့ရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြောဆိုဆိုပင် လိန်ဟွန်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဝေးမှနေ၍ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်တန်းကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားမည့်အလား အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း..."</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်လိုက်၏။ ထိုအခါ အပြာရောင် အကာအကွယ်တစ်ခုသည် အခင်းအကျင်းအပေါ်မှ ထပ်မံ ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ စွမ်းအင်တန်းမှာ ထိုအကာအကွယ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ အကာအကွယ်ကိုမူ စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှပင် တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ ထိုခိုင်မာလှသော အကာအကွယ်ကြောင့် နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်မှ လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား အကာအကွယ် ပါလား..."</p> <p>ခွန်ယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်ရှောင်ရှောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၈) လွှာလောက်နဲ့များ... ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ လာပြီး ဟန်ထုတ်ချင်နေတာလား"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က ရေခဲတမျှ အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save