Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၆၉၆)</h2> <h2 style="text-align:center">အကျအဆုံး များပြားခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်၏ ရူးသွပ်လှသော တန်ပြန်တိုက်စစ်အောက်တွင် နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့်များစွာမှာ အတုံးအရုံး ကျဆုံးနေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်ပိုင်းမျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့် ရာပေါင်းများစွာမှာ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရပြီး၊ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြရတော့သည်။ ချီဟွမ်သည် အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းလှသော ခွန်အားများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၈) လွှာရှိ ပညာရှင်များပင်လျှင် သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်း မရှိကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များ၏ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုများကြောင့်၊ သေမင်း၏ တံစဉ်အောက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော် တပည့်များပင်လျှင် ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်နှင့် လျိုချင်းယန်တို့၏ သွေးအေးလှသော သတ်ဖြတ်မှုများမှာ အကြီးအကျယ် ရူးသွပ်လွန်းလှရာ...  ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ရန်သူတို့၏ သွေးများဖြင့် နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကပင် ရန်သူများကို  ကြောက်လန့်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်လို ကိုယ်ဖော့ပညာ မျိုးလဲ..."</p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့်များ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း တပ်မှူးကြီး ခွန်ယွင်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးကလည်း တည်ကြည်လေးနက်သော အသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အရှိန်အဝါပါ ပျောက်သွားတာပဲ။ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ အာရုံခံလို့ မရဘူး။ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ ပုံစံကလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလို့ ကာကွယ်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးဗျာ"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များမှာလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေတော့သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များတွင် ဤမျှ ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော ကိုယ်ဖော့ပညာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤစစ်တပ်ကြီးကို လွှတ်လိုက်လျှင် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ကို အလွယ်တကူ ခြေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆခဲ့သော်လည်း... ယခုမူ သူ၏ လူများကသာ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာ အသတ်ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဒါက  နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်၏ မျက်နှာကို ဗြောင်ကျကျ ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာနှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်တို့မှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြရတော့သည်။ ဝင်္ကပါပင်လယ်နယ်မြေတွင် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်၏ အားကြီးမှုကို တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း... ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပို၍ပင် သွေးအေးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် သူတို့မှာ ကျောချမ်းနေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာကြတာပဲ"</p> <p>မော့လင်အာက တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အမြန် တိုးတက်လာရတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ ပါရမီက အဲဒီလောက်အထိ ထူးချွန်တာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျင့်ကြံနေကြမည်ဆိုပါက... ဝင်္ကပါပင်လယ်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင် ဖြစ်သော သူ့ကိုပင် မကြာမီ ကျော်တက်သွားတော့မည်ကို သူ အလွန် စိုးရိမ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော် စစ်သည်တော်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသာစီး ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"သတ်ကြစမ်း... သတ်ကြဟေ့"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ နေရာအနှံ့ ဖြာထွက်သွားတော့၏။ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရန်သူတို့၏ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကတော့ အားရကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့်များမှာ အဆင့် (၅) နှင့် အထက်တွင် ရှိနေကြသော်လည်း... နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များကမူ တစ်ယောက်တည်းနှင့် မနိုင်လျှင် နှစ်ယောက်ပေါင်း၍ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ထျန်းရှန်းဇီတို့ ခေါ်ဆောင်လာသော ပညာရှင်များမှာမူ အခြေအနေ မကောင်းလှပါချေ။ သူတို့သည် နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့်များ၏ ပြင်းထန်လှသော သိုင်းကွက်များနှင့် ခွန်အားများကို အသည်းအသန် ခုခံနေကြရရုံသာ ရှိတော့သည်။ ထျန်းရှန်းဇီနှင့် ရှားယွင်ရွှမ်ကဲ့သို့သော ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များပင်လျှင်... နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှူး... ရှူး... ရှူး..."</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များမှာ သွေးဆာနေသော တောဝံပုလွေများပမာ ဖြစ်နေကြတော့သည်။ ဆယ်မိနစ်မျှပင် မကြာလိုက်မီမှာပင် လူရာပေါင်းများစွာမှာ သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းသည် သူ၏ လူများ အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက် လာပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ... သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းပစ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ကျော်မှာ ရိုသေစွာ နာခံလိုက်ပြီးနောက်... လျှပ်စီးတမျှ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော် စစ်သည်တော်များထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထက်ရှသော ပညာရှင်ကြီးများ သူတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ဖျော့သွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်တွေ လာနေပြီ... အားလုံး သတိထားကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော် စစ်သည်တော်များမှာ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့်များကို ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် အသာစီးရနိုင်သော်လည်း... ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ လုံးဝ မခုခံနိုင်တော့ပါချေ။ ထျန်းကျီဘုံ နှင့် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပမာ ကွာခြားလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့... ဝေါ့... ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လက်ကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ဒီရေလှိုင်းများပမာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်သည်တော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သွေးများ အန်ကျကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်ကုန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေဖုန်း... ထျန်းရှင်း... မင်းတို့... မင်းတို့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p>ချီဟွမ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရွှေဖုန်း ထျန်းရှင်း"</p> <p>ခွမ်ကျန့်နှင့် ဒွမ်ထျန်းဖုန်းတို့မှာလည်း နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့လို အကောင်ပေါက်လေးတွေကတော့... တော်တော်လေး စွမ်းလှချေလား။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းလွန်းနေသေးတာပဲကွာ"</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးက မထီမဲ့မြင် ပြုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က အင်အားကြီးတာကို အသုံးချပြီး အားနည်းတဲ့သူတွေကို နှိပ်စက်နေတာ... ဒါကိုများ စွမ်းတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>ဟွမ်ယန်က မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းလျက် ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုတ်ကြစမ်း... နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော် ထဲကို ပြန်ဆုတ်ကြ"</p> <p>ချီဟွမ်က အသည်းအသန် အော်ဟစ် မှာကြားလိုက်လေ၏။ သူတို့ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ... ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်ကြီးများ၏ ရှေ့တွင်တော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့... ဝေါ့... ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များမှာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြရာ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအင်များမှာ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား နေရာအနှံ့ သိပ်သည်းနေတော့သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရကုန်ကြပြီး... ရှေ့ဆုံးမှ ခုခံနေသော ချီဟွမ်နှင့် ဟွမ်ယန်တို့မှာလည်း ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်ချက်များကြောင့် နေရာတင်ပင် အသက်ပျောက်သွားကြရကာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်မှ စစ်သည်တော် တစ်ရာကျော်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျီးကန်းတောင်မှောက် ကျဆင်းလာကြကုန်၏။ ချီဟွမ်နှင့် ဟွမ်ယန်တို့ပင်လျှင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များကို မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြပါချေ။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ ယခုအခါ၌ အကျအဆုံး များပြားလှသော အခြေအနေဆိုးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချီဟွမ် ဟွမ်ယန်"</p> <p>လျိုချင်းယန်မှာ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက် လာပြီး ထိုနေရာသို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချီဟွမ်... အစ်ကိုကြီး ဟွမ်ယန်... မလုပ်ကြပါနဲ့ဦးဗျာ"</p> <p>စစ်သည်တော်များမှာလည်း နာကျည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ချီဟွမ်တို့... သူတို့... သူတို့ သေကုန်ပြီလား"</p> <p>ပေတိုယန်မှာ အစွန်းရောက်သော တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>မြောင်ချင်းချင်းမှာမူ သူမ၏ ညီအစ်ကိုများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း တားမရအောင် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့လို ခွေးကောင်တွေကို... ငါ အသေခံပြီး တိုက်မယ်ဟေ့"</p> <p>ယီထျန်းချင်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လူအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ အသည်းအသန် ဝင်ရောက် ကူညီလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အသေခံ တိုက်ကြစမ်း"</p> <p>စစ်သည်တော်များကလည်း ကိုယ့်အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားတော့ဘဲ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။ ချီဟွမ်နှင့် ဟွမ်ယန်တို့၏ သေဆုံးမှုက သူတို့အားလုံး၏ ဒေါသမီးတောက်များကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လောင်မြိုက်စေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတဲ့ကောင်တွေ..."</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးက မထီမဲ့မြင် ပြုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား အကာအကွယ် အခင်းအကျင်း"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်မှာ သူမ၏ ညီအစ်ကိုများ အသတ်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ထိုနေရာသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်သွားလေ၏။ သူမသည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုကာ အဆက်မပြတ် လက်ကွက်များ ဖော်လိုက်ပြီးနောက် အပြာရောင် အကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များ၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ဟန့်တားခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ထိုပညာရှင်များမှာလည်း အကာအကွယ်မှ တန်ပြန်လာသော စွမ်းအားများကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြရ၏။ ထိုအကာအကွယ်၏ အားကြီးမှုကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်မိခဲ့ခြင်းအတွက် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များ အတုံးအရုံး ကျဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်လှသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။</p> <p>"လူပြက်တွေကတော့... လူပြက်တွေပါပဲကွာ။ အဆုံးသတ်မှာတော့ မင်းတို့အားလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"ချီဟွမ် ဟွမ်ယန် ဟေ့... နိုးကြစမ်းပါဦးဗျာ..."</p> <p>လျိုချင်းယန်က ထိုနှစ်ဦးကို ဆွဲပွေ့ကာ နာကျည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေဖုန်း ရွှေဖုန်း"</p> <p>ခွမ်ကျန့်မှာလည်း အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူတို့မှာမူ မည်သို့မျှ ပြန်လည် မထူးနိုင်ကြတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလျို... သူတို့... သူတို့ အကုန် သေကုန်ပြီလားဟင်..."</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။ သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲကြေသွားရရှာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save