Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေဆိုးအတွင်း ပိတ်မိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့... ဝေါ့... ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီနှင့် အခြားသော ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များမှာမူ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ၏ အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေကြရပြီး၊ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ပါလာသော ပညာရှင်များမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူမှာ ထျန်းကျီဘုံ အဋ္ဌမအလွှာသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့၊ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမအလွှာများတွင် ရှိနေကြသဖြင့် ထျန်းရှန်းဇီတို့ထက် အဆင့်အတန်းချင်း အပြတ်အသတ် သာလွန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းရှန်းဇီ... ခင်ဗျားတို့ အိုကြီးအိုမတွေက သေတွင်းကို ကိုယ်တိုင် တူးနေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဘာကောင်တွေပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ... ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားသော ထျန်းရှန်းဇီတို့ကို ကြည့်ရင်း လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုသော လေသံဖြင့် ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်လေ၏။ ထျန်းရှန်းဇီ၏ အဆင့် (၈) ဆေးပညာရှင် ဆိုသည့် ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း လိန်ဟွန်းအတွက်တော့ အပြောတောင် မထိုက်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ဘက်မှ စစ်သည်တော်များမှာလည်း အတုံးအရုံး ကျဆုံးနေကြရပြီး ထျန်းရှန်းဇီတို့ပါ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကုန်သဖြင့် တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ အားကိုးရာမဲ့သည့် အခြေအနေဆိုးကြီးအတွင်းသို့ လုံးဝ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... ဒဏ်ရာရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို နန်းတော်ထဲ ပြန်ခေါ်ကြစမ်း"</p> <p>လျိုချင်းယန်က နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ချင်းယန်.. ငါတို့တွေ အသေခံ တိုက်ကြရအောင်.."</p> <p>ပေတိုယန်က သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌ သွေးရောင်များ လွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>လျိုချင်းယန်က ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ရှောင်ရှောင်... အကာအကွယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး အဲဒီကောင်တွေကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပါ၊ ငါ ချီဟွမ်တို့အတွက် ကလဲ့စားပြန်ချေချင်တယ် ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ... တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးနဲ့၊ အကုန် သတ်ပစ်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>"သတ်ကြဟေ့"</p> <p>ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်တော် သုံးရာကျော်မှာလည်း နာကျည်းစွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မနောက်ကနေ သေချာ လိုက်ခဲ့ကြပါ"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်ကလည်း ချီဟွမ်တို့အတွက် ကလဲ့စားချေရန် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်သည် အကာအကွယ်၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်လျက် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လူခွဲလိုက်ကြစမ်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို အပြတ်ရှင်းမယ်"</p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ သူတို့သည်လည်း ထိုထက်ရှသော အကာအကွယ်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များမှာ လူနုံများ မဟုတ်ကြသဖြင့် လင်ရှောင်ရှောင်၏ အကာအကွယ်နှင့် မထိတွေ့မိစေရန် အသီးသီး ရှောင်တိမ်းနေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့... ဝေါ့... ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များမှာ လင်ရှောင်ရှောင်တို့ကို ရှောင်တိမ်းကာ အခြားသော စစ်သည်တော်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များမှာမူ ထိုပညာရှင်ကြီးများကို ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးနေကြရရှာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများမှာ အတိုင်းအဆမဲ့ နာကျင်ခံစားနေကြရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းနေတော့သည်။ သို့သော်လည်း ရန်သူများမှာ အရေအတွက် များပြားလှသဖြင့် လင်ရှောင်ရှောင်တို့ အနေဖြင့် အရာအားလုံးကို လိုက်လံ ဟန့်တားနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... ကျန်းမိသားစုနဲ့ အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ်ကို လူလွှတ်ပြီး အကူအညီတောင်းကြ"</p> <p>စစ်သည်တော်များ ကျဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျိုချင်းယန်က  အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းမိသားစုနဲ့ အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ် ဟုတ်လား..."</p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့က ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် အနိုင်နိုင် ကယ်နေရတာပါ။ နင်တို့ဆီကို လာရဲမယ် ထင်နေလား။ လာခဲ့ရင်တောင်မှ... သေတွင်းထဲကို ကိုယ်တိုင် လာပို့တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစုနှင့် အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ်တို့မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ပညာရှင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အင်အားများစွာ ချိနဲ့နေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူတို့ ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် လိန်ဟွန်းနှင့် ခွန်ယွင်တို့ကို ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ရှောင်... မြန်မြန် စီနီယာ အောက်ယွမ် ကို ခေါ်လိုက်ပါဦး"</p> <p>လျိုချင်းယန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များ အားလုံး မျိုးပြုတ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်သည်လည်း သူမ၏ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားများကို အသည်းအသန် လှုံ့ဆော်ကာ အကူအညီ ခေါ်ယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ခွန်ယွင်... သူ့ကို တားလိုက်စမ်း"</p> <p>လိန်ဟွန်းက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် လင်ရှောင်ရှောင်ကို သတိထားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အောက်ယွမ်၏ အားကြီးလှသော ခွန်အားများကို လိန်ဟွန်း ကောင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်ရာ... သူ၏ အစီအစဉ်များကို လင်ရှောင်ရှောင် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို အဖြစ်မခံနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ရသည်နှင့် တပ်မှူးကြီး ခွန်ယွင်သည် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ ၏ ခွန်အားများကို အသုံးပြုလိုက်၏။ သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယူဇနာ သောင်းချီသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်မှာ အကူအညီ ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ဒုက္ခပဲ... သူ..ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီ ၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p>လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် လင်ရှောင်ရှောင်မှာ အကူအညီ ခေါ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့သကဲ့သို့၊ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ မည်သူကမျှလည်း ဤစွမ်းအားကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျန်းမိသားစုဆီသို့ သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ... ငါတို့တော့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ထျန်းရှန်းဇီတို့လည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကုန်ပြီ... ရှောင်ရှောင်ရဲ့ အကာအကွယ်တောင် သူတို့ကို မတားနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင်ကလည်း အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး... သူသာ မြန်မြန် မရောက်လာရင်တော့ ငါတို့အားလုံး အသတ်ခံရတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျဆုံးနေသော စစ်သည်တော်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေကြပြီး ယုံကြည်မှုများလည်း ပျောက်ဆုံးကုန်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ပညာရှင်များမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ခွန်ယွင်နှင့် လိန်ဟွန်းတို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်မတိုက်သေးခင်မှာပင် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ ပြိုလဲနေပြီပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> လင်ရှောင်ရှောင်နှင့် လျိုချင်းယန် နှစ်ဦးတည်း၏ အင်အားဖြင့်တော့ နန်းတော်ကြီးကို ကာကွယ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်ကြစမ်း ဖုန်းဝူချန် ပြန်လာတဲ့အခါ... ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး တော်တော်လေး ဝမ်းသာသွားမှာပဲ"</p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များနှင့် စစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာမှာ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ကို အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းရန်အတွက် အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်ထဲကို ပြန်ဆုတ်ကြစမ်း"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တော်များမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြပြီး၊ ထျန်းရှန်းဇီနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း အကာအကွယ်"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်ရာ... တည်ကြည်ခိုင်မာလှသော အကာအကွယ်ကြီး တစ်ခုမှာ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ရှိရာ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"နုံအလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး... နင် ဒီလို အကာအကွယ်မျိုး အခု (၁၀၀) လုပ်ထားရင်တောင်မှ... ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာပုလဲ ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြောဆိုဆိုပင် လိန်ဟွန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိစ္ဆာပုလဲသည် တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာပုလဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ ထိုအကာအကွယ်ကြီးကို စတင် တိုက်စားလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူတိုင်းမှာ လင်ရှောင်ရှောင်၏ အကာအကွယ်သည် ခဏတာ အသက်ရှူချောင်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာပုလဲ၏ တိုက်စားမှုကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်တွေ"</p> <p>လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး၊ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အဆုံးအစမဲ့သော အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်"</p> <p>စစ်သည်တော် တစ်ဦးက အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အသေခံ တိုက်ကြတာပေါ့ကွာ"</p> <p>ယီထျန်းချင်းက သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ရင်း ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုက်၏။ ရှေ့တွင် သေလမ်းသာ ရှိတော့ကြောင်း သိသော်လည်း သူတို့ နောက်မဆုတ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ထျန်းဝေကလည်း ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"အခုတော့... အသေခံ တိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ထျန်းရှန်းဇီ... တခြား နည်းလမ်းများ ရှိပါသေးလားဗျာ"</p> <p>ဟန်ခွန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှန်းဇီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>"တခြား နည်းလမ်းတော့ မရှိတော့ဘူး။ ခွန်ယွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီဆိုတော့... ငါတို့ ဘယ်လိုမှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အကာအကွယ်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဖျက်နိုင်ပေမယ့်... သူကတော့ ကျွန်မကို လှုပ်ရှားခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကာအကွယ် ပေါက်နေပြီဟေ့"</p> <p>စစ်သည်တော် တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ လင်ရှောင်ရှောင် ဖန်တီးထားသော အကာအကွယ်ကြီးမှာ မိစ္ဆာမြူခိုးများအောက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိုက်စားခံနေရပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လာကြစမ်း ညီအစ်ကိုတို့ သူတို့နဲ့ အသေခံ တိုက်ကြမယ်ဟေ့"</p> <p>လျိုချင်းယန်က ရူးသွပ်စွာဖြင့် အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကလဲ့စားချေလိုစိတ် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နန်ကုန်းကျန့်ကလည်း အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြွေးကြော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သေချင်သေပါစေကွာ ငါကတော့ အပ်ဖျားလောက်လေးတောင် မကြောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုသော လေသံဖြင့်၊</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... သေခါနီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေပါပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဖုန်း... ဘယ်မှာလဲဟင်။ မြန်မြန် ပြန်လာပါဦး... ကျွန်မတို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက နာကျည်းစွာဖြင့် ငိုကြွေးရင်း ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌... နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ရှိ လူတိုင်း ဖုန်းဝူချန်ကိုသာ တသသ အောက်မေ့နေကြမိတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်သာ ရှိနေခဲ့လျှင်... စစ်သည်တော်များစွာ ဤမျှလောက် ကျဆုံးရမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ချီဟွမ်တို့လည်း အသက်ပေးသွားရမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင် မြန်မြန် ပြန်လာပါဦးဗျာ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးဖုန်း... ဘယ်မှာလဲဟင်"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်လည်း ဆုတောင်းနေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူမသည်လည်း ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပြိုလဲပျက်စီးရန် လက်တစ်ကမ်း အကွာသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save