Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၆၉၈)</h2> <h2 style="text-align:center">နဂါးနတ်ဆိုး ၏ လက်အောက်ငယ်သား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~စောင့်ဆိုင်းခြင်း၏ အဆုံးသတ်..</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်းဝယ်၊</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်လဟူသော အချိန်အတိုင်းအတာအထိ ကြာမြင့်ခဲ့တော့သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ယနေ့တိုင်အောင် မည်သည့် သတင်းစကားမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် နှင့် ရိုရွှေ တို့မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် တစ်လတိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း ဖုန်းဝူချန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်အစဉ်မှာ အကြီးအကျယ် ပူပန်နေကြရလေ၏။ ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသော ပညာရှင်များမှာလည်း ကျင့်ကြံလိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးကာ ဖုန်းဝူချန်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်သာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့်... တစ်လတောင် ရှိပြီနော်။ ဆေးဧကရာဇ် ပြန်ထွက်လာနိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်လေ"</p> <p>ရိုရွှေက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူတင့်ကမူ မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆေးဧကရာဇ်က အထဲဝင်သွားတာ တစ်လတောင် ရှိပြီ။ အခုထိလည်း သတင်းမရှိတော့... အသက်ရှင်ရဲ့လား၊ သေပြီလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ဒီလို အခြေအနေကြီးမှာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ပြန်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ ထက်ရှသော အခြေအနေကို ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း သိရှိထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။ အထဲသို့ ဝင်သွားသူတိုင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ... ဆေးဧကရာဇ် တစ်ယောက် ကံဆိုးသွားပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ က တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာလေ။ အထဲဝင်ရင် မရှင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ ဆေးဧကရာဇ်က ဇွတ်ဝင်သွားတာဆိုတော့... ဒါဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာ ပါရမီရှင်လေးပါလား။ ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာမီးတောက်ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဂူအတွင်းရှိ လူအများစုမှာ ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချနေကြလေ၏။ မည်သူကမျှ ဖုန်းဝူချန် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အကောင်းမမြင်ရဲကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> ထျန်းကျီဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ဖုန်းဝူချန်မှာမူ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ မိစ္ဆာမီးတောက်မှာ လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကြမ်းတမ်းလှသော မီးစွမ်းအင်များမှာမူ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်းဆီမှ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေဆဲပါပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်လတိုင်တိုင် ရူးသွပ်စွာ ဝါးမြိုသန့်စင်ခဲ့ပြီးနောက်... ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဖုန်းဝူချန် သည် ထျန်းကျီဘုံ ပထမအလွှာသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တော့သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို ပိုမို ခိုင်မာလာစေရန် ပြုလုပ်နေတော့သည်။ ဝူမီးတောက်၏ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝါးမြိုမှုကြောင့် မိစ္ဆာမီးတောက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>'အစ်ကိုကြီးဖုန်း... ဘယ်မှာလဲဟင်'</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းဝူချန်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ လင်ရှောင်ရှောင်၏ စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်ဆိုသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ချည်း ဖွင့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ရှောင်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး ရှောင်ရှောင် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက  သာမန် အသံလွှင့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သွေးမျိုးဆက်၏ ခေါ်ဆိုမှုတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> အရေးပေါ် အခြေအနေ မဟုတ်ပါက လင်ရှောင်ရှောင် ဤသို့ လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရန် ပြင်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> မြေအောက်မှ လျှို့ဝှက်အသံ</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းဝူချန် နေရာမှ ထရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ဂူအတွင်းမှ အသက်ကြီးရင့်သော အသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... အကျိုးအမြတ်တွေ ရပြီးတာနဲ့ ဒီအတိုင်း လစ်ထွက်သွားတော့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကြောင့် ဖုန်းဝူချန်မှာ လန့်ဖျပ်သွားရလေ၏။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စိုးရိမ်စွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နှင့် ဆေးဧကရာဇ် တစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုနှင့်ပင် မည်သူ ရောက်လာသည်ကို သူ အာရုံမခံမိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>'တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့အာရုံကိုတောင် ရှောင်ကွင်းနိုင်တယ် ဆိုတော့...'</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့ ကောင်လေး ငါက မင်းရဲ့ အောက်မှာကွ"</p> <p>ဒေါပွနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အောက်မှာ ဟုတ်လား..."</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဂူ၏ ကြမ်းပြင်အောက်တွင် ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ မှော်ဝင်မျက်နှာပြင် တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပြီး ထိုအလင်းတန်းများကြားမှတစ်ဆင့် အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုမှ မြင်သလား။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာကွ"</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ထိုအဘိုးအိုက မြေအောက်မှနေ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ထိုအဘိုးအို၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖွာလန်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်တရာမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ကြည့်ရသူတိုင်းကို ကျောချမ်းသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်  အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရတော့သည်။ တစ်လတိုင်တိုင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း ဤကြမ်းပြင်အောက်၌ အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဒါကြောင့် ငါ ဘာမှ အာရုံမရတာကိုး။ ဒါက ‘'ကိုယ်ပျောက် အခင်းအကျင်း' ပဲ"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... နုံအလိုက်တဲ့ ကောင်လေး ဘာတွေ တစ်ယောက်တည်း ပေါက်ကရတွေ ရေရွတ်နေတာလဲ။ မြန်မြန် ငါ့ကို ကယ်စမ်းပါဦး"</p> <p>အဘိုးအိုက အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>"ဆရာကြီး... ကျွန်တော် အခု တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ အမြန်သွားရမှာမို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ပြီးတော့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အခင်းအကျင်းကြီးကို ကျွန်တော်လည်း မဖျက်နိုင်ပါဘူး။ ဖျက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ... ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပြန်သတ်မှာ စိုးရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သွားပါပြီ ဆရာကြီး"</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့ ကောင်လေး အရင် ကယ်ဦးလေ မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် လင်ရှောင်ရှောင်၏ အချက်ပြမှုကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသဖြင့် သူသည် အချိန် စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှပင် မနှောင့်နှေးနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဖုန်းဝူချန်သည် ထိုအဘိုးအိုကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ ပထမအချက်မှာ ထိုသူကို သူ မသိရှိခြင်း၊ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုသူက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလား ဆိုသည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ခြင်းနှင့် တတိယအချက်မှာ ဘေးအန္တရာယ် ရှိနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအဘိုးအိုသည် သူ ဝူမီးတောက်ကို အသုံးပြုနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... လူမိုက်လေး ပြန်လာခဲ့စမ်း၊ ပြန်လာခဲ့ပါဦး ၊မင်းရဲ့ အမည်းရောင် မီးလျှံတွေက ဒီအခင်းအကျင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဝါးမြိုနိုင်တယ်... မင်း ငါ့ကို ကယ်နိုင်တယ်ကွ"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။ အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်သာ ထွက်သွားမည်ဆိုပါက သူသည် တစ်သက်လုံး ဤနေရာမှ ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင် မင်း ကျင့်ကြံနေတုန်းက ငါက နှောင့်ယှက်ခဲ့လို့လား။ ငါသာ နှောင့်ယှက်လိုက်ရင် မင်း ထျန်းကျီဘုံကို ရောက်ဖို့ နေနေသာသာ... ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားလောက်ပြီကွ"</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့ ကောင်လေး ပြန်လာခဲ့စမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်ကမူ ဘာမှ မကြားသည့်အလား ဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်တော့ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ အရာအားလုံးထက် ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့ ကောင်လေး မင်းက 'အမြင့်မြတ်ဆုံး နဂါးနတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်' ကို ကျင့်ထားတာပဲ။ မင်းနဲ့ 'နဂါးနတ်ဆိုး ' နဲ့ ဘာပတ်သက်သလဲ။ ငါက နဂါးနတ်ဆိုး ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကွ"</p> <p> </p> <p>"နဂါးနတ်ဆိုး  ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လား..."</p> <p> </p> <p>အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ဖုန်းဝူချန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ရုတ်ချည်း  ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save