Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးတောက်နဂါး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~"စီနီယာက နဂါးနတ်ဆိုး ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လား"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်သံများကြားထဲမှာပင် ဖုန်းဝူချန်၏ အေးစက်လှသည့် အသံက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ဖုန်းဝူချန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဂူအတွင်းသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဖုန်းဝူချန်ကြောင့် အော်ဟစ်နေသော အဘိုးအိုမှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှု ပါလား"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် ဖုန်းဝူချန်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုကို သိတာလား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအဘိုးအိုသည် နဂါးနတ်ဆိုး နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေသည်မှာ သေချာသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... လူလည်လေး.. မြန်မြန် ..ငါ့ကို ကယ်စမ်းပါဦး"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး  မှာကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်ကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"အရင်ဆုံး ကျွန်တော့် မေးခွန်းကို အရင်ဖြေဦးလေ"</p> <p> </p> <p>"ငါက မီးတောက်နဂါး ကွ၊  နဂါးနတ်ဆိုး ရဲ့ လက်အောက်က စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပေါ့"</p> <p>အဘိုးအိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးတောက်နဂါး ဟုတ်လား...ခင်ဗျားက မီးတောက်နဂါး လား"</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ နဂါးနတ်ဆိုး ၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းမှ မီးတောက်နဂါး၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း... သူ၏ ရှေ့မှ အဘိုးအိုမှာမူ ထိုပုံရိပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက မီးတောက်နဂါး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်...ခင်ဗျားနဲ့ မီးတောက်နဂါးနဲ့က တစက်မှ မတူဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ။ နဂါးနတ်ဆိုး ကိုရော ဘယ်လို သိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... ခွေးကောင်လေး.. ငါ့ကိုများ လာစစ်ဆေးနေသေးတယ်၊  ငါက မီးတောက်နဂါးအစစ်ကွ"</p> <p>အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ဖွားလန်နေသော ဆံပင်ဖြူများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖွလိုက်ပြီး သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာဖြင့် ဖုန်းဝူချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အနီးကပ် သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သောအခါမှသာ... ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မီးတောက်နဂါး၏ အရှိန်အဝါအချို့ကို စတင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအဘိုးအိုသည် နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာအောင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည် မသိသဖြင့် ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး သေသေချာချာ မကြည့်ပါက မည်သူမှန်း သိရန် ခဲယဉ်းလွန်းလှပါ၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား…တကယ်ပဲ မီးတောက်နဂါး လား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ထပ်မံ မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"နုံအလိုက်တဲ့ ကောင်လေးရာ ၊ မင်းက ငါ့ကို တစ်ခါမှ မြင်ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့... ငါ မီးတောက်နဂါး ဟုတ်မဟုတ် ..မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"</p> <p>အဘိုးအိုက အလိုမကျစွာဖြင့် ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဒေါသကြီးတဲ့ ပုံစံကတော့ တော်တော် တူတာပဲ"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် နဂါးနတ်ဆိုး ၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ချိန်ညှိကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်ပင် မီးတောက်နဂါး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်တော့သည်။ မီးတောက်နဂါးသည် နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သကဲ့သို့ နဂါးနတ်ဆိုး ၏ လက်ရုံးတစ်ဆူလည်း ဖြစ်ခဲ့ရာ သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း အကြီးအကျယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... ကောင်လေး။ မင်းက နဂါးနတ်ဆိုး ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဘယ်လို ရတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့... ဘာလို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ရှိနေရတာလဲ"</p> <p>မီးတောက်နဂါးက ဖုန်းဝူချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဝူမီးတောက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြောပြတော့မယ်။ အခုတော့ ခင်ဗျားကို အရင် ကယ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်မှာ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့... ခင်ဗျား ခဏလောက် ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူမီးတောက်သည် ဂူ၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်း မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဝူချန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုမီးတောက်မည်းကြီးမှာ အခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားများကို တရစပ် ဝါးမြိုနေတော့၏။ ဖုန်းဝူချန်သည် ထျန်းကျီဘုံ ပထမအလွှာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ဝူမီးတောက်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p> ပိတ်ဆို့ခြင်း အခင်းအကျင်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး တောက်ပလှသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများက ဂူတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေတော့သည်။ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ အပြင်ဘက်ရှိ ကူတင့်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ထိုဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါကြီးကြောင့် မိစ္ဆာမီးတောက်များ ပြန်ထွက်လာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ  ထွက်ပြေးကုန်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမီးတောက်မည်းတွေက... ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ဒါ ရှေးဦး ဝူမီးတောက် များလား"</p> <p>မီးတောက်နဂါးပင်လျှင် ဝူမီးတောက်၏ စွမ်းအားကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီအခင်းအကျင်းရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ကြီးလွန်းတယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အင်အားတွေကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး'</p> <p>ဖုန်းဝူချန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောရင်း အံကို တင်းတင်းကြုတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝူမီးတောက်သည် အခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားများကို အငမ်းမရ ဝါးမြိုနေပြီး ထိုစွမ်းအားများမှာ ဖုန်းဝူချန်၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ ဒလဟော စီးဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးကြောများ ပြည့်လျှံလာမှုကြောင့် ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေးဦး ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင် (၁၂) ခုကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ထုတ်ဖော်ကာ ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ကူညီ သန့်စင်စေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက် မဟုတ်လား"</p> <p>မီးတောက်နဂါးမှာ ထိုပုံရိပ်ယောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။</p> <p>'ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ နဂါးနတ်ဘုရား သိတဲ့အရာမှန်သမျှကို သူက ဘာလို့ သိနေရတာလဲ။'</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားများ သန့်စင်သွားသည်နှင့်အမျှ ဖုန်းဝူချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြောင်း... ဖြောင်း..."</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>မိနစ်ပိုင်းမျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုခိုင်မာလှသော အခင်းအကျင်းကြီးမှာ ဝူမီးတောက်၏ ဝါးမြိုမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပွင့်သွားပြီ ၊ အခင်းအကျင်း ပွင့်သွားပြီဟေ့"</p> <p>မီးတောက်နဂါးက အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အခင်းအကျင်းကို ဖျက်ဆီးပြီးသည်နှင့် မီးတောက်နဂါးကို စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ... လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုကာ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်ရှိရာ ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွင်းစိတ်က နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်တွင် ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဟု အသည်းအသန် သတိပေးနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးကတော့... ပြေးလိုက်တာ မြန်လိုက်တာကွာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးတောက်နဂါးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးမှတော့... အခု ငါလည်း လောကကြီးကို ပြန်ပတ်ကြည့်ရတာပေါ့ဟေ့"</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုပင် မီးတောက်နဂါး၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသနည်း ဆိုသည်မှာ ထိုပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်လေးကပင် သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ ငိုရှိုက်သံများ..</p> <p> </p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်မည် ဆိုလျှင်မူ... လင်ရှောင်ရှောင် ဒုတိယအကြိမ် ဖန်တီးထားသော အကာအကွယ်ကြီးမှာ မိစ္ဆာပုလဲ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် လုံးဝ ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားတော့၏။ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ ပညာရှင်များမှာမူ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စတင် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်းရှန်းဇီနှင့် အခြားသူများမှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း... သူတို့ဘက်မှ မဟာမိတ်များစွာမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသက်ပေးနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးနေကြရရှာလေ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များမှာ ပို၍ပင် အထိနာနေကြရတော့သည်။ ပေတိုထျန်းယဲ့၊ လျိုယန်၊ ဟိုမင်နှင့် တောက်ဟွန်းတို့ကဲ့သို့သော ညီအစ်ကိုများ အားလုံးမှာလည်း အသက်ပေးသွားခဲ့ကြရတော့သည်။ လျိုချင်းယန်နှင့် ယီထျန်းချင်းတို့မှာလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြပြီး... အကယ်၍ လန်ယွီ၏ 'ရေဝိညာဉ် အကာအကွယ်' သာ အချိန်မီ ထွက်မလာခဲ့ပါက သူတို့အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက  နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်အတွက်တော့ အဆိုးရွားဆုံးသော ရှုံးနိမ့်မှုကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တော် သုံးရာကျော်မှာ အသက်ပေးသွားခဲ့ကြရပြီး မဟာမိတ်များစွာလည်း ကျဆုံးနေကြရတော့၏။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာလည်း သွေးရောင် ဖျော့ နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နန်းတော်ကြီးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမ၏ စွမ်းအားများ အားလုံးကို အသုံးချခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင် အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေရ၏။</p> <p> </p> <p>"နုံအလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး... အခုတော့ အားကုန်သွားပြီ မဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ အကာအကွယ်တွေက ငါ့ကို မတားနိုင်ပါဘူးဆိုတာ သိသွားပြီလား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင် သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်လိုက်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ အေးစက်စွာ စိန်‌ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖုန်းဝူချန်အတွက် ဤနန်းတော်ကြီးကို အသေခံ၍ ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"နင့်ကိုတော့ ငါ မသတ်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံးကတော့ သေရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက အေးစက်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟို မောက်မာလှတဲ့ ကောင်လေးကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူက လျိုချင်းယန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးက ရိုသေစွာ နာခံလိုက်ပြီးနောက်... လေထဲသို့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသော လျိုချင်းယန်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဆွဲတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလျို"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းမှာ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး လျိုချင်းယန်ကို ဆွဲဖမ်းရန် အသည်းအသန် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ချင်းယန်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အစွန်းရောက်သော နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသော်လည်း... မည်သူကမျှ ဝင်ရောက် ကူညီနိုင်လောက်သော အားအင် မရှိကြတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p>


Save