Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖုန်းဝူချန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~"ချင်းယန်"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်တကြီး အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း လျိုချင်းယန်ကို ကယ်တင်ရန်မှာမူ အားကိုးရာမဲ့နေကြရလေ၏။ လင်ရှောင်ရှောင်မှာလည်း အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လေထဲသို့ ပျံတက်ရန်ပင် အင်အား မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင် ငါ့ကို လွှတ်စမ်း"</p> <p>လျိုချင်းယန်က အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦး၏ လက်တွင်း၌ သူသည် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း သွေးရောင် ဖျော့ နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တော့ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပါတော့"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက လျိုချင်းယန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေရှာ၏။ သူမသည် လျိုချင်းယန်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ တရွေ့ရွေ့ ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းချင်း... လွှတ်လိုက်တော့"</p> <p>လျိုချင်းယန်က အားယူကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မလွှတ်ဘူး လုံးဝ မလွှတ်ဘူး သေရင်လည်း အတူတူ သေကြတာပေါ့"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက မျက်ရည်များကြားမှ ခိုင်မာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဪ... တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။ အတူတူ သေချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ငါက ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့"</p> <p>ထိုထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့လည်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူးမလား"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်ကမူ ဘေးမှနေ၍ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် ထွက်မလာမချင်း... တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ သတ်ပြမယ်"</p> <p>လိန်ဟွန်းက မောက်မာလှသော အမူအရာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိန်ဟွန်း.. နင့်ကို ငါ လုံးဝ.. ခွင့်မလွှတ်ဘူး ဒီနေ့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင်... တစ်နေ့ကျရင် နင့်ရဲ့ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်ကို မြေလှန်ပစ်မယ် .."</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ နင့်နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေတောင် ငါတို့ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p>လိန်ဟွန်းက နည်းနည်းမျှ မဖြုံပါချေ။</p> <p> </p> <p>"လိန်ဟွန်း ..အရမ်း မောက်မာမနေနဲ့ဦး နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်ကို ဘယ်သူမှ မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလို့များ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p>ထျန်းရှန်းဇီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီး...အခု ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့်ပဲ .. ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို အရှင်မထားဘူး။ ဒီကောင်လေးကို သတ်ပြီးရင်... နောက်တစ်ယောက်က ခင်ဗျားပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက ထျန်းရှန်းဇီကို သတ်ဖြတ်မလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုချင်းယန်မှာ ထိုပညာရှင်၏ လက်တွင်း၌ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပါချေ။ ထိုသူ၏ လက်သည်းများမှာ လျိုချင်းယန်၏ လည်ပင်းကို အသက်ထွက်သွားစေလောက်အောင် တဖြည်းဖြည်း ညှစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချင်းယန်"</p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်ကြရ၏။ ကိုယ့်ညီအစ်ကို အသတ်ခံရတော့မည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရခြင်းမှာ သေရသည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... အခုတော့လည်း မင်းက အမှိုက်တစ်စလိုပါပဲလား"</p> <p>ထိုပညာရှင်က လှောင်ပြုံးရင်း သူ၏ လက်ကို အားကုန် ညှစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလျို တော်ပါတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ကြပါတော့"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေရှာလေ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံထက်မှ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော လေကိုခွင်းသည့် အသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>သွေးရောင် လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထက်ရှသော ဓားချီများကြောင့် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွား၏။ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ခဏချင်းမှာပင် သွေးရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရပြီပင်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန်"</p> <p>လိန်ဟွန်းသည် ထိုထူးခြားလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့်  ဖုန်းဝူချန် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှေးဦး ကမ္ဘာဦး နဂါးနတ်ဘုရား ဓား ပါလား"</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင် ..နန်းတော်သခင် ပြန်လာပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဖုန်း"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ ထိုသွေးရောင် သက်တန့်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အားကိုးရာ ရလိုက်သည့်အလား  ဟစ်အော်လိုက်ကြလေတော့သည်။ ငရဲပြည်မှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ကြရခြင်းပါ။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုသွေးရောင် လျှပ်စီးတန်းမှာ လျိုချင်းယန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ ပညာရှင်၏ နဖူးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့တော့သည်။ သွေးများမှာလည်း ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ထိုပညာရှင်မှာ မည်သို့မျှပင် မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ နေရာတင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>တစ်ကွင်းလုံးရှိ လူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လေအေးများကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းမိကြရင်း နေရာတင် မှင်သက်သွားကြရလေသည်။ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ ပညာရှင် တစ်ဦးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်သည် တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>တဆက်တည်း၌ ထိုသွေးရောင်ဓားကြီး၏ အဖျားတွင် လူတစ်ယောက် မတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။ ထိုသူကား အခြားသူ မဟုတ်၊ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်၏ မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖုန်းဝူချန် ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက ငါ့ရဲ့.. ဖိအားတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ဝင်လာနိုင်တာလား..."</p> <p>တပ်မှူးကြီး ခွန်ယွင်မှာ မျက်မှောင်ကြီး ကုတ်သွားကာ ဖုန်းဝူချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန်... မင်းကို စောင့်နေတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ။ မင်း ပြန်မလာသေးလို့ ငါတောင် စိတ်မရှည်ဘဲ အရင် လက်ပါမိသွားတယ်"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရက်စက်လှသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဖုန်းဝူချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း... သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဒေါသမီးတောက်များကိုမူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save