Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားစေရ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အဖျက်အား လေမုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ ထိုမုန်တိုင်းသည် လေဓားသွားပေါင်း ထောင်သောင်းချီကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရူးသွပ်စွာ ပစ်လွှတ်နေပြီး ထျန်းကျီဘုံ သတ္တမနှင့် အဋ္ဌမအလွှာရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလေမုန်တိုင်းသည် ခွန်ယွင် နှင့် ကျန်ရှိနေသည့် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ကျော်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း... ရေခဲရုပ်တု ဖြစ်နေသည့် တပည့် ရာပေါင်းများစွာအတွက်မူ လိန်ဟွန်း သည် အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ပစ်ပယ်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာမှာ ဝူမီးတောက် ကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရ၏။ ထက်ရှသော လေမုန်တိုင်းသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝူမီးတောက်များကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သဖြင့် မီးတောက် လေမုန်တိုင်းကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟွန်း... မင်း.. ဘာထပ်လုပ်နိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေ၏။ သူသည် ဝူမီးတောက်ကို စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှပင် အရေးမစိုက်ပါချေ။ သို့သော် လိန်ဟွန်းသည် ဝူမီးတောက်ကို အတော်လေး အထင်သေးမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ခွန်အားဖြင့် ထိုမီးတောက်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း... သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားရ၏။ ထိုလေမုန်တိုင်းကြီးမှာ မီးတောက်မုန်တိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ပင်... ၎င်း၏ စွမ်းအားများသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ထျန်းကျီဘုံ သတ္တမအလွှာ စွမ်းအားကြီးမှာ ဝူမီးတောက်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို အသည်းအသန် ခံနေရပြီပင်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဒီမီးတောက်မည်းတွေရဲ့ ဝါးမြိုနိုင်စွမ်းက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီး။ အတော်လေး သတိထားမှ ဖြစ်မယ်"  ခွန်ယွင်က အသည်းအသန် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်၏။ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် ဤမီးတောက်ကြောင့် ကျောချမ်းနေရပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်ပိုင်းမျှပင် မကြာလိုက်မီမှာပင် လိန်ဟွန်း ဖန်တီးထားသည့် လေမုန်တိုင်းကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ထက်ရှသော ဝူမီးတောက်သည် ဖုန်းဝူချန် ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် သိပ်သည်းသွားပြီး လိန်ဟွန်းတို့၏ ထွက်ပြေးလမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး .. သိပ် မောက်မာမနေနဲ့"</p> <p>ခွန်ယွင် အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီးနောက်... နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ တတိယအလွှာ အရှိန်အဝါအား တောင်ကျရေတံခွန်ပမာ ပေါက်ကွဲစေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုကြီးမားလှသော ခွန်အားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် ပေသောင်းချီသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး အမှောင်ထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ခွန်ယွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းဝူချန်သည်လည်း ဝူမီးတောက်၏ စွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအပူရှိန်မှာ ဝင်းခနဲ တောက်နေသော သံပူခဲကြီးဖြင့် မျက်နှာကို ကပ်ထားသည့်အလား ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမီးတောက်ရဲ့ အပူချိန်က..."</p> <p>ခွန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ အကျည်းတန်</p> <p>သွားပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်များကို အသုံးပြုကာ ထိုအပူရှိန်ကို အသည်းအသန် ခုခံနေရတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် ခွန်ယွင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပါချေ။ သူ၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့် ရာပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ပြန့်ကျဲနေသော ဝူမီးတောက်များသည် ရေပုံးပမာဏခန့် တုတ်ခိုင်လှသော ဧရာမ နဂါးနက်ကြီးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ ထိုနဂါးနက်ကြီးများသည် ရေခဲရုပ်တု ဖြစ်နေသည့် တပည့်များထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အား... အမေရေ... ကယ်ကြပါဦး..."</p> <p> </p> <p>ရေခဲများ အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် တပည့် ရာပေါင်းများစွာမှာ သတ်ရမည့် ဝက်များပမာ အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြရတော့သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပြီး မည်သို့မျှ ရုန်းကန်၍ မရနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်...</p> <p>နတ်ဘုရား ဘုရင် နန်းတော်မှ တပည့် ရာပေါင်းများစွာနှင့် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် အချို့မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဝူမီးတောက်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိမိ၏ တပည့်များ အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်ပြာကျသွားသည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေညှစ်၍‌ရအောင် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တဝုန်းဝုန်း ထတောက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ကျော်မှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စက္ကူချပ်ပမာ ဖြူလျော့နေကြတော့သည်။ ဖုန်းဝူချန်သည် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ ပုံရိပ်မှာ ခွန်ယွင်အား ပတ်၍ လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လိန်ဟွန်းတို့ အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ... မလွတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ လူသားဆန်မှု စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှပင် မပါဝင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် .. ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... အမည်းရောင် မီးလျှံများသည် ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လိန်ဟွန်းတို့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအား"</p> <p>လိန်ဟွန်းက သူ၏ စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များနှင့်အတူ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save