Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ထောင်ချောက်..</p> <p> </p> <p>"ဟင်းလင်းပြင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် ရွှေနဂါးတံဆိပ်တော်၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်လေ၏။  ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး</p> <p> စွမ်းအားများမှာလည်း ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေတော့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ လေပွေကြီး ဖွဲ့တည်လာပြီး အမည်းရောင်မီးလျှံများမှာ ထိုလေပွေအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကြရာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းဆန်းပြားလှသော မြင်ကွင်း ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး.. မင်းရဲ့ ဒီမီးတောက်တွေနဲ့ ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်သလား"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် စွမ်းအားကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ခွန်ယွင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ သူ၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ တတိယအလွှာရှိ ပညာရှင်ဖြစ်သော ခွန်ယွင်သည် အကြီးအကျယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသော ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဝူမီးတောက်များမှာလည်း လွင့်စင်သွားကြရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ခွန်ယွင်၏ လက်သီးချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံပမာ ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ထက်ရှသော စွမ်းအင်များကြောင့် အနီးနားရှိ အမည်းရောင်မီးလျှံများမှာလည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန့်ကျဲသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ပြေးတာတော့ မြန်သားပဲ"</p> <p>ခွန်ယွင် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဖုန်းဝူချန်၏ ဆန်းကြယ်လှသော ကိုယ်ဖော့ပညာကြောင့် အံ့အားသင့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>'တော်သေးတာပေါ့... သခင်လေးတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆုတ်သွားနိုင်လို့။ ဒီကောင် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မီးတောက်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ မသိဘူး။ ငါသာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ မဟုတ်ရင်... ဒီအပူရှိန်ကို ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး... တော်သေးတယ်ဗျာ။ သခင်လေးလိန် အချိန်မီ ကယ်လိုက်လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်ပြာကျတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း ဖန်တီးထားသော သီးသန့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ကျူးကော့လျန်ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ လေသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မော့လင်အာမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မဟနိုင်တော့ပါချေ။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း စက္ကူချပ်ပမာ ဖြူလျော့နေပြီး ဖုန်းဝူချန်၏ ရူးသွပ်နေသော ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ မျက်စိထဲတွင် စွဲထင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... အဲဒီ မီးတောက်မည်းတွေက တကယ်တမ်း ဘာတွေလဲဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မီးတောက်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ဆဋ္ဌမအလွှာရှိ ပညာရှင် တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပုပ်သိုးနေ၏။ နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော်၏ သခင်လေးဖြစ်သော သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို အလွယ်တကူ ခြေမှုန်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... ယခုမူ ဖုန်းဝူချန်၏ မီးတောက်မည်းများကြောင့် အရှက်တကွဲ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဒါက  သူ၏ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒါ ဘာမီးတောက်လဲ ဆိုတာ မသိဘူး"</p> <p>လိန်ဟွန်းက သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌... လိန်ဟွန်း ဖန်တီးထားသော သီးသန့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ အမည်းရောင်မီးလျှံများမှာ တစ္ဆေပမာ ထူးဆန်းစွာ စတင် ဖြာထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မီး... မီးမည်းတွေ"</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး သခင်လေးလိန် ဟို မီးမည်းတွေ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီဗျ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."</p> <p> </p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်နှင့် အခြားသော ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်များမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြရတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားရ၏။ ဤဟင်းလင်းပြင်မှာ လိန်ဟွန်း၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားဖြင့် သီးခြားဖန်တီးထားသော နေရာဖြစ်ရာ... မည်သည့်အရာမျှ ဝင်ရောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>လိန်ဟွန်းမှာလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်စိကိုပင် သူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော် သူ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရလိုက်ပါချေ။ ဝူမီးတောက်၏ အစွန်းရောက်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် သူတို့၏ အသားစိုင်များမှာ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲခွာခံနေရသည့်အလား နာကျင်မှုများကို ခံစားလာရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ အားလုံးကို ဦးဆောင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကြသော်လည်း... သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား၊... သူတို့သည် နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံမှာပင် ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."</p> <p>လိန်ဟွန်းမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ယူဇနာ သောင်းချီဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားရမည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် မူလနေရာနှင့် ပေရာဂဏန်းမျှသာ ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေရ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားချင်တယ် ဆုရင်... ငါ့ကို အရင် မေးရဦးမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။ ဖုန်းဝူချန်၏ ရွှေနဂါးတံဆိပ်တော်သည် နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးများ ပိုင်ဆိုင်သော အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ရာ... ၎င်း၏ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်းမှာ လိန်ဟွန်း၏ စွမ်းအားထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှ၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းတို့ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းဝူချန်သည် အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ထက်ရှသော ဝူမီးတောက်များသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ သိပ်သည်းသွားပြီး လိန်ဟွန်းတို့၏ ထွက်ပြေးလမ်းများကို အပြီးတိုင် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ဧရာမ နဂါးနက်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာလည်း သူတို့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး သတိထား"</p> <p>ခွန်ယွင်မှာ မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားပြီး လိန်ဟွန်းထံသို့ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြေးဝင်ကာ သူ့ကို ဆွဲဖမ်း၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"အား... ကယ်ကြပါဦးဗျာ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ရှိနေသော ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ဒါဇင်ကျော်နှင့် ကျူးကော့လျန်ချန်၊ မော့လင်အာတို့မှာမူ ထိုနဂါးနက်ကြီးများ၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို အမိအရ ခံလိုက်ကြရတော့သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင်မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသဖြင့် အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးလိန်... ကယ်ပါဦး တပ်မှူးကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦးဗျ"</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန် ကယ်ပါ... ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ အဋ္ဌမအလွှာရှိ ပညာရှင်များပင်လျှင် သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားများကို အသုံးပြုသော်လည်း... ဝူမီးတောက်၏ လောင်မြိုက်မှုကိုမူ လုံးဝ ရုန်းကန်၍ မရနိုင်ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် ငါပါ... ကျူးကော့လျန်ချန် ပါ လင်အာလည်း ပါတယ်လေ ငါတို့ကို မသတ်ပါနဲ့... မသတ်ပါနဲ့"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်မှာ အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားဖြင့် အသည်းအသန် အော်ဟစ် တောင်းပန်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အားလုံး... သေရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ စကားသံမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော အမုန်းတရားများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး... ရူးသွပ်နေသော ဖုန်းဝူချန်သည် မည်သည့် အကြင်နာတရားမျှ မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p>


Save