Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာပုလဲအား သန့်စင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ~နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ စစ်သည်တော်များစွာ ကျဆုံးခဲ့ရသည့်အတွက် ဖုန်းဝူချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုညီအစ်ကိုများမှာ သူ့အတွက်တော့ အသက်နှင့်ထပ်တူ တန်ဖိုးထားရသူများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသက သူ့ကို ရူးသွပ်စေခဲ့၏။ ဒေါသက သူ့ကို သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် ကျူးကော့လျန်ချန်က ဘယ်သူလဲ၊ မော့လင်အာက ဘယ်သူလဲ ဆိုသည်မှာ ဖုန်းဝူချန်အတွက် အရေးမကြီးတော့ပါချေ။ အတိတ်က သံယောဇဉ်များကိုလည်း သူ စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှ ထည့်မတွက်တော့ဘဲ အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေရာ... အဆုံးအစမဲ့လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ လှည့်ပတ်သွားတော့သည်။ ထက်ရှသော ဝူမီးတောက်သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဖြာထွက်သွားပြီး ရန်သူများကို အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ဝါးမြိုလောင်ကျွမ်းစေခဲ့တော့သည်။ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ၁၀ ယောက်ကျော်၏ အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများမှာ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... မော့လင်အာကို သွားကယ်ကြစမ်း"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကျွန်တော် သွားကယ်ချင်ပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီဗျ"</p> <p>ခွန်ယွင် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ရ၏။ အကယ်၍ သူသာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း မလှုပ်ရှားခဲ့လျှင် လိန်ဟွန်းကိုပင် သူ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ... အကုန် သွားပြီ..."</p> <p>လိန်ဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ဖျော့ကာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေတော့သည်။ မော့လင်အာသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အရေးပါသော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ... အကယ်၍ သူမသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် နတ်ဘုရားဘုရင်နန်းတော် တစ်ခုလုံးသည်ပင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဒေါသကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲခြင်း</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာမူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်နေကြရ၏။</p> <p>"နန်းတော်သခင်... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါဟာ နန်းတော်သခင်ရဲ့ အကြောက်စရာဆုံး အချိန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင်တွေ အများကြီးကို... ဝူမီးတောက်နဲ့ တခါတည်း ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်နိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p>လျိုချင်းယန်နှင့် အခြားသူများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှင်သက်နေကြစဉ်မှာပင်... မော့လင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် စွမ်းအင်တန်းများ ထူးဆန်းစွာ ရစ်သိုင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"ယုတ်မာတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ပါလား"</p> <p>လျိုချင်းယန်က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ မှာကြားလိုက်၏။</p> <p>"ဒါ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ။ မော့လင်အာက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူထားတာပဲ။ သူက မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းတယ် ဟုတ်လား..."</p> <p>ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး မိစ္ဆာပုလဲ မြန်မြန် သုံးလိုက်ပါတော့"</p> <p>ခွန်ယွင် အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းမှာလည်း အသိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် 'မိစ္ဆာပုလဲ' ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ကာ မော့လင်အာရှိရာဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုပုလဲမှာ မော့လင်အာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ခွန်ယွင် ဖုန်းဝူချန်ကို သတ်စမ်း မော့လင်အာကို အသေမခံနဲ့"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွန်ယွင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားများကို လက်ဝါးအတွင်းသို့ စုစည်းလိုက်၏။ တောက်ပလှသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သော စွမ်းအား ပေါ်ထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးဖုန်း... သတိထား.. အဲဒီ မိစ္ဆာပုလဲက စွမ်းအားတွေကို တိုက်စားနိုင်တယ် ကျွန်မရဲ့ အကာအကွယ်တောင် အဲဒါကြောင့် ပေါက်သွားတာ"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာလက်နက် ဟုတ်လား..."</p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများက ထိုပုလဲထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားပြီး... လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အမည်းရောင် နဂါးနက်ကြီး တစ်ကောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ဖုန်းဝူချန်မှာ ထိုမိစ္ဆာပုလဲကို စပါးလုံး တစ်ထောက်စာမျှပင် အထင်မကြီးသည့်ဟန် ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ ယူမယ်"</p> <p>ခွန်ယွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း အဝေးမှနေ၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ဧရာမ အပြာရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုသည် ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား အကာအကွယ်"</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်မှာ အားအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်နှင့် အကာအကွယ်တစ်ခုကို လျှပ်တစ်ပြက် ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။ ခွန်ယွင်မှာ ထိုအကာအကွယ်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာ တစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ စွမ်းအား ထက်ဝက်ခန့်ကို အသည်းအသန် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရ၏။ လင်ရှောင်ရှောင်၏ အကာအကွယ်ကို ထိမိပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးပုံရိပ်မှာ အကာအကွယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း စိုးစဉ်းမျှ မလှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ တတိယအလွှာလောက်နဲ့... ငါ့အစ်ကိုကြီးဖုန်းကို လာနှိပ်စက်ချင်တာလား။ နင့်မှာ အဲဒီအရည်အချင်း ရှိလို့လား"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က ခွန်ယွင်အား  ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူမီးတောက်၏ လောင်မြိုက်မှုအောက်တွင် ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် ၁၀ ယောက်ကျော်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။ မော့လင်အာ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျူးကော့လျန်ချန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကြောင့် အသက်ဆက်နေရသော်လည်း အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ကယ်ပါဦး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦးဗျ..."</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်က အားနည်းလှသော အသံဖြင့် အသနားခံနေရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လိန်ဟွန်းကမူ သူ့ကို အရေးမစိုက်ဘဲ မိစ္ဆာပုလဲကိုသာ စိတ်ပူတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှေးဦး ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန်က ဒေါသတကြီး မာန်သွင်းလိုက်ရင်း... သူ၏ ပုံရိပ်ယောင် (၁၂) ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ ထိုပုံရိပ်ယောင်များမှာ မိစ္ဆာပုလဲ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး ဝူမီးတောက်ကို အသုံးပြုကာ ထိုပုလဲကိုပင် ပြန်လည် သန့်စင်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်က တကယ်ကြီး မိစ္ဆာပုလဲကို သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ သခင်လေး မြန်မြန် တားလိုက်စမ်းပါ"</p> <p>ခွန်ယွင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းသည်လည်း အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း... ထိုမိစ္ဆာပုလဲမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အကြီးအကျယ် မှင်သက်သွားရလေတော့သည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ... မိစ္ဆာပုလဲ၏ အရှိန်အဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>လိန်ဟွန်းမှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာမူ အောင်ပွဲခံရန် ပြင်လိုက်ကြစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>"ဖောင်း.."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး..ပြင်းရှသော စွမ်းအားကြီး တစ်ခုက ဖုန်းဝူချန်ကို သွေးများ အန်ထွက်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာပုလဲထံမှ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဖြာထွက်သွား၏။ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ... အသက်ရှူပင် ကြပ်စေလောက်သော ယုတ်မာလှသည့် စွမ်းအားများက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save