Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြီးအကဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည့် အခြေအနေကြောင့် ဖုန်းဝူချန်မှာ လုံးဝ အငိုက်မိသွားခဲ့ရ၏။ ဤကဲ့သို့ အဆုံးအဖြတ် အခိုက်အတန့်၌ မိစ္ဆာပုလဲအတွင်းမှ ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ကြိုတင် မတွေးဆနိုင်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"နန်းတော်သခင်"</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများမှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြကုန်၏။ ဖုန်းဝူချန်သည် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်သာ ပြိုလဲသွားခဲ့လျှင် နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှာလည်း အဆုံးသတ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ စောစောက မိစ္ဆာပုလဲရဲ့ အရှိန်အဝါက တော်တော်လေး အားနည်းနေတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုထိ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေရသေးတာလဲ"</p> <p>ထျန်းရှန်းဇီမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှားယွင်ရွှမ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"မိစ္ဆာပုလဲရဲ့ အရှိန်အဝါက ပြန်ပြီး မြင့်တက်လာတာပဲ။ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်းနှင့် ခွန်ယွင်တို့မှာလည်း အံ့အားသင့် မှင်သက်နေကြရတော့သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိရှိကြသော်လည်း... မိစ္ဆာပုလဲအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို တစ်စုံတစ်ဦးက လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းတော့ သူတို့ ရိပ်မိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ မိစ္ဆာပုလဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားများမှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလာပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးဖုန်း... ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်"</p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်က အသည်းအသန် မေးမြန်းလိုက်၏။ သူမမှာ အကာအကွယ်ကြောင့် ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့သော်လည်း ဖုန်းဝူချန်အတွက်တော့ အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်နေမိရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ရှောင်... ခဏ ဆုတ်နေလိုက်ဦး"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မှာကြားလိုက်၏။ သူသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားသော်ငြားလည်း သတိတရားကိုတော့ ထိန်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာပုလဲထံမှ နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော အရာများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လင်ရှောင်ရှောင်ကို ဘေးကင်းစေချင်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် အရှိန်ကြောင့် ဖုန်းဝူချန်၏ ဝူမီးတောက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ထိုအခါ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မော့လင်အာသည် အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ယုတ်မာလှသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်မှာမူ မော့လင်အာ၏ အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်မသေခဲ့သော်လည်း... သူ၏ အသွင်အပြင်မှာမူ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရ၏။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ တကယ့်ကို ရွံရှာဖွယ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>လိန်ဟွန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့သော မိစ္ဆာပုလဲမှာ လေထဲ၌ တရွေ့ရွေ့ လွင့်မျောကာ မော့လင်အာရှိရာဆီသို့ ဦးတည်သွားနေတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုပုလဲနှင့် မော့လင်အာထံသို့သာ စူးစိုက် ကျရောက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ... မိစ္ဆာပုလဲအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများမှာ မော့လင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင် ပေါင်းစပ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မော့လင်အာ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်များမှာ ဝူမီးတောက်၏ ဝါးမြိုမှုကြောင့် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအားများဖြင့် သူမသည် အစစ်အမှန် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးအဖြစ်သို့ လုံးဝ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာ၏ အရှိန်အဝါမှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများမှာလည်း မျက်စိရှေ့တင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာတော့သည်။ မိစ္ဆာပုလဲ၏ စွမ်းအားမှာ ကုသနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်... သတိလစ်နေသော မော့လင်အာသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ နက်မှောင်မနေတော့ဘဲ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ထူးခြားသော သွေးရောင် မျက်ဝန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"လင်... လင်အာ..."</p> <p>ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျူးကော့လျန်ချန်က မော့လင်အာကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်ရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ခေါ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ပုံပျက်နေသော မျက်နှာကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာ၏ အကြည့်များက ကျူးကော့လျန်ချန်ထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားသော်လည်း... ထိုအကြည့်များထဲတွင် လူသားဆန်မှု  မပါဝင်တော့ဘဲ  လူသတ်ရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ သူမသည် ကျူးကော့လျန်ချန်ကို အစိမ်းသက်သက် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့်အလား စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာက သူမ၏ လက်ကို ကျူးကော့လျန်ချန်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ ကျူးကော့လျန်ချန်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူမ၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... မော့လင်အာ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ ထက်ရှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်အာ... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။... နင် ငါ့ကို သတ်မလို့လား"</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်က တုန်ယင်ကာ အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်ရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တန်းတစ်ခုမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူးကော့လျန်ချန်၏ ရင်ဘတ်ကို အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။ သွေးများမှာလည်း ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လင်အာ... နင်... နင်..."</p> <p>ကျူးကော့လျန်ချန်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှင်သက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>မော့လင်အာက ကျူးကော့လျန်ချန်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်သည် တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော်မှ လူများရော၊ လိန်ဟွန်းနှင့် ခွန်ယွင်တို့ပါ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်သူများ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မော့လင်အာက ဘာကြောင့်များ ဤမျှ ရက်စက်ရသနည်း ဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော ပဟေဠိ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p> </p> <p>မော့လင်အာက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာပုလဲသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထက်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာ၏။ သူမ၏ သွေးရောင် မျက်ဝန်းများက ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် စူးစိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးသူငယ်လေး... မင်း သတ္တိ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာပုလဲကိုတောင် သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>မော့လင်အာ၏ နှုတ်မှ ဇရာရနေသည့် အဘိုးအို တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်မှလည်း အဆုံးအစမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက အစွမ်းထက် ပညာရှင် တစ်ယောက် ပါလား"</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လိန်ဟွန်းနှင့် ခွန်ယွင်တို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြပြီး အကြီးအကျယ် ရိုသေ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မော့လင်အာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံနေရပြီ"</p> <p>မြောင်ချင်းချင်းက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုချင်းယန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p>"ဒါကြောင့် သူ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာကိုး။ စောစောက စွမ်းအားတွေကလည်း ဒီအဘိုးကြီးဆီက ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်ရှောင်ရှောင်ကမူ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"မော့လင်အာ ဘယ်ကနေ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရလာတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ အခုတော့ သေချာသွားပြီ... သူ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံနေရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ... ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ငါတို့ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ကြမလဲ"</p> <p>ထျန်းရှန်းဇီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာမှ တည်တင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှားယွင်ရွှမ်ကလည်း တဆက်တည်း၌ပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ငါတို့ ခန့်မှန်းလို့ မရပေမယ့်... အရင်က လူနှစ်ယောက်ထက်တော့ အများကြီး ပိုပြီး ထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌... မော့လင်အာ ဘာကြောင့် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်နှင့် မိစ္ဆာပုလဲမှာ ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားများ ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်ကို လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ မော့လင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော ထိုအဘိုးကြီးမှာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်နေခြင်းတည်း။</p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းကလေးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက တော်တော်လေး ပြင်းပြတာပဲ။ မင်းကို သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ မိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေချင်တဲ့ စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေတာ။ မင်းကို ကျော်တက်ချင်တဲ့ စိတ်က တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်"</p> <p>မော့လင်အာက ညင်သာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း ထိုအသံမှာ အဘိုးအို၏ အသံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက အကြီးအကဲကြီး ခင်ဗျာ... ဖုန်းဝူချန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့"</p> <p>လိန်ဟွန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်..."</p> <p>လိန်ဟွန်း၏ စကားကြောင့် မော့လင်အာက သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ... လိန်ဟွန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားရပြီး မျက်နှာ တစ်ခုလုံးလည်း အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ အမုန်းတရားတွေကလည်း တော်တော်လေး ပြင်းထန်တာပဲ။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုထဲကို ဝင်ခဲ့စမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ငါ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းပစ်မယ်။ မင်းရဲ့ မီးတောက်တွေက ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့တော့ အထင်မမှားနဲ့ဦးနော်"</p> <p>အဘိုးအို၏ အသံက မောက်မာစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ထပ်မံ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"မင်းသာ သဘောတူမယ် ဆိုရင်တော့... မင်းကို ငါ အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်း တစ်ခု ပေးမယ်။ လိုချင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကိုလည်း ..ပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းဝူချန်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကိုရော ပေးမှာလား ထွက်သွားစမ်း.. လိန်ဟွန်းကို ကျုပ် သတ်မယ့်လမ်းမှာ လာပြီး မရှုပ်နဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတဲ့ ကောင်"</p> <p>မော့လင်အာက အေးစက်စွာ ရှုံ့ချလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းဘက်က အညံ့မခံဘူး ဆိုမှတော့... အခုချက်ချင်းပဲ ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ရှေးဟောင်း စွမ်းအားတွေနဲ့ မီးတောက်တွေကို ငါ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save