Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်ရှောင်ကျစ်နှင့် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကုမ္ပဏီများ၏ နာမည်များနှင့် သူတို့ပေးမည့် နှစ်စဉ်လစာများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းမင်ခမျာ အံ့သြမှင်တက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေအားလုံးကို ယဲ့ချန်းက ဖိတ်ခေါ်ထားတာများလား။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့လဲ။ ဒီလောက်အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ယဲ့ချန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>အစတုန်းကတော့ သူ ယဲ့ချန်းကို အထင်သေးခဲ့သော်ငြား ယခုမူ အမှန်တကယ်အံ့သြနေမိချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက ငတုံးမှ မဟုတ်တာ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းအနေနှင့် ဤမျှများပြားလှသော ကုမ္ပဏီများကို ခေါ်လာနိုင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော သူ့ဩဇာတိက္ကမကို ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မည်မျှစွမ်းပကားကြီးပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝနေမလဲဆိုသည်ကို ကျန်းမင် တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းရှေ့တွင် နှစ်ဘီလျံဖြင့် ကြွားလုံးထုတ်ချင်ခဲ့သော သူ့ကိုယ်သူ ယခုမှသာ အလွန်ရယ်ချင်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ခေါ်ယူခြင်းကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်မူ ကျောင်းသားများအားလုံး အလုပ်ကိုယ်စီရသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကလည်း ဝမ်းသာလုံးဆို့နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကျူးသည် စင်မြင့်ထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အစောပိုင်းက စိတ်ပျက်အားလျော့နေသောပုံစံနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ခွန်အားပြည့်ဝနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချစ်လှစွာသော ကျောင်းသားဟောင်းတို့...  စီးပွားရေးကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းခရီးစဉ်အကြောင်း အားလုံးကို ဝေမျှပေးဖို့အတွက် ကျောင်းသားဟောင်းယဲ့ချန်းကို ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်ဝယ် ကျောင်းသားအားလုံးက ယဲ့ချန်းကို လေးစားအားကျလေဟန် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး ယဲ့ချန်း၏စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူဖိတ်ခေါ်လာသူများမှာ Fortune 500ကုမ္ပဏီရှိ ထိပ်တန်းအမှုဆောင်အရာရှိများချည်းဖြစ်နေခြင်းမှာ ယဲ့ချန်းအနေနှင့် မည်မျှအထိ အံ့ဖွယ်ကောင်းအောင် တော်လဲဆိုသည်ကို ညွှန်ပြနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်းဖော်များမှာ ယခုဆိုလျှင် သူ့ကို သူတို့၏ အနာဂတ်ပန်းတိုင်တစ်ခုအနေနှင့် မြင်နေကြပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းဆိုသည်မှာ ယခင်က သူတို့လို သာမန်ဘွဲ့ရတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်ငြား အချိန်တိုလေးအတွင်း များပြားလှသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကျူး၏စကားကို ကြားသော် ယဲ့ချန်း တုံ့ခနဲရပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့ ကျောင်းအုပ်ကျူးရယ်.. ကျွန်တော် မပြောတာပဲ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီကလေးတွေ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကျူးက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ဒီကလေးတွေလည်း လက်တွေ့ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတချို့ကို ရင်ဆိုင်သင့်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ဆိုလိုချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ဒီကလေးတွေ စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှာစိုးလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယဲ့ကလည်း နောက်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ကျောင်းသားတွေကို စိတ်ပျက်စေမယ်တဲ့လား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါက သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတည်ထောင်ခြင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုယဲ့.. အစ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မိုက်လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သိချင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားတချို့က စင်အောက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးများ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အရောင်လက်နေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားယဲ့ ရှင့်ဇာတ်လမ်းလေးကို ကျေးဇူးပြုပြီး မျှဝေပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံး သိချင်နေမှတော့ ပြောပြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက် အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုရခဲ့ပေမယ့် သူဌေးက ငါ့ကို မျက်စိကျနေလို့ ငါ အလုပ်ထွက်လိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆက်တွဲဇာတ်ကွက်ကိုမူ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်စရာမလိုပါချေ။ လူတိုင်းက ယဲ့ချန်း ကြိုးကြိုးစားစားအလုပ်လုပ်ပြီး သူ့စီးပွားရေးကို အောင်မြင်စွာ စတင်နိုင်ခဲ့သည်ဟုသာ ယူဆလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လူတိုင်းမှာ ယဲ့ချန်း၏ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းကို ဆက်နားထောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနောက် တက္ကစီစမောင်းတယ်။ အခုအချိန်အထိလည်း တက္ကစီဒရိုင်ဘာလုပ်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကျူးခမျာ ပို၍ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီနောက်မှာ သူက တက္ကစီဒရိုင်ဘာဖြစ်သွားတာလား။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်ကွက်က ဒီလိုမျိုးမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဩဇာတိက္ကမကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက် တောက်ပလာတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>တက္ကစီမောင်းတယ်ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လူတိုင်းကမူ ယဲ့ချန်းကို အလွန်တရာနှိမ့်ချနေကြသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။ တက္ကစီမောင်းသတဲ့။ ဤမျှအထင်ကြီးစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်က တက္ကစီမောင်းနေသည်ဟု မည်သူက ယုံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"တွေ့လား။ တကယ့်ဒိတ်ဒိတ်ကြဲတွေက ဟိတ်ဟန်မရှိကြဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကို 'မြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့' တကယ့်စွမ်းအားရှင်လို့ ခေါ်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ စီနီယာအစ်ကိုယဲ့က ဘဝအတွေ့အကြုံကို ခံစားဖို့အတွက် တက္ကစီမောင်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ကဲ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးစတင်တည်ထောင်ခြင်းဇာတ်လမ်းအဆုံးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကျူးခမျာ သူ့မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုစီးပွားရေးတည်ထောင်တဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>မင်းက တက္ကစီမောင်းရင်း ဒီလောက်များတဲ့ ဒိတ်ဒိတ်ကြဲတွေကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>မင်းက တက္ကစီမောင်းရင်း နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ သန်းချီတန်တဲ့ ပြေးလမ်းကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဤဇာတ်လမ်းက ချမ်းသာသော မိသားစုဆီက အမွေသန်းတစ်ရာရသွားသော ဇာတ်လမ်းထက် ပိုပြီးယုံနိုင်စရာမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ယဲ့ချန်း၏စကားများမှာ အမှန်တရားများသာ။ သို့သော် မည်သူကမှ သူ့ကို မယုံကြချေ။</p> <p> </p> <p>ဘုတ်အဖွဲ့အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်း ကျောင်းထဲက ထွက်လာချိန်ဝယ် သူ့ဖုန်းက မြည်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရှောင်ကျစ်ဆီက ဖုန်းဝင်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း.. ကျွန်မနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ပေးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"တော်ပါတော့။ ကိုယ့်ကို မင်းမန်နေဂျာလို့များ ထင်နေတာလား" </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းခမျာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုမပြောပါနဲ့။ အခု ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ချွဲနွဲ့လေဟန်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤကောင်မလေးကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိလျှင် ဟိုတယ်ကိုများ တိုင်လိုက်လေမလားဟု တွေးမိသောကြောင့် ယဲ့ချန်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ခဏနေရင် မင်းကို လာခေါ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်ကို ရောက်သောအခါ ယဲ့ချန်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထမင်းစားပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်ကလည်း ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင် နိုးတာ။ ဒီလိုကောင်းကောင်းမအိပ်ရတာ တော်တော်ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခုစားဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကိုခေါ်သွားပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း။ ရှင်တို့စားသောက်ဆိုင်မှာ ပိုးဟပ်တွေရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ စားဖိုမှူးကိုလည်း လူစားထိုးလိုက်ပြီ။ မီနူးကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်စီစဉ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား။ ဒါဆို စားကြည့်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ချိန်ဝယ် ဆိုင်၏အနေအထားကြောင့် ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ ညွှန်ကြားချကအတိုင်း စားသောက်ဆိုင်ကို အသစ်ပြန်လည် ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ) ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲဘေးနားရှိ စာသားအသေးလေးတစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လက်ကျန်အချိန်တွေအတွက်</p> <p> </p> <p>မင်းကိုပဲ လိုချင်တယ်</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ဘဝရဲ့လက်ကျန်အချိန်တွေအတွက်</p> <p> </p> <p>နှင်းထန်ထန်လေကြမ်းကြမ်း မင်းကိုပဲလိုအပ်တယ်</p> <p> </p> <p>ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ မင်းကိုပဲလိုအပ်တယ်</p> <p> </p> <p>ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်းကိုပဲ လိုအပ်တယ်</p> <p> </p> <p>နှလုံးသားထဲက နူးညံ့ကြင်နာမှုကလည်း မင်းအတွက်ပါပဲ</p> <p> </p> <p>ဘယ်နေရာကိုပဲ ကြည့်ကြည့်</p> <p> </p> <p>မင်းပါပဲ</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်မှာ ဤစာသားလေးများကြောင့် ရင်ထဲ ထိရှသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိရှဖွယ်ကောင်းလှသော စကားစုလေးပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ။ ရေးထားတာ မဆိုးဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>"အာ.. ဒါကို ရှင်ရေးထားတာလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ယဲ့ချန်းကို တအံ့တသြကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ့ယခင်ဘဝက သီချင်းစာသားတစ်ခုပင်။ ဤကမ္ဘာတွင်မူ ဤသီချင်းမျိုး မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူရေးခဲ့သည်ဟုပြောခြင်းမှာ မှားတော့မမှားချေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က တအံ့တသြရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ... ရှင်က အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အစားအသောက်များ ရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့ဟိုတယ်ရဲ့ အစားအသောက်တွေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ မြည်းကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က တစ်လုတ်စားကြည့်ပြီးနောက် မရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရသာက မိုက်လှချည်လား။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဒီကဗျာလေးကိုပါ တင်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပရိသတ်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ ယန်ရှောင်ကျစ်သာ တင်လိုက်ရင် ဒီနေရာက နာမည်ကြီးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သွားတော့မှာ။ နာမညိမကြီးမှာ စိုးရိမ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ယန်ရှောင်ကျစ်က သူ(မ)၏ ဗိုက်လုံးလုံးလေးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေကျွေးတာ ရှင့်အပြစ်။ ကျွန်မမန်နေဂျာကတော့ ကျွန်မကို ထပ်ဆူတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့ အစာကြေသွားအောင် ဈေးဝယ်ထွက်ကြမလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်ငြား သူ(မ)ကိုယ်သူ(မ) လုံခြုံသွားအောင် သေချာဖုံးအုပ်ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>နှာခေါင်းစည်းနှင့် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားသည့်အပြင် ဦးထုပ်အနားကွပ်ကိုပင် အောက်ကို ဆွဲချထားသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် ဤမျှအထိ သတိထားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်း သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် အများက ခမ်းနားသည်ဟု ထင်ကြသော်ငြား သူတို့တွင်လည်း သူတို့အခက်အခဲနှင့်သူတို့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် သာမန်လူများနှယ် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွား၍မရပေ။ ဘယ်သွားသွား အများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ယန်ရှောင်ကျစ်ကို ကားနှင့် စီးပွားရေးလမ်းမသို့ ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေဆာပြီလား။ ကိုယ့်ကိုစောင့်နေနော်။ ရေသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ထိုသို့ပြောရင်း အနီးအနားရှိ စူပါမားကတ်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယန်ရှောင်ကျစ်ခမျာ ရုတ်တရက် အထီးကျန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးခင်က ယန်ရှောင်ကျစ်သည် အရာအားလုံးမှာ သူ(မ)မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာဘဲ ရိုက်ကွင်းမှာ ဇာတ်ကောင်နေရာ အလုခံရခြင်း၊ သြဇာကြီးသူများက ပါတီပွဲများကို အတင်းအကျပ်တက်ခိုင်းခြင်းတို့ကို ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလို အပြင်ထွက်လာရသည်မှာ သူ(မ)အတွက် တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်ချိန်လေးပင်။ အထူးသဖြင့် ယဲ့ချန်းနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်ငြား ယဲ့ချန်းနှင့် အတူရှိနေရခြင်းမှာ သူ(မ)ကို ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းကများ ပိုကောင်းလေမလား။ ငါ ဖျော်ဖြေရေးအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သင့်ပြီလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်လေးမှာပင် မလှမ်းမကမ်း၌ အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဘွားအိုတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ်သို့ ထိုင်လျက်လဲကျသွားပြီး ရင်ဘတ်ကိုဖိ၍ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသော ဘေးနားရှိ လူများက ကူးစက်ရောဂါကို ရှောင်ဖယ်သွားကြသလို လူစုကွဲသွားကြပြီး ယန်ရှောင်ကျစ်တစ်ယောက်တည်းသာ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••••••</p> <p> </p> <p> </p>


Save