Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အလှပဂေးလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် သူရဲကောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရဲကားဥသြဆွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူလိမ်များအားလုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးလုံးဝမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူအုပ်ကြီးက သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးဖြစ်သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ ဝိုင်းကြည့်နေသူများအားလုံးလည်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက အရမ်းရက်စက်တာပဲ။ ငွေတစ်သန်းတဲ့။ ဒီမိသားစုတော့ ထောင်ထဲမှာ အကြာကြီးနေရတော့မယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလူငယ်လေးလုပ်တာ မှန်တယ်လို့ထင်တာပဲ။ သူတို့လို လူတွေကပဲ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးနေကြတာလေ။ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ ပြောဆိုဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်ရင်း ယန်ရှောင်ကျစ် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့ကြုံတွေ့ရသော ဤအကျပ်အတည်းကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကြောင့်။ မင်းကြောင့်ဖြစ်တာ။ တုံးလိုက်တဲ့မိန်းမ။ မင်းသာ ငါ့အမေကို မကူညီခဲ့ရင် ငါတို့တစ်မိသားစုလုံး ထောင်ကျစရာ အကြောင်းရှိပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်ခမျာ ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီလူက အရှက်မရှိလိုက်တာ</p> <p> </p> <p>သူ့အမှားဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည့်တိုင် ယခုမူ တခြားလူကို အပြစ်ဖို့နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထိုလူက ဓားတစ်ချောင်းကို ရုတ်တရက်ဆွဲထုတ်ပြီး ယန်ရှောင်ကျစ်ကို ထိုးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက သူ(မ)ကို ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ယန်ရှောင်ကျစ် လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားထက်ထက်တစ်လက်က သူ(မ)ကို ထိုးစိုက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရှောင်ကျစ်လည်း မျက်လုံးသာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ။ ဒီနေ့တော့ ငါသေရဖို့ သေချာသွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ဓားနှင့်သာ အထိုးခံရပါက သူ(မ)အနေနှင့် အသက်ရှင်ရန် လုံးဝလမ်းမမြင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဓားထက်ထက်ကို ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယဲ့ချန်းက ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်လေရာ ထိပ်ပြောင်ပြောင်အမျိုးသားမှာ လွင့်စင်လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။ ယဲ့ချန်းက ရုတ်တရက်ရှေ့ထွက်ပြီး သူ(မ)ကို ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မထားပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏လက်တွင် သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ(မ)၏အမူအရာ အနည်းငယ်ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း ရှင့်လက်..."</p> <p> </p> <p>"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကသာ အဆင်ပြေတယ်ပြောနေတာ။ ရှင့်လက်က သွေးတွေထွက်နေပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် ယဲ့ချန်းလည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရဲများ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိများက လူလိမ်မိသားစုကို အမြန်ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲတစ်ယောက်က ယဲ့ချန်းထံသို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း.. ထွက်ဆိုချက်ပေးဖို့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ရှောင်ကျစ်ခမျာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)က ခိုးထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အကယ်၍ ရဲအရာရှိများက သူ(မ)၏ ထွက်ဆိုချက်ကို ယူမည်ဆိုပါက သူ(မ) မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာအမှားမှမလုပ်ထားပါဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ရဲတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်ကြောက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် ရှက်သွေးဖြာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ဒီတစ်ခေါက် ခိုးထွက်လာတာမလို့ပါ။ အပြင်လောကကို မသိစေချင်လို့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖုန်းတစ်ချက် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရဲစခန်းတွင် ကျိုးစုစုက ယဲ့ချန်းနှင့် ယန်ရှောင်ကျစ်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် နာမည်ကြီးအနုပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ဆိုင်သွားရုံပါ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သြော်... ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပေးရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဟိုလူတွေက အရင်ကလည်း ခဏခဏအဖမ်းခံရဖူးတဲ့ ဝါရင့်တွေလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ရှင်တို့က သူတို့ကို အသေအချာမိသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တာဆိုတော့ ထောင်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့လိုလူတွေက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို ပျက်စီးစေတယ်လေ။ သူတို့နဲ့တန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရဲစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ရှောင်ကျစ်လည်း အားတုံ့အားနာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်လက် ထိခိုက်သွားတာ အားလုံး ကျွန်မအပြစ်တွေပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ သူတို့ မင်းကို ဓားနဲ့ထိုးမှာကို ငါက ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်ခမျာ ရှက်သွေးဖြာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း.. ရှင်က ဟိုနာမည်ကြီးမင်းသားတွေထက်တောင် ပိုချောတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်လည်း အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲထင်နေခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ရှင်..."</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သား ရဲစခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်၏ ဗိုက်ထဲမှ ရုတ်ခြည်း အသံမြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်မလေး ဗိုက်ဆာနေပုံရတယ်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... ဟုတ်သားပဲ.. မင်းကို အရသာရှိတာ တစ်ခုခုလိုက်ကျွေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို အရသာရှိတဲ့အစားအစာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုရောက်ရင် သိမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သား အလွန်ချောင်ကျသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သား နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြစဉ် ယန်ရှောင်ကျစ်၏ လက်လေးက ပတ်တီးစည်းထားသော ယဲ့ချန်း၏လက်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လာသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသဖြင့် သူ(မ) ယဲ့ချန်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း အနည်းငယ်လန့်သွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာကြည့်လိုက်..အရင်က ကိုယ် အဲဒီမှာ မူလတန်းတက်ခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင် အရင်က ဒီမှာနေခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အရင်က ကိုယ်တို့မိသားစုက ဒီနေရာမှာနေခဲ့ကြတာ။ အခြေအနေပိုကောင်းလာမှ ပြောင်းခဲ့တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လူနေတိုက်ခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တဲအိမ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ရင်းနှီးနေတဲ့အရသာလေး"</p> <p> </p> <p>သိပ်မဝေးလှသော နေရာတစ်ခုတွင် ရိုးရှင်းလှသည့် ဆန်ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယန်ရှောင်ကျစ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့်တစ်ဦးအနေနှင့် ယန်ရှောင်ကျစ်သည် များသောအားဖြင့် ကြယ်ပွင့်အဆင့်ရှိ ဟိုတယ်များကိုသာ သွားလေ့ရှိသည်ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ လမ်းဘေးဆိုင်တွင် တစ်ခါမှမစားဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဆိုင်လေးမှာ အလွန်စုတ်ချာလှပြီး စားပွဲခုံများနှင့် ဆေးရောင်များပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဆိုင်လေးက ကိုယ် မူလတန်းတက်ကတည်းက ရှိတာ။ သူတို့ရဲ့ဆန်ခေါက်ဆွဲက အရမ်းအရသာရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မလည်း အရင်က ကြားဖူးရုံပဲကြားဖူးတာ။ ဆန်ခေါက်ဆွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြည်းကြည့်လိုက်။ မင်း နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သား ဆိုင်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးဝမ်.. သီးသန့်အခန်းထဲမှာ နေရာကျန်သေးလားဗျ"</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့။ ရှောင်ချန်း ဒီကိုမလာတာတောင် တော်တော်ကြာနေပြီနော်။ ဒါ မင်းရဲ့ကောင်မလေးလား"</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ(မ)ကို ချစ်သူကောင်မလေးဟု အထင်မှားသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ရှောင်ကျစ်၏မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ရိုးရိုးသူငယ်ချင်းတွေပါ"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှက်မနေပါနဲ့ကွာ။ အထဲဝင်ထိုင်ကြလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်၍ ယန်ရှောင်ကျစ်ကို သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အပြင်မှာစားရတာကမှ ပိုနေလို့ကောင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပြဿနာတက်နေတာဆိုတော့ ကိုယ်တို့ သီးသန့်အခန်းထဲမှာပဲ စားရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတော့ ရှင့်ကို အားကျမိတယ်။ ဒီနေရာမှာထိုင်ပြီး ဆန်ခေါက်ဆွဲစားခွင့်ရတယ်။ သာမန်ဘဝနဲ့နေရတာ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာရော မကောင်းဘူးလား။ ပိုက်ဆံလည်း အများကြီးရှာနိုင်သလို ပရိသတ်တွေလည်း အများကြီး ရနိုင်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရတဲ့ ဒုက္ခကို ရှင် မှန်းကြည့်လို့တောင်ရမှာမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဆန်ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးကြိုင်လှသောရနံ့လေး လွင့်ပျံ့လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်လည်း လေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မွှေးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒီဆိုင်လေးက အရသာမပြောင်းလဲဘဲ ဖွင့်လာခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တွေအများကြီး ကြာပြီလေ။ စားကြည့်လိုက်။ နောင်တမရစေရဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်က အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဆန်ခေါက်ဆွဲနှစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်လည်း ဇွန်းအသေးလေးတစ်ချောင်းကိုယူကာ ဟင်းရည်ကို မြည်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... အရမ်းမွှေးပြီး အရမ်းအရသာရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ။ ကြယ်ငါးပွင့်စားသောက်ဆိုင်တွေက အစားအသောက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် မနိမ့်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန်ခေါက်ဆွဲတစ်လုတ် စားပြီးနောက် ယန်ရှောင်ကျစ်က တအံ့တသြရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ဒီအထိအတွေ့လေးက အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မစားဖူးတဲ့ ကြယ်ပွင့်အဆင့်ဟိုတယ်တွေထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြင်လား။ ကိုယ် မင်းကို မလိမ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်လည်း ဆန်ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကို အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ကိုပင် တစ်စက်မကျန် သောက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ဖောင်းကားနေသော သူ(မ)၏ဗိုက်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း...ကျွန်မ ရှင့်ကိုမုန်းတယ်။ ကျွန်မ ဝလာတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ဆန်ခေါက်ဆွဲစားပြီးရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်နေရာကိုခေါ်သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်နေရာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏနေရင် သိရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသော ဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ချန်းလည်း ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ဆန်ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက ကားမောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ဘယ်သွားကြမှာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ကျစ် ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ သဘောအကျဆုံးနေရာတစ်ခုကိုလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••</p> <p> </p> <p> </p>


Save