Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၃၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်မေ့ဒုက္ခရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်နေ့မနက်စောစောတွင် ယဲ့ချန်းထံသို့ ရှောင်မေ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မွေးစားအဖေ.. ရှောင်မေ့ကို အပြင်ခေါ်မသွားတာ ကြာပြီနော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... မွေးစားအဖေက အခုတလော နည်းနည်းအလုပ်များနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မေ့က မွေးစားအဖေကို လွမ်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ထင်၏အသံက ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း ဆောရီးနော်။ ဒီကောင်မလေးရှောင်မေ့က ကျွန်မဖုန်းကို ယူသွားတာ။ ဂိမ်းဆော့ချင်တယ်ပြောလို့ ပေးလိုက်တာ။ ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ကိုယ် ရှောင်မေ့ကို အပြင်မခေါ်သွားဖြစ်တာ ကြာပြီဆိုတာလည်း အမှန်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မွေးစားဖေဖေ.. သမီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းမကို သွားချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းမကို သွားချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကလေးများက တိရစ္ဆာန်ရုံလို နေရာမျိုးကိုရွေးပြီး ဆော့ကစားတတ်ကြသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းမကို သွားချင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့က ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သမီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအကြောင်း တီဗီမှာကြည့်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ဒေါ်လာနည်းနည်းလောက်အကုန်ခံပြီး သန်းချီတန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"တီဗီထဲမှာမို့လို့ပါ။ အကုန် အတုတွေချည်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သမီး တကယ်သွားကြည့်ချင်တာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းမှာမူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီကွာ.. သမီး သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မွေးစားဖေဖေက လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က ဘေးမှနေ၍ ​​ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း ရှင့်ကို ထပ်ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တကယ်အားနာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်လည်း ဒီနေ့ အားနေတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ကားမောင်းထွက်ခဲ့ပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် ရှောင်မေ့၏အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကိုမြင်သည်နှင့် ရှောင်မေ့က ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်းခုန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မွေးစားဖေဖေက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ။ သမီး မေမေ့ကို အကြာကြီးပူဆာနေတာတောင် မေမေက လိုက်မပို့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရှောင်မေ့၏ခေါင်းလေးကို တယုတယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးမေမေက အလုပ်များနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က နေရခက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ဦး...ရှင့်ကို ထပ်ဒုက္ခပေးမိလို့ ကျွန်မ တကယ်အားနာမိပါတယ်ရှင်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ကိုယ့်မှာလည်း တခြားလုပ်စရာမှမရှိတာ"</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းမသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မေ့က မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို ကိုင်၍ နေရာအနှံ့ ရတနာရှာဖွေခြင်းလုပ်ငန်းကို စတင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ချန်း အလွန်ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းအများစုမှာ အတုများဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန်ဟူ၍ ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကတော့ မုန့်ဝမ်ထင်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့က ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေစဉ် ဖုန်းကြည့်ရင်း ရှေ့ကိုမကြည့်ဘဲ လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ(မ)ကို ဝင်တိုက်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ထိုအမျိုးသမီးက ရှောင်မေ့ကို ဝင်တိုက်မိလိုက်သဖြင့် ရှောင်မေ့ခမျာ လဲကျသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲရှိ ပန်းအိုးလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျကွဲသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းအိုးကျကွဲ​သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ရှောင်မေ့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်မစုတ်လေး... ငါ့ပန်းအိုးအတွက် ပြန်လျော်ပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင် အမြန်ပြေးလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်စကားက ဆီလျော်မှုရှိမနေဘူးနော်။ ရှင် သူ့ကိုဝင်တိုက်မိတာ အသိသာချည်းကို။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကလေးက လျော်ပေးရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူကမှ ငါ့ကိုဝင်တိုက်တာ။ ဟုတ်ပြီလား။ လျော်ကြေးမပေးဘဲနဲ့ ဒီနေ့ နင်တို့ ထွက်သွားလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့က ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးက ဖေဖေနဲ့မေမေ့ကို မလှုပ်ဘဲ ရပ်စောင့်နေတာ။ ဒီအန်တီကမှ သမီးကို ဝင်တိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>"ကလေးစုတ်လေး ငြင်းရဲသေးတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝတုတ်တုတ်အမျိုးသမီးက ရှောင်မေ့ကို ပါးရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းကို သုံးလာလိမ့်မည်ဟု မုန့်ဝမ်ထင် မထင်ထားသဖြင့် တားရန်လည်း နောက်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့ခမျာ အလွန်ကြောက်လန့်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏လက်က ရှောင်မေ့၏ မျက်နှာကို ထိမိတော့မည့်ဆဲဆဲ အခြားလက်တစ်ဖက်က ဝင်တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ အားအပြည့်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနောက်သို့ ခြေလှမ်းခုနစ်လှမ်းရှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စကားနဲ့ပဲ ပြေလေ။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုက်တာကတော့ အောက်တန်းကျလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူများမှတ်နေလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း မာမာတင်းတင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ဒီကလေးရဲ့ မိဘပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ နင့်ကလေးက ငါ့ရဲ့မင်မင်းဆက်ခေတ်က ပန်းအိုးကို ခွဲလိုက်တာနော်။ လျော်ကြေးအတွက် နင် ဘာလုပ်ပေးမလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်မင်းဆက်ခေတ်က ပန်းအိုးတဲ့လား...</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူတိုင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းလျှင်ပင် မင်မင်းဆက်ခေတ်က ပန်းအိုးတစ်လုံး၏ တန်ဖိုးမှာ တစ်သန်းကျော်ကုန်ကျကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်မင်းဆက်ခေတ်ကလို့ပြောရုံနဲ့ မင်မင်းဆက်ခေတ်က ဖြစ်မသွားဘူးလေ။ ရှင့်မှာ သက်သေအထောက်အထားရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ ငါ့မှာ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံစာရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာကွဲကြေနေသော ပန်းအိုးအပိုင်းအစများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုကိုကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်ချိန်ဝယ် သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်စက်အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပန်းအိုးက ခေတ်သစ်ထုတ်ပန်းအိုးတုတစ်လုံးသာဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတုတ်တုတ်အမျိုးသမီးကို ကြည့်၍ ယဲ့ချန်း ပြန်​ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းအိုးက မင်မင်းဆက်ခေတ်ကဆိုရင် ကျုပ်တို့ အဲဒီအတိုင်း လျော်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်က ပစ္စည်းအတုတွေနဲ့ ပြည့်နေမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>"နင် ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားမှာ မှန်နေပေသည်။ သူတို့၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်ရှိ ပစ္စည်းအများစုမှာ အတုများသာ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့ကလည်း တစ်ချက်ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းမယုတ်ကြီး.. အန်တီ့ဆိုင်က အတုတွေကလွဲပြီး ဘာမှရောင်းမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ လောင်းရဲတယ်။ အန်တီ့ပုံစံက လူဆိုးနဲ့ပဲတူတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝတုတ်တုတ်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လျော်ကြေးမပေးဘဲနဲ့တော့ ဒီနေ့ နင်တို့ ထွက်သွားလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသော မုန့်ဝမ်ထင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ။ ရှင့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်ရင်း ဖုန်းပွတ်နေလို့ သူများကို ဝင်တိုက်မိတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ငါက နင့်ကိုဝင်တိုက်တယ်တဲ့လား။ နင့်မှာ သက်သေရှိလား။ ပြောစမ်း။ ဒီကောင်မလေးကမှ ငါ့ကိုဝင်တိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>တံခါးပေါက်ရှိ စာရေးများကို အမျိုးသမီးက လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့က အမျိုးသမီးဘက်က ရပ်တည်ပေးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့အားလုံး မြင်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့မန်နေဂျာကိုဝင်တိုက်တာ ဒီကလေးမလေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့တွေက လူဆိုးတွေပဲ။ ရှင်တို့ လိမ်နေတာ။ သမီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်မတိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မျက်မြင်သက်သေတွေ အများကြီးရှိနေတာနော်။ နင် ဘာပြောနိုင်သေးလဲ။ ငါက နင့်ဆီက ငွေညှစ်ဖို့ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းအိုးအတွက် ငွေတစ်သန်းလျော်ပေးလိုက်ရုံပဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်သန်းတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ထိုပမာဏကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်ထင်၏မျက်နှာမှာ အရောင်ပြောင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားက ဝိုင်းကြည့်နေသူများလည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ဒီနေ့ခေတ် ပြဿနာအိုးလေးတွေက မိဘတွေကို ဒုက္ခရောက်အောင်ပဲ လုပ်တတ်ကြတာ"</p> <p> </p> <p>"တစ်သန်းတောင်မှနော်။ သာမန်မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ သူများပန်းအိုးကိုခွဲမိပြီးမှ သူတို့ နောင်တရနေကြပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့ခမျာ ငိုလုမတတ်ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီက လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာ။ သမီးက ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေတာကို အန်တီ့ဘာသာ သမီးကို ဝင်တိုက်တာလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရှောင်မေ့၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငတုံးမလေး ဖေဖေရှိတယ်လေ။ မကြောက်နဲ့နော်။ ပိုက်ဆံပေးရမယ်ဆိုရင်လည်း ဖေဖေပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မုန့်ဝမ်ထင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငွေတစ်သန်းဆိုသည်မှာ နည်းပါးလှသော ပမာဏမဟုတ်ပေ။ ယဲ့ချန်းကို သူ(မ) မည်သို့ပေးခိုင်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း... ကျွန်မ နည်းလမ်းရှာလိုက်ပါ့မယ်။ ရှင် ပေးစရာမလိုပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ လက်ကာပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ့်သမီးရဲ့ ပြဿနာတွေကို ကိုယ် သေချာပေါက်ရှင်းပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ကျေနပ်အားရနေဟန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူပဲပေးပေး ဒီငွေပမာဏအတိုင်း ပေးရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တဟားဟားရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ လျော်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြွေထည်ရဲ့စျေးနှုန်းက တော်တော်ရယ်စရာကောင်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာက ရယ်စရာကောင်းနေတာလဲ။ ငါတို့ဆိုင်က အတုတွေရောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မပေးနိုင်ဘူးလား။ စိတ်မပူနဲ့။ နင့်အိမ်ကို အပေါင်ထားလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ဒီကြွေထည်က အပိုင်းပိုင်းကွဲနေပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ကတော့ စစ်ဆေးပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျုပ်ကလည်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နဲ့ သိတယ်ဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာကား သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကြွေထည်က အတုဖြစ်၏။ အကယ်၍ အတုဖြစ်ကြောင်းကိုသာ အတည်ပြုလိုက်ပါက သူတို့ဆိုင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ ဝိုင်းကြည့်နေသူများမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးဟူ.. ဒီကြွေထည်က အတုတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"နင့်ဆိုင်က အတုမရောင်းဘူးလို့ နင်ပဲ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ ပြောစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးက အံတင်းတင်းကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့ စစ်ဆေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါက ဘာမှကြောက်စရာမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင်ကွဲသွားတဲ့ ကြွေထည်က အသစ်ဝင်ထားတာ။ ငါတောင် သေသေချာချာ မစစ်ဆေးရသေးဘူးဆိုတော့ ငါတို့ တခြားနည်းလမ်းရှာရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••••••</p> <p> </p> <p> </p>


Save