Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ခင်ဗျား အကဲဖြတ်တာ မှားသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် သူ(မ)၏ကြွေထည်က အစစ်ဖြစ်ကြောင်း ယခုလေးတင် ကျိန်ဆိုပြောထားသော်လည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ဖြင့် စစ်ဆေးမည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါတွင်မူ နောက်တွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ထဲကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုစီရွေးပြီး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကို အကဲဖြတ်ခိုင်းကြမယ်။ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးပစ္စည်းကို ရွေးနိုင်တဲ့လူက နိုင်မှာပဲ။ နင်ရှုံးရင် ငါ့ကို တစ်သန်းပေးရမယ်။ နင်နိုင်ရင်တော့ နင်ရွေးထားတဲ့ပစ္စည်းကို ယူသွားလို့ရသလို ငွေတစ်သန်းလည်း ပေးစရာမလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏စကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက အရှက်မဲ့လွန်းလှသည်။ ကိုယ့်ဆိုင်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ရွေးရသည့်ပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်ပစ္စည်းက တန်ဖိုးအကြီးဆုံးလဲဆိုသည်ကို ကိုယ်တိုင်သိနေမည်မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ လိမ်လည်နေခြင်း မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးဟူ.. ဒါက မတရားဘူးလေ။ ခင်ဗျားဆိုင်က ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ခင်ဗျားပဲ အသိဆုံးဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒါ လုံးဝမတရားဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ပေါ်တင်ကြီး မတရားသဖြင့်လုပ်တာ"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင် မပြိုင်ရဲဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်တော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ဘက်က အခွင့်အရေးပေးပြီးသားနော်။ နင် ပစ္စည်းမရွေးရဲဘူးဆိုရင် ပျက်စီးသွားတဲ့ပစ္စည်းအတွက် အပြည့်အဝလျော်ပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက ပြိုင်ချင်နေမှတော့ ပြိုင်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်ထင်လည်း သူ့အင်္ကျီလက်ကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း ရှင် ရူးနေတာလား။ သူ့ဆိုင်က ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို သူသိမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့ မနိုင်ပါဘူး။ လူတွေက ကိုယ့်ကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အလကားလာပေးနေမှတော့ ဘာလို့ မယူဘဲ နေရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက ထပ်မံလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲ။ 'နင့်ကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပေးမယ်'တဲ့လား။ နင်နဲ့ တန်လို့လား။ နင် ရှုံးတဲ့အခါ ဘာများပြောဦးမလဲလို့ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက အေးစက်ခက်ထန်စွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းက ယဲ့ချန်းအတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက အရမ်းမိုက်မဲတာပဲ။ သူ့အတွက် ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်ခုန်ဆင်းသွားတာ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ သူ ရှုံးတဲ့အခါ အဲဒီကြွေထည်က အတုဖြစ်နေရင်တောင် ငြင်းစရာ အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက သူနိုင်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့များ ယုံကြည်မှုတွေ ရှိနေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ အခု စရွေးကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက သူ(မ)ဆိုင်ထဲရှိ ကောင်တာတစ်ခုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှ ကြွေထည်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမင်မင်းဆက်ခေတ်က အပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်က ရှစ်သန်းတန်ကြေးရှိတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ ရတနာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဤကြွေထည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအပြာနှင့်အဖြူစပ်ကြွေထည်ကား အရောင်အသွေးလှပလေသည်။ ကျွမ်းကျင်သူအများအပြားက အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... နင်လိုချင်တာ ဘာမဆိုရွေးလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>သူ(မ)၏ဆိုင်ထဲရှိ ပစ္စည်းအများစုမှာ အတုများသာ။ အကယ်၍ အစစ်ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင် အများဆုံးတန်ကြေးမှာ တစ်သောင်းကျော်သာ ရှိလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အရာက သူ(မ)၏ အပြာနှင့် အဖြူစပ်ကြွေထည်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းလည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ဒီလူငယ်လေးက ရိုးအလွန်းတယ်။ သူ သေချာပေါက်ရှုံးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့ လောင်းကြေးထပ်ရတာလဲ။ ဒီဆိုင်မှာ ရှစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ ပစ္စည်း ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကတော့ မလောပေ။ သူသည် ဆိုင်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် သူ့အကြည့်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပန်းချီကားမှာ ကျန်းရှောင်ချန် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော ရှုခင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပန်းချီကားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ဒါကိုရွေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ရုတ်တရက်အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ရှုံးသွားပြီ။ အဲဒါက ကျန်းရှောင်ချန် လက်မှတ်ထိုးထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ပုံတူကူးထားတာ။ အများဆုံးတန်မှ တစ်သောင်းပဲရှိတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်မည့် စွမ်းရည်တချို့ ယဲ့ချန်းတွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း အဆုံးတွင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကတေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းချီကားရဲ့တန်ဖိုးက ခင်ဗျားရဲ့မင်မင်းဆက်ခေတ်က အပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်ထက် ပိုများနေရင် ဒါက ကျုပ်အပိုင်ဖြစ်သွားမှာနော်"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ လူတိုင်းကြည့်နေကြတာပဲကို"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားနဲ့ပြောရုံတင် မလုံလောက်ဘူး။ စာနဲ့ရေးပြီး သဘောတူညီချက်ယူကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်မှာ ဘယ်လိုလှည့်ကွက်တွေ ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ စာနဲ့ရေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ ဒီပန်းချီကားကိုဝယ်ဖို့ ငါ တစ်ထောင်ပဲ ပေးခဲ့ရတာ။ နောက်တော့ ပညာရှင်တွေက ပုံတူကူးထားတာဆိုပြီး အကဲဖြတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီမှာချိတ်ထားတာက အလှပြဖို့သက်သက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>သဘောတူညီချက် ရယူပြီးနောက် အမျိုးသမီးက ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထောင်ပေါင်လမ်းမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အကဲဖြတ်တဲ့နေရာမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပညာရှင်က အကြီးအကဲဝေ့သုန်းပဲ။ သူက တရားမျှတမှုအရှိဆုံးဆိုလည်း မမှားဘူး။ ပစ္စည်းတွေကို သူ့ကိုအကဲဖြတ်ခိုင်းဖို့ နင့်မှာ ကန့်ကွက်စရာရှိလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်ပေါင်လမ်းမတွင် အကြီးအကဲဝေ့သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအကဲဖြတ်ရာတွင် နာမည်ကြီးလှသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးပင်။ သူ့စစ်ဆေးမှုအောက်တွင် ရတနာများ၏ စစ်မှန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အကြီးအကဲဝေ့ကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိသော အကြီးအကဲဝေ့သည် ခပ်မတ်မတ် ကိုယ်နေဟန်ထားရှိပြီး ဟွားရိုးရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အပြာနှင့်အဖြူစပ်ကြွေထည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီပစ္စည်းက အကဲဖြတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ အရင်က အကဲဖြတ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ရှစ်သန်း တန်ကြေးရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲဝေ့က သူ့အကြည့်ကို ပန်းချီကားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းချီကားက ပုံတူကူးဆွဲထားတာမို့ တစ်သောင်းနဲ့ရောင်းရင်တောင် ဈေးကြီးနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးလည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အံ့ဖွယ်ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤပန်းချီကားမှာ ပုံတူကူးထားခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>ရှစ်သန်းတန်ကြေးရှိသော ကြွေထည်နှင့် တစ်သောင်းပင်မပြည့်သော ပုံတူပန်းချီကားတို့ကြားရှိ တန်ဖိုးကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး.. နင် ရှုံးသွားပြီနော်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် မရှုံးသေးပါဘူး။ အကြီးအကဲဝေ့.. ခင်ဗျား အကဲဖြတ်တာ မှားသွားပြီ။ ဒီနှစ်ခုရဲ့တန်ဖိုးတွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ။ ဒီနှစ်ခုရဲ့တန်ဖိုးတွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်က အတုပါ။ တစ်သောင်းတောင် မတန်ဘူး။ ဒီပန်းချီကားကတော့ ရှစ်သန်းတန်ကြေးရှိတဲ့ လက်ရာမြောက်ပန်းချီကားပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးက ရူးနေတာများလား...</p> <p> </p> <p>အပြာနှင့်အဖြူစပ်ကြွေထည်သည် ဆိုင်၏ ရတနာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားကြပြီး ထိုပန်းချီကားကလည်း အကဲခတ်တတ်သူ မည်သူမဆို ပုံတူကူးဆွဲထားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက သရော်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး.. နင်က အရှုံးကိုလက်မခံချင်လို့ လိမ်လည်လှည့်ဖြားဖို့ကြိုးစားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယဲ့ချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ရှုံးခဲ့ရင် သေချာပေါက်ဝန်ခံမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မှမရှုံးသေးတာ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး.. မင်းက ငါ့ကို အကဲဖြတ်တာမှားတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်နော်။ မင်းမှာ ဘာသက်သေအထောက်အထား ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ သက်သေအထောက်အထား ရှိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ဓားအသေးလေးတစ်လက်လောက် ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းကလည်း ဓားအသေးလေးတစ်လက်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပန်းချီကား၏အစွန်းနားကို ဂရုတစိုက် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းဘက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အလွှာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ပန်းချီကားထဲက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။</p> <p> </p> <p>မတည်ငြိမ်သော ကာလများတွင် အချို့စုဆောင်းသူများက ပန်းချီကားများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ပုံတူပန်းချီကားများ၏ အလွှာများအတွင်း၌ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားကို ခွာလိုက်သောအခါ အခြားပန်းချီကားတစ်ချပ်က လူတိုင်းရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် အကြီးအကဲဝေ့၏ မျက်နှာအမူအရာကား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ... ဒါက ထန်ဟူရဲ့ ပန်းချီကားပဲ။</p> <p> </p> <p>မှန်ဘီလူးကိုင်ထားသည့် သူ့လက်အစုံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မူရင်းပဲ။ ဒါက တကယ့်မူရင်းပန်းချီကား။ ထန်ဟူရဲ့ မူရင်းလက်ရာကို ထပ်မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝထင်မထားဘူး"</p> <p> </p> <p>ဘာ..</p> <p> </p> <p>မူရင်းလက်ရာတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံတူကူးထားသော ပန်းချီကားအတွင်း၌ မူရင်းလက်ရာတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဝေ့.. ဒီပန်းချီကားက ဘယ်လောက်တန်လဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့ခမျာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းချီကားက အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီအပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်ရဲ့တန်ဖိုးထက် အများကြီးပိုများတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးလည်း အကြီးအကဲဝေ့၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)၏နံရံပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားမှာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ(မ) လုံးဝထင်မထားချေ။</p> <p> </p> <p>အရယ်ရဆုံးအချက်မှာ ထိုအရာကို သူ(မ)အနေနှင့် လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းချီကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အကဲဖြတ်တာ မှားသွားတယ်ဆိုပေမဲ့ အပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်က အတုဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••</p> <p> </p> <p> </p>


Save