Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၃၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်သူအရှက်ကွဲမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးဖေးကိုတော့ လူတိုင်းသိကြမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် စူးရှသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဖေးသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောကတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အတုလုပ်ရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဆရာတစ်ဆူပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ပစ္စည်းများကို အတုအစစ်ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့လည်း မင်မင်းဆက်ခေတ်က အပြာနှင့်အဖြူစပ်ကြွေထည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီအပြာနဲ့အဖြူစပ်ကြွေထည်က ကျိုးဖေးလုပ်ထားတာလို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့ဘေးရှိ ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက ပြန်ချေပလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ယခုလေးတင် လက်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်စိတ်ထိခိုက်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုပန်းအိုးကသာ အတုဖြစ်နေပါက သူ(မ) ဒေဝါလီခံရတော့မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးဖေးက ပစ္စည်းတုလုပ်တဲ့နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်ပေမဲ့ သူ့လက်ရာတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်လက်မှတ်တစ်ခု ပါတတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက သတိမထားမိနိုင်သော ပုံစံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က မှန်ဘီလူးယူ၍ ယဲ့ချန်း ညွှန်ပြသောနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံစံပေါ်ရှိ စာသားကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် အကြီးအကဲဝေ့၏အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ဘီလူးဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုပုံစံတွင် ကျိုးဖေးဟူသော စာလုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ်အတုဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ အတုလား"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးဖေးဆိုသည်မှာ ခေတ်သစ်လူတစ်ယောက်သာ။ အကယ်၍ အတုဖြစ်နေပါက သူ(မ)၏ပန်းအိုးမှာ တန်ဖိုးရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုပန်းအိုးမှာ သူ(မ) ခြောက်သန်းအကုန်ခံပြီး ဝယ်ယူထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးဖေးရဲ့ လက်ရာတိုင်းမှာ သူ့နာမည်ကို ထွင်းထားတတ်တယ်။ အခု ဒီပုံစံမှာလည်း ကျိုးဖေးဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံး တကယ်ပါနေတယ်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက သူ(မ)အနောက်ရှိ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့၏ အကြည့်ကား စူးရှသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ ကျိုးဖေးရဲ့ပစ္စည်းတုမှန်သမျှ ရိုက်ခွဲပစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ရိုက်ခွဲလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးက မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက.."</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးခမျာ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဝေ့က အေးစက်စက်နှာမှုတ်ပြီး ပန်းအိုးကို တူဖြင့် ချက်ချင်းရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အမျိုးသမီးခမျာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာဖြစ်သွားသော ပန်းအိုးကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကတော့ ရှောင်မေ့၊ မုန့်ဝမ်ထင်တို့နှင့်အတူ ထောင်ပေါင်လမ်းမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း.. ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ရှောင်မေ့ကမှ နာမည်ကြီးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အလကားရသွားတဲ့အထိ ကံကောင်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင််မှာမူ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့အတွက် ရှင့်ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ ပန်းအိုးကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်လျော်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမိန်းမက ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာတာလေ။ သူနဲ့တန်တယ်"</p> <p> </p> <p>သားအမိနှစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပြီးနောက် ယဲ့ချန်းကို လီယောင်က ဖုန်းဆက်လာသည်။ လျိုဟွားက ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်​၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း အလင်းနှင့်အရိပ်လုပ်ငန်းစုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင်မူ လျိုဟွားက သူ့ကို စောင့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုဆိုပါတယ် မစ္စတာလျိုဟွား"</p> <p> </p> <p>လျိုဟွာကမူ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖျော်ဖြေရေးလောကကတော့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုပုံမပေါ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျိုဟွားလိုမျိုး ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကြယ်ပွင့်တစ်လက်ကို ဘယ်သူကများ မကြိုဆိုရဲဘဲ နေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုဟွားက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်က ဥက္ကဋ္ဌယဲ့ဆီမှာ ခိုလှုံဖို့ လာခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ထျန်းကောရုပ်ရှင်နှင့်ရုပ်မြင်သံကြားလုပ်ငန်းစုနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ပြီးကတည်းက လျိုဟွားသည် နာမည်ပျက်စာရင်းသွင်းခံထားရ၏။</p> <p> </p> <p>သတင်းအစီအစဉ်အားလုံးနှင့် အချို့အစီအစဉ်များပင် ဖျက်သိမ်းခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ထျန်းကောလုပ်ငန်းစု၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ဘယ်လောက်ကြီးမားသလဲဆိုသည်ကို ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်းမှာ လျိုဟွားသည် အခြားကုမ္ပဏီများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမှာတော့ လျိုဟွားက အနုပညာရှင်တစ်ယောက်သာသာဖြစ်သောကြောင့် ထျန်းကောလို ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီကြီးကို သူ့အတွက်နှင့် မည်သူကမှ မစော်ကားချင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ကြိုဆိုပါတယ် မစ္စတာလျိုဟွား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုဟွား အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို လက်ခံပေးမယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ခင်ဗျားကို လက်ခံပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မစ္စတာလျိုဘက်က ကျွန်တော်တို့လုပ်ငန်းစုနဲ့ ပူးပေါင်းတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ"</p> <p> </p> <p>လျိုဟွားက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌယဲ့.. ကျွန်တော့်အခြေအနေကို ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လစာလျှော့ယူဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကမူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လစာလျှော့စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က လစာတောင် တိုးပေးဦးမှာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကြောင့် လျိုဟွား လုံးဝမှင်တက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ့အနုပညာသက်တမ်းတစ်လျှောက် အနိမ့်ပါးဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လစာအပြင်းအထန်ဖြတ်တောက်ခံရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူတို့ဘက်က လစာတိုးပေးရန်ပင် ဆန္ဒရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ ရိုးသားစစ်မှန်မှုကြောင့် လျိုဟွား စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌယဲ့.. ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် လျိုဟွား၏ စွမ်းရည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပိတ်ပင်ခံထားရသော်လည်း ယာယီမျှသာ။ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ကောင်းကောင်းပုံဖော်ပေးနိုင်ပါက သူသည် ယခင်ဘဝက ဘုရင်လျို၏ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလျို.. ကျွန်တော် အကူအညီလေးတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဇာတ်ပို့နေရာလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းကတော့ တော်တော်များတယ်။ အရင်သရုပ်ဆောင်က နှုတ်ထွက်သွားလို့ ခင်ဗျား ဝင်လုပ်ပေးနိုင်မလား။ နောက်ထပ်ရိုက်မယ့် ဇာတ်ကားကျရင်တော့ ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ဇာတ်ဆောင်နေရာ ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်ဖြစ်လာအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ရှိအဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သူ ကျိုးဖာမှာ သိပ်နာမည်မကြီးလှသဖြင့် လျိုဟွားကို ဇာတ်ပို့အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းခြင်းမှာ သူနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုဟွားကမူ တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်ဖို့ နေရာတစ်ခုရှိနေသရွေ့ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သရုပ်ဆောင်လုပ်ငန်းအပေါ်ထားသော လျိုဟွား၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အစစ်အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝူကောက အလွန်မောက်မာပြီး မီဒီယာများရှေ့တွင် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်အထိ လုပ်ခဲ့လေရာ သူ့အနေနှင့် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ထျန်းကောလုပ်ငန်းစုနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် "ဝပ်တွားနေသောကျား၊ ပုန်းကွယ်နေသောနဂါး" ဇာတ်လမ်းနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းများကို ​သိထားပြီးဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ဇာတ်ပို့နေရာဖြစ်သော်လည်း အလွန်ထူးခြားသော ဇာတ်ကောင်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် အဓိကမီဒီယာအားလုံးတွင် ပေါက်ကွဲအားပြင်းသော သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့်လျိုဟွားသည် အလင်းနှင့်အရိပ်ရုပ်ရှင်နှင့်ရုပ်မြင်သံကြားလုပ်ငန်းစုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး "ဝပ်တွားနေသောကျား၊ ပုန်းကွယ်နေသောနဂါး"သရုပ်ဆောင်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှောင်ဟူနေရာအတွက် လျာထားသော ယခင်သရုပ်ဆောင်မှာ ဒုတိယတန်းစား ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့်မျှသာဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယဲ့ချန်းက ပထမတန်းစားကြယ်ပွင့် လျိုဟွားကို ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် ရုပ်ရှင်အပေါ်ထားသော လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မံဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသတင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူကောခမျာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်းပဲ။ ယဲ့ချန်းပဲ ဖြစ်နေပြန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ပထမတော့ သုန်းရှောင်ယာက အလင်းနှင့်အရိပ်လုပ်ငန်းစုကို ထွက်သွားခဲ့ပြီး ယခုလည်း လျိုဟွားက အလင်းနှင့်အရိပ်လုပ်ငန်းစုဆီသို့ ရောက်သွားပြန်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထျန်းကောလုပ်ငန်းစု၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်နှစ်ယောက်ကို ယဲ့ချန်းက ခိုးယူသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူကောခမျာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်ကား အယ်လ်ဘမ်သစ် ထွက်ရှိမည့်နေ့ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လက်ထောက်က အလျင်စလို ပြေးဝင်လာ၏​။</p> <p> </p> <p>"သူဌေး.. သုန်းရှောင်ယာ သီချင်းထွက်မယ့်ရက်ကလည်း မနက်ဖြန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် ဝူကော၏မျက်နှာကား ပို၍ပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့မျက်နှာထက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူသည် သူ့အနုပညာရှင်အတွက် ဤသီချင်းကိုဖန်တီးရန် ဟွားနိုင်ငံမှ ရွှေတံဆိပ်ဆုရ သီချင်းရေးဆရာ အများအပြားကို ငှားရမ်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>သုန်းရှောင်ယာအတွက် သီချင်းရေးပေးရဲသူ မည်သူမဆို သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဂီတလောကတွင် သူ ကြေညာထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သုန်းရှောင်ယာ သီချင်းတစ်ပုဒ် ထွက်လာသည်ဆိုလျှင် ထိုသီချင်းမှာ အစုတ်အပြတ်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝူကောက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ဆီကထွက်သွားတဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလဲဆိုတာ လူတိုင်းသိအောင် ပြရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သုန်းရှောင်ယာမှာမူ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း.. ထျန်းကောလုပ်ငန်းစုနဲ့ တစ်ရက်တည်း အယ်လ်ဘမ်ထွက်တာ အဆင်ပြေပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကိုယ်က သူတို့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလေ။ မင်းက မင်းရဲ့သီချင်းတွေကို ယုံကြည်မှုမရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ယုံကြည်မှုရှိပါတယ်။ ရှင်ရေးပေးထားတဲ့ သီချင်းတွေက သိပ်ကောင်းတာကို"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တဟားဟားရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့ အသာစောင့်နေပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် ဝူကောရဲ့မျက်နှာကို ခပ်ပြင်းပြင်းဖြတ်ရိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝေးပေါ်ရှိ ပို့စ်တစ်ခုကို ယဲ့ချန်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တချို့အနုပညာရှင်တွေက သူတို့အတွက် သီချင်းရေးပေးမယ့်သူတောင် မရှိဘဲနဲ့ အယ်လ်ဘမ်ထုတ်ဖို့အထိ ရဲတင်းနေကြတယ်။ အဲဒီသီချင်းက အမှိုက်တွေပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သုန်းရှောင်ယာမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီမြန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ခပ်ဖွဖွပြုံး၍ စာပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန်ကျရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာ ဖြတ်ရိုက်ခံရမလဲဆိုတာ ဟောင်နေတဲ့ခွေးက စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••</p> <p> </p>


Save