Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၃၉</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်းခွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကားတံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးခင် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်းခွမ်း ပြန်ထရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု၏မျက်နှာကား ရေခဲတမျှ အေးစက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး၏အဖေက သူ့ကို တက္ကသိုလ်တက်ရန် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော်လည်း ဤသကောင့်သားကမူ ထိုကျေးဇူးကို လူသတ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူစားမျိုးမှာ တိရစ္ဆာန်သာသာပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ချန်းခွမ်းမဟုတ်လား။ မင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုနဲ့ သံသယရှိတဲ့အတွက် ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိများက ချန်းခွမ်းကို ရဲကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ကြောရေးခန်းထဲတွင် ချန်းခွမ်းသည် ခဏအတွင်း ပြစ်မှုကို ဝန်ခံလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ သူဌေးလီက ကျွန်တော့်ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျောင်းပြီးဖို့ တစ်နှစ်ပဲ လိုတော့တာကို သူက ဘာလို့ ထောက်ပံ့ငွေကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရတာလဲ။ မုန်းဖို့အကောင်းဆုံးက သူ့သမီးပဲ။ သူဌေးလီက ကျွန်တော့်ကို ဆက်ထောက်ပံ့ပေးဖို့ သဘောတူထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကပ်ပါးကောင်လို့ ခေါ်တယ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးရင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်သင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ကြောင့်ပဲ သူဌေးလီက ကျွန်တော့်ကို မထောက်ပံ့တော့တာ"</p> <p> </p> <p>"သူဌေးလီရဲ့ ထောက်ပံ့မှုမရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းလခအတွက် လုံလောက်အောင် မရှာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျောင်းမပြီးနိုင်တော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရနိုင်တော့ဘူး။ အားလုံးက အဲဒီမိန်းမကြောင့်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာ မျက်နှာလှလှလေး ရှိတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ချန်းခွမ်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးစုစုက စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးလီက ကုမ္ပဏီအရှုံးပေါ်နေလို့ ထောက်ပံ့ငွေကို မဖြစ်မနေရပ်ဆိုင်းလိုက်ရတာ။ ပြီးတော့ သူက ကျောင်းသားအများကြီးကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကျောင်းသားတွေက တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီး ဒုတိယနှစ်မှာတင် အလုပ်စလုပ်ကြပြီး ထောက်ပံ့ငွေမလိုတော့ကြောင်း ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကရော။ ဂိမ်းတွေဆော့တယ်။ အင်တာနက်ကဖေးတွေမှာ အချိန်ဖြုန်းတယ်။ နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားတွေကိုတောင် ဝတ်သေးတယ်။ အခုတော့ မင်းက ကျေးဇူးကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ပြန်ဆပ်တယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>"ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံသွားတာဆိုရင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆုကြေးငွေတစ်သိန်းကို ပေးနိုင်မှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ချန်းခွမ်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုကမူ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတစ်သိန်းက သူဌေးလီထောက်ပံ့ပေးခဲ့တဲ့ တခြားကျောင်းသားတစ်ယောက် လှူထားတာ။ သူက ပညာရေးမှာ ထူးချွန်ပြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ စီအီးအိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူကလည်း အစတုန်းက ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် အောင်မြင်လာခဲ့တယ်။ မင်းကတော့ ကျေးဇူးကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ပြန်ဆပ်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း စစ်ကြောရေးဗီဒီယိုကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ကြောရေးအပြီးတွင် ယဲ့ချန်းက ကျိုးစုစုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင့်ကို သေဒဏ်ချမှာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ အစီရင်ခံစာမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ သေဒဏ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်ထည့်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းတစ်ယောက် ရဲစခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်လေးလံနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးအတွက် အလွန်ဆိုးဝါးလှသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင်။</p> <p> </p> <p>အတန်းဖော်များ၏ အမြင်တွင် ထိုမိန်းကလေးမှာ အမြဲသဘောကောင်းသူဖြစ်သော်လည်း ချန်းခွမ်းကို ပြောခဲ့မိသည့် စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ရက်စက်စွာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ကုန်တိုက်သို့ ကာမောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယောကျ်ားများ အနှစ်သက်ဆုံးအရာမှာ ကားများနှင့် နာရီများပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူ့တွင် ကားတစ်စီးရှိနေပြီဖြစ်ရာ လိုအပ်နေ​သော နောက်တစ်ချက်မှာ နာရီပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည် ရိုးလက်စ်အရောင်းဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အထဲဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရောင်းမန်နေဂျာက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ထက်ရှိ ပါတက်ဖီလစ်နာရီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရောင်းမန်နေဂျာ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ.. ကျွန်တော်က ရိုးလက်စ်ရဲ့ အရောင်းမန်နေဂျာပါ။ နာရီဝယ်ချင်လို့လားဗျ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မွေးနေ့အတွက်လေ။ သူက ခင်ဗျားတို့ဘရန်းထဲက နာရီတွေကို သဘောကျလို့ သူ့အတွက် တစ်လုံးလောက် ဝယ်ပေးချင်ပါတယ်။ တစ်ခုလောက် ညွှန်းပေးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း.. ဒီတစ်လုံးဆိုရင်ရော"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ဈေးနှုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်သိန်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဈေးနှုန်းတစ်သန်းအထက် ရှာနေတာပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အရောင်းမန်နေဂျာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားပြီး အမြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဈေးနှုန်းတစ်သန်းအထက် နာရီတွေရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း အရောင်းမန်နေဂျာက နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနာရီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ 'ကြယ်စင်တန်း'စီးရီးထဲကပါ။ အရောင်းရဆုံးနာရီတွေထဲက တစ်လုံးပေါ့။ စိန်အလုံးရေစုစုပေါင်း ၉၉လုံး ပါဝင်ပြီး အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့ လက်ရာနဲ့ ဖန်တီးထားပါတယ်။ ဈေးနှုန်းကတော့ ၅.၁၈သန်းပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ နာရီမှာ အလွန်လှပပြီး ခမ်းနားလှသော ဒိုင်ခွက်တစ်ခုလုံးကို စိန်များဖြင့် စီခြယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ အဲဒါပဲ ယူလိုက်မယ်။ ကတ်ဖြတ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းပြောသည့်စကားကို ကြားသောအခါ အရောင်းမန်နေဂျာခမျာ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် နာရီကို အခုချက်ချင်းထုပ်ပိုးပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဗီအိုင်ပီအခန်းထဲရှိ အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ယဲ့ချန်းကို အရောင်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အလွန်ချောမောသည်။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ အလွန်ချမ်းသာနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ယောကျ်ားမျိုးကို ဘယ်သူကများ မကြိုက်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ယဲ့ချန်းရှေ့တွင် ကော်ဖီတစ်ခွက် ချပေးပြီး လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း.. ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်လိပ်စာပါ။ နောင်တစ်ချိန် နာရီအရည်အသွေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာရှိလာခဲ့ရင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နာရီနှင့်ပတ်သက်၍ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။ ဤဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို ပေးလာခြင်းမှာ သူ့ကိုချိန်းဆိုရန် အခွင့်အရေးပေးနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကတ်ပြားကိုယူလိုက်ရင်း ယဲ့ချန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့.. နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>နာရီဝယ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မန်နေဂျာကမူ လေးစားအားကျစွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် စုတ်သပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ဒိတ်ဒိတ်ကြဲသူဌေးကြီးပဲ။ မိုက်လိုက်တာနော်"</p> <p> </p> <p>အဖေဖြစ်သူအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်ဝယ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်း အိမ်သို့ ကားမောင်း၍ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လမ်းဘေးတွင် ကျိုးစုစုတစ်ယောက် အားကစားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ပြီး ပြေးနေသည်ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလမ်းက အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး လူပြတ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်မလေး ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲစခန်းတွင် သူ ကြားခဲ့ရသည်။ ယခုတလော ညဘက် အပြေးလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့် မိန်းကလေးများကို အထူးပစ်မှတ်ထားသည့် ကောင်တစ်ကောင်ရှိပြီး မိန်းကလေးတော်တော်များများလည်း သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရပြီးပြီဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက သူ(မ)ကိုယ်သူ(မ) သားကောင်အဖြစ် အသုံးချနေလေသလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းခမျာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပဲ။ အမှုတစ်ခုပြီးတာနဲ့ နောက်တစ်ခုကို ဆက်လုပ်နေတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု ပန်းခြံတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယဲ့ချန်း ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ပန်းခြံထဲ၌ လူခြေတိတ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)ကို ကာကွယ်ပေးရန် ရဲအရာရှိများ အနီးအနားတွင် သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း သိသော်လည်း ပန်းခြံ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှုပ်ထွေးလှလေရာ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်ခံရပါက ကျိုးစုစုအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း သူ့ကားကို လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ပန်းခြံထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းခြံထဲတွင် လူရှင်းလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ကျိုးစုစုကမူ တစ်ယောက်တည်း ပြေးနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)၏မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအခိုက် သူ(မ)ကို စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ချက်ကို  ရုတ်ခြည်းခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု၏မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားသည်။ ပစ်မှတ် ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ(မ)ကတော့ ပုံမှန်ပြေးနှုန်းကိုသာ ထိန်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျောဘက်မှ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ကောက်ကျစ်လိမ့်မည်ဟု သူ(မ) မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုခမျာ အပြင်ဘက်ရှိ ရဲအကူအညီကို ဆက်သွယ်ချင်သော်လည်း သူ(မ)၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ) လဲကျသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမည်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွတ်ကျွတ်... ဒီတစ်ခါတော့ ရဲအရာရှိပန်းပွင့်လေးပဲ။ သူက တော်တော်လှသားပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုခမျာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော အမည်းရောင်ဝတ် ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ(မ)၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားနည်းကာ ကူကယ်ရာမဲ့နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤမျှဆိုးရွားစွာ ကျရှုံးလိမ့်မည်ဟု ကျိုးစုစု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမည်းရောင်ဝတ်ထားသော ထိုလူက ကျိုးစုစုအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အလှလေး.. ဒီနေ့ ကိုယ် မင်းကို ကောင်းကောင်းပြုစုပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ကျိုးစုစု၏ ရှပ်အင်္ကျီကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုက အမည်းရောင်ဝတ်ထားသည့် ထိုလူ၏ အနောက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း...</p> <p> </p> <p>တုံးတိတိအသံနှင့်အတူ အမည်းရောင်ဝတ်လူမှာ လေထဲသို့ ဆောင့်ကန်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကန်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် အမည်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နံရိုးကျိုးသွားဟန်တူကာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုလည်း အမြင်အာရုံများ ပိုမှုန်ဝါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ(မ)ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးလှသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု နိုးလာသောအခါ ဆေးရုံပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက်သား ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖမ်းမိပါပြီ။ မင်းက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ရာဇဝတ်ကောင်ကို နံရိုးကျိုးသွားတဲ့အထိ ကန်ပစ်ခဲ့တာနော်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုကမူ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကိုဖမ်းခဲ့တာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဖမ်းခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ထိုပုံရိပ်ကို သတိရမိသောအခါ ကျိုးစုစု၏ နှလုံးသားထဲဝယ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုညကား သူ(မ)အတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••</p> <p> </p> <p> </p>


Save