Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အရာအားလုံး ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ယဲ့ချန်းက သူတို့၏ မိသားစုအိမ်ဟောင်းအောက်၌ ကားကို ရပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ ခဏလောက်ဆင်းလာခဲ့ဦး။ ပြောစရာရှိလို့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းခမျာ ခဏမျှ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြဿနာတစ်ခုခုရှာလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တာ အဖေရာ..တကယ်ပြောစရာရှိလို့။ မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>"အေးအေး.. အခု ဆင်းလာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းကလည်း ထိုသို့ပြန်ဖြေပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ပြဿနာတစ်ခုခုမတက်ဖို့သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ထပ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ယဲ့ချန်း လိုင်ကန်ပြိုင်ကား၏ ဟွန်းကို တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကားပေါ်တက်လိုက်ပါဦး။ အထဲရောက်ရင် သိရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ ထူးခြားဆန်းပြားနေသောအမူအရာကို မြင်သော် ယဲ့ကျန်း ပိုစိုးရိမ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကောင်လေး ပြဿနာတစ်ခုခု တက်လာလေသလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသော သူ့အဖေကို ဘန်​ထလေ4Sအရောင်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သွားရာလမ်းတွင် ယဲ့ချန်း အရောင်းမန်နေဂျာထံသို့ ကြိုတင်ဖုန်းဆက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သောအခါ ယဲ့ကျန်း နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ငါ့ကို ဘန်ထလေ4Sဆိုင်ကို ခေါ်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံး၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်နဲ့သာ လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>အဝင်ဝတွင် အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အသစ်စက်စက်ဆီဒင်ကားတစ်စီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကော်ဇောနီနှင့် ကော်ဇောနီ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ လှပချောမောသော အရောင်းဝန်ထမ်းမိန်းက​လေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ကျန်းခမျာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ယဲ့ချန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အရောင်းမန်နေဂျာက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာယဲ့"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ယဲ့ကျန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ ဦးလေး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းမှာမူ အလွန်အမင်း ဝေခွဲရခက်နေသော အမူအရာဖြင့် ယဲ့ချန်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းမန်နေဂျာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးယဲ့.. ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာက ယဲ့ကျန်းကို ဘန်ထလေကားရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကားရှေ့တွင် လှပချောမောသော အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး ခြောက်ယောက်က ဖဲကြိုးပစ်စက်တစ်ခုစီ ကိုင်ဆောင်၍ ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းမန်နေဂျာက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး.. ဒီအနီရောင်ပိတ်စကို ဖယ်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းမှာမူ ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ယဲ့ချန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးတုံ့တုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ.. လုပ်လိုက်ပါ။ စပရိုက်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းလည်း အနီရောင်ပိတ်စကို ဖယ်လိုက်ချိန်ဝယ် အထဲရှိ ဘန်ထလေကားကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေ.. မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ဘန်ထလေကားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ကျန်း၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မျက်ရည်သုတ်ရင်း နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ကြည်နူးနှစ်သိမ့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တက္ကစီမောင်းနေရစဉ်က အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲခဲ့ပြီး ယဲ့ကျန်းကလည်း သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယဲ့ချန်းကို မကြာခဏ တိတ်တဆိတ် ပိုက်ဆံခိုးထည့်ပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူ့သားမှာ အောင်မြင်သွားရုံသာမက သူ့မွေးနေ့တွင်ပါ ဤမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော လက်ဆောင်ကို ပေးလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ကျန်းက ပြစ်တင်လေဟန်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ဆဲသာ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး.. ပိုက်ဆံထပ်ဖြုန်းပြန်ပြီ။ ဒီကားက တော်တော်ဈေးကြီးမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဖေသဘောကျရင် ဘယ်လောက်ပဲပေးရပေးရ တန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီကားက ဘယ်လောက်တန်လဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ အရောင်းမန်နေဂျာက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း... ဒီကားက စုစုပေါင်း ၈.၈၈သန်း ကျသင့်ပါတယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ကျန်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါတို့ ဒီကားကို မယူနိုင်ဘူး။ အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အစကမူ သူ့အဖေအတွက် ဆယ်သန်းကျော်တန်သော ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက ဈေးကြီးလွန်းသည်ဟုထင်ကာ လက်မခံဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤကားကို ဝယ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တဟားဟားရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ.. အဖေ့သားက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကတစ်ဆင့် ငွေတွေအများကြီး ရှာထားပြီးသားပါ။ ဒီကားက ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက အစိတ်အပိုင်းအသေးလေးပဲရှိတာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ပြီးတော့ ဒီကားက ပြန်သွင်းလို့လည်း မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"စမ်းမောင်းကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ရယ်မောလိုက်​လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ကျန်းလည်း စမ်းကြည့်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသဖြင့် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းမှာ အသက်ခြောက်ဆယ်ရှိပြီဖြစ်သော်ငြား ကားများကို သဘောကျနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ယဲ့ကျန်းကို ကားစက်နှိုးနည်း သင်ပေးပြီးနောက် ယဲ့ကျန်းတစ်ယောက် အနည်းငယ် ပတ်မောင်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်း ဤကားကို အလွန်သဘောကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကားတွင် 408Tတာဘိုအင်ဂျင် ပါဝင်သောကြောင့် အရှိန်မြန်လှသည်။ စမ်းသပ်မောင်းနှင်ကွင်းက သေးလွန်းသဖြင့် ကား၏စွမ်းဆောင်ရည်အစစ်ကို မပြသနိုင်သည်ကသာ နှမြောစရာကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဩော်.. နောက်ထပ်လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ယဲ့ချန်းက ရိုးလက်စ်နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုးလက်စ်နာရီကို မြင်သောအခါ ယဲ့ကျန်း ခဏမျှမှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရိုးလက်စ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အဖေ သဘောကျလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်းသည် ယခင်က အတန်းဖော်ဟောင်းများတွေ့ဆုံပွဲတစ်ခုတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရေငုပ်သင်္ဘောသားအစိမ်းရောင်နာရီကို ဝတ်လာပြီး ကြွားလုံးထုန်အတွက် အင်္ကျီလက်ကို အမြဲလိပ်တင်တတ်ကြောင်း ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ထိုဖြစ်ရပ်ကို မှတ်မိနေပြီး သူ့အတွက် ရိုးလက်စ်နာရီတစ်လုံး တကယ်ဝယ်လာပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>နာရီပေါ်ရှိ စိန်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယဲ့ချန်းပေးသောနာရီမှာ ဈေးမနည်းလှကြောင်း ယဲ့ကျန်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့လေ.. ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလို ပရမ်းပတာမသုံးရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ ဒီနေ့က အဖေ့မွေးနေ့လေ။ ဒါက သားတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာလက်ဆောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ညနေပိုင်းတွင် ယဲ့ချန်းသည် မာရီယော့ဟိုတယ်၌ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံး ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ယဲ့ကျန်း မွေးနေ့ပွဲလုပ်လျှင်ပင် မည်သူမှလာလေ့မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလှမ်းဝေးသော ဆွေမျိုးများပင် အားလုံးလာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်း ဘန်ထလေမောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆွေမျိုးများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယဦးလေး.. အဲဒါက ဘန်ထလေလား"</p> <p> </p> <p>ဦးလေးတစ်ယောက်က မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ငါ့သား ဝယ်ပေးထားတာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ရိုးလက်စ်နာရီလား"</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖြစ်သူက ယဲ့ကျန်း၏လက်ရှိ နာရီကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒါလည်း ရှောင်ချန်း ပေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာထက်ဝယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေမျိုးများအားလုံးကလည်း အားကျနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ယဲ့ချန်း တက္ကစီဆက်မောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ် အနည်းငယ်မောင်းပြီးနောက် ယဲ့ချန်းထံသို့ လီရှီသုန်း ဖုန်းခေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းသည် တေးဂီတဌာနမှ ဂျူနီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့ပြီးကတည်းက အဆက်အသွယ် မရှိကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း ကျွန်မ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာများလဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက တွေဝေတုံ့ဆိုင်းပြီး ဘာမှမပြောသဖြင့် ယဲ့ချန်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မအမေ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ချန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်လိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"တစ်သိန်းလောက်"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက အားတုံ့အားနာ ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း.. စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ပြီး နောက်ကျရင် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့အကောင့်နံပါတ် ပြောပါဦး"</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ပိုက်ဆံလွှဲပေးသဖြင့် လီရှီသုန်းခမျာ အလွန်ကျေးဇူးတင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အန်တီက ဘယ်ဆေးရုံမှာလဲ။ ငါ လူနာလာမေးမလို့"</p> <p> </p> <p>"မိုတုဆေးရုံအမှတ်တစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ဆေးရုံသို့ ရောက်လာသောအခါ လီရှီသုန်း၏မိခင်မှာ အရေးပေါ်ကုသမှု ခံယူနေရပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသဖြင့် ဖောင်းအစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူနဲ့။ အန်တီ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း.. တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကို့ဆီကသာ အချိန်မီ အကူအညီမရခဲ့ရင် ကျွန်မအမေတော့..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာကို။ ဒါက မပြောပလောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်းလည်း အလွန်အိုမင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော လီရှီသုန်း၏ အဖေကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဇနီးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေက သူ့အပေါ် သိသိသာသာ သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ့ရဲ့အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ပြန်ဖြေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အမေက ကျောက်ကပ်ပျက်စီးနေတာ။ ဆရာဝန်က ကျောက်ကပ်အစားထိုးဖို့လိုတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ကျောက်ကပ်ရှာဖို့က အရမ်းခက်တယ်။ လိုက်ဖက်တာ တွေ့ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံး တစ်သန်းလောက် ကုန်မယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဒီလောက်ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်မှာရှိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အဖေလီကလည်း နာကျင်နေ​ဟန်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအမေ ခွဲစိတ်ခန်းမဝင်ခင်က ပြောသွားတယ်။ ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်မယ်ဆိုရင် သူ ကုသမှုမခံယူချင်ဘူးတဲ့"</p> <p> </p> <p>သူ(မ)အဖေ၏စကားကို ကြားသောအခါ လီရှီသုန်းခမျာ ပိုစိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း လီရှီသုန်းကို ပွေ့ဖက်ထားရင် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှီသုန်း စိတ်မပူနဲ့။ ငါရှိနေသရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••</p>


Save