Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကူညီဖို့ အသင့်ရှိနေသည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ရှောင်ရွှီရင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပဲ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များ အတားအဆီးမဲ့စွာ စီးကျလာလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ရှောင်ရွှီရင်ကို</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင် သတိပြန်ဝင်လာကာ လုချန်းအား ချက်ချင်း ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း</p> <p> </p> <p> “ဒီအစေခံက ဘုရင်ကြီးကို ဂါဝရပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အံ့သြဟန်ဆောင်လိုက်ရင်း လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မက ကျုပ်သိတဲ့သူ တကယ်ပဲလား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> “ဒီအစေခံကို ဘုရင်ကြီး အမှတ်ရနေဦးမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး... ကျွန်မဟာ အရင်တုန်းက ထျန်းရှနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် နန်းတော်ထဲကနေ ဘုရင်ကြီး ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အစေခံမလေးပါ။”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍သာ ဘုရင်ကြီး မရှိခဲ့ရင် ဒီအစေခံမဟာ နန်းတော်ထဲက လူတွေရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “စီနီယာအစ်မ... အမြန်ထပါ။ အစေခံလို့ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး... အခုဆိုရင် ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ စီနီယာအစ်မ ဖြစ်နေပြီပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အစေခံလို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်နိုင်ဦးမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> “ဘုရင်ကြီး ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ဒီဘဝမှာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ အစေခံအဖြစ်ပဲ ထာဝရ နေထိုင်သွားမယ်လို့ စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်သည် ဒူးထောက်ထားဆဲဖြစ်ကာ ထရန် စိတ်မပါသည်ကို မြင်လျှင် လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မ... ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကျုပ် အခုချက်ချင်း လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင် တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကြမ်းပြင်မှ အမြန်ထလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မ... ကျုပ်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်... နှစ်သန်း‌တစ်သောင်းကျော် ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်ကို မှတ်မိနေတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးသလို ကျုပ်ကို သေစေချင်နေတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အဝေးက လူတွေကို ထားပါဦး... ကျုပ်ရဲ့ လေးစားရတဲ့ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မကိုယ်တိုင်တောင် ကျုပ်ကို မုန်းတီးနေကြတာ... သူတို့က ကျုပ်ရဲ့ အရေခွံကို ခွာပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြတာလေ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မတို့က သူ့အား မုန်းတီးနေကြသည်ဟု ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင် ခဏခန့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။ မုန်းတီးနေကြသည်ဆိုလျှင် သူ့အား လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်သို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားကလွဲလို့ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မ အပါအဝင် ဘယ်သူမှ ကျုပ်ရဲ့ တကယ့် သရုပ်မှန်ကို မသိကြသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်မကတော့ ကျုပ်ကို သံသယဝင်နေပြီ။”</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်မှာ နေတုန်းက ကျုပ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေ လွှတ်ခဲ့တယ်... အခု ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့မှာ လေ့ကျင့်နေတုန်းမှာလည်း ခင်ဗျားနဲ့ စီနီယာအစ်မ ကောက်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ပေးထားတာလေ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် သူတို့၏ စီနီယာအစ်မ လုချန်းအား စောင့်ကြည့်ရန် အဘယ်ကြောင့် တာဝန်ပေးခဲ့သည်ကို ကောက်ရှီယွမ် နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွား၏။</p> <p> ချန်းလုသည် တကယ်တော့ လုချန်းဖြစ်နေနိုင်သည်ကို ယဲ့ချူယောင် သံသယဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p>“အစကတော့ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ မတွေ့ချင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ထူးခြားနေတယ်... အကယ်၍သာ ကူညီမဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မရှာနိုင်ရင် ပေါက်ကွဲပြီး သေသွားနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်မှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ</p> <p> </p> <p> “ဘုရင်ကြီး... ရှင် ကျွန်မကို ဘာပဲလုပ်ခိုင်းလုပ်ခိုင်း ကျွန်မ အကြိမ်တစ်ထောင် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “စီနီယာအစ်မ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အစေခံလို့ ဆက်ခေါ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျုပ် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ တကယ် ထွက်သွားတော့မှာနော်။”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ပေါ့ဆသွားရင် ကျုပ်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ပြသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျုပ်ဟာ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မတို့ လိုက်သတ်ဖြတ်တာကို မလွဲမသွေ ခံရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဒါက...</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင် ခဏခန့် မှင်တက်သွားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p> “စီနီယာ... မောင်လေး။ တို့ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ အတူတူ ထွက်သွားကြရအောင်လေ။”</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်တွင် ရန်သူများ ရှိနေမှတော့ အဘယ်ကြောင့် ဆက်နေရမည်နည်း။ နန်းတော်အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိသော်ငြားလည်း လုချန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုသံယောဇဉ်က အရေးမပါလှပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> “ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အကုန်ပြန်မရသေးဘူး... ကျင့်စဉ်အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ အမြောက်အမြား လိုအပ်နေသလို သွားစရာ တခြားနေရာလည်း မရှိသေးတော့ လောလောဆယ် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ ထွက်ဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဒါကတော့...</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်လည်း သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းသိမ်းလိုက်ရင်း</p> <p> “မောင်လေးရဲ့ ကျင့်စဉ်က ထူးခြားနေပြီး အကူအညီ လိုအပ်နေတာလား... မဟုတ်ရင် ပေါက်ကွဲပြီး သေနိုင်တယ်လို့ ခုနက ပြောလိုက်တာလား။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ကျင့်တဲ့ နတ်လမ်းစဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အမြဲတစေ တိုးပွားစေတယ်... အဲ့ဒီစွမ်းအားတွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ တိုက်ရိုက် ထုတ်ပစ်လို့မရပဲ ယင်ယန် ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရင်က ထျန်းရန်နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ရှိတုန်းက ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဟန်ချက်ညီအောင် ကူညီပေးနိုင်မဲ့ ဇနီးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတစ်ခေါက် ပြန်လာတော့ ဘယ်သူမှ ပါမလာဘူး... ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာတာကြောင့် ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့ပဲ ပျက်စီးတော့မဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် လုချန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ရှောင်ရွှီရင် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လည်း ချက်ချင်းပင် နီရဲသွား၏။ နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်သောင်းကျော်တိုင်အောင် လုချန်းအား စိတ်ထဲမှ ကြည်ညို နေခဲ့သော်လည်း ထိုနှစ်များတစ်လျှောက် လုချန်းသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။  သူ့အား တစ်ခါမှပင် မတွေ့ခဲ့ရ‌ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု လုချန်းနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံရန်က သူမအား အလွန် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> </p> <p> “မောင်လေး... ကူညီဖို့ ကျွန်မ အသင့်ရှိနေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများနှင့်အတူ ရှောင်ရွှီရင် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ ပြင်ပဝတ်ရုံသည် အလင်းစက်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူရောင် အတွင်းခံအင်္ကျီသာ ကျန်ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင် သဘောတူသည်ကို မြင်လျှင် လုချန်းသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ ပြောစရာရှိသည်များကို နောက်မှသာ ပြောဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အဝတ်အစားများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ရှောင်ရွှီရင်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လုချန်း ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခေါင်းငုံ့ကာ နမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန်း၏ စကားများကို ရှောင်ရွှီရင် လုံးဝ သံသယ မဖြစ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဘုရင်မှလွဲ၍ သူမ၏ အခြေအနေကို အခြားသူ မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုအကြောင်းကို လုချန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြနေမှတော့ သူသည် လုချန်း ဧကန်မုချ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ချန်းလုအား ပထမဆုံး မြင်လိုက်ကတည်းက အရင်က လုချန်းနှင့် ချွပ်စွပ်တူနေသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရ၏။ အရေးကြီးဆုံးအချက်က လုချန်းသည် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဘုရင်သည် အလှအပကို နှစ်သက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်ရွှီရင် ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ ကျင့်စဉ်အတွက် ထိုအရာ တကယ် လိုအပ်နေသလားဆိုတာကို ရှောင်ရွှီရင် အနည်းငယ် သံသယရှိသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ သိထားသည်က လုချန်းသည် သူမအား တမ်းတနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်နေသည်ဟူသောအချက်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိတွေ့သွားချိန်တွင် ရှောင်ရွှီရင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားရာ သူသည် လုချန်း အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ စိတ်ထဲ ဝမ်းသာအားရ သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နတ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကတည်းက သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်မှု မရှိတော့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းက လုချန်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချစ်ရသူနှင့် အတူမရှိနိုင်သောကြောင့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ပြည့်စုံမှု မရှိခဲ့ချေ။ ချစ်ရသူနှင့် အတူရှိမှသာ ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင် အဆင့်တက်သွားသည် ခံစားမိလိုက်သောအခါ လုချန်း မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်အား နမ်းရုံသာ နမ်းရသေး၏။</p> <p> </p> <p> သူမက ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်တက်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း လုချန်းနှင့် ရှောင်ရွှီရင်တို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခွာလိုက်ကြ၏။ ရှောင်ရွှီရင်က နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် လုချန်းကို ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p> “မောင်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျုပ်နဲ့ မဆိုင်သလိုပဲနော်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> </p> <p> “ရှင့်ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို ကျွန်မ ကျေးဇူးမဆပ်ရသေးလို့ စိတ်အခြေအနေ မပြည့်စုံပဲ စစ်မှန်သောနတ် နယ်ပယ် အဆင့်ကို မတက်နိုင်ခဲ့တာပါ... အခု ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီး ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ရတော့မှာမို့လို့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပြည့်စုံသွားပြီး အဆင့်တက်သွားတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်၏ ဆိုလိုရင်းကို လုချန်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ</p> <p> </p> <p> “ဒါကြောင့်ကိုး”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p> </p> <p> “ကျုပ်ကြောင့် စီနီယာအစ်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပြည့်စုံသွားပြီဆိုရင် စီနီယာအစ်မကလည်း ကျုပ်ကို ပြန်ကူညီဖို့ မလိုဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အလှနတ်သမီးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မကို မောင်လေး စိတ်ကြိုက် အသုံးချပါ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က ထိုသို့ ပြောလာမှတော့ လုချန်း ဘာပြောစရာ ရှိတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ရွှီရင်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လှဲသိပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမနှင့်</p> <p>ထိကပ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p> </p> <p>သွေးလင်းယုန်ခန်းမ။</p> <p> </p> <p>ထိုကမ္ဘာပေါ်တွင် သွေးချောင်းစီးနေသည့် အလောင်းတောင်တန်းများ ရှိနေ၏။ တောင်ထိပ်များသည် ဦးခေါင်းပြတ်နေသော ဘီလူးအလောင်းကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး စီးဆင်းနေသော မြစ်ချောင်းအိုင်များမှာလည်း နီရဲသော အရည်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်ရှိ သွေးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်က လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည့် ရွှေရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက</p> <p> “ယွမ်ယုတိရဲ့ တပည့်ရင်းလား... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ သူရဲ့ တပည့်ရင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာကို သိရင် ယွမ်ယုတိတစ်ယောက် ဘယ်လို မျက်နှာပေးမျိုး ရှိမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်”</p> <p>ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save