Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောင်ပိတ်မိသွားကြသော ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့မှ မိသားစုများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုချန်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ရှောင်ရွှီရင် အနည်းငယ် ထလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို လုချန်း၏ ရင်ဘတ်တွင် တင်လိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင် ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များသည် သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ပုခုံးများပေါ်မှ လုချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လျောကျလာကာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ ရှောင်ရွှီရင်၏ ကျဆင်းနေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်ပေးပြီး သူမ၏ နားနောက်သို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> </p> <p> “မောင်လေး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ တကယ့် သရုပ်မှန်ကို သိထားသောကြောင့် သူ့ကို ‘မောင်လေး’ ဟု ခေါ်ဆိုရန် ရှောင်ရွှီရင် အနည်းငယ် ကျင့်သားမရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လုချန်း၏ သရုပ်မှန် ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်ရန် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေရ၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ရှောင်ရွှီရင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> </p> <p> “မောင်လေးက အစ်မတွေကို စိတ်ပူနေတာလား”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ ဇနီးများမှာ ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် သူတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သူ စိတ်ပူနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရှောင်ရွှီရင် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> </p> <p> “နောင်အနာဂါတ်အတွက် မောင်လေးမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း လုချန်းက</p> <p>“ကျုပ် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်မှာ ခဏလောက် ဆက်နေဦးမယ်... ကျုပ် နတ်ဘုရင်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီးရင်တော့ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုကို တည်ထောင်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း လုချန်းက ရှောင်ရွှီရင်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်</p> <p> “စီနီယာအစ်မလည်း ကျုပ်နောက် လိုက်လာမှာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင်၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ထင်ရှားလှသည့် အရာကို မေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိကိုယ်ကို သူ့ထံ အပ်နှင်းခဲ့ပြီး သူ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးပြီမို့ မလွဲမသွေ သူမ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> “နောင်မှာ မောင်လေး ဘယ်သွားသွား အစ်မလည်း လိုက်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p> “ဒီတစ်ခါတော့ စီနီယာအစ်မကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... အကယ်၍ စီနီယာအစ်မသာ မရှိခဲ့ရင် ကျုပ် ရူးသွပ်သွားနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင်လည်း အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကာ သူမ၏ ပါးပြင်များ အလွန် ပူထူသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်သောင်းကျော် ရှင်သန်လာခဲ့သော သူမသည် ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ လုချန်း သူမကို စနောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ သိသော်လည်း သူက သူမ ကြည်ညိုရသည့် အမျိုးသားဖြစ်သောကြောင့် သူ့၏ စနောက်မှုကိုလည်း သူမ လိုလားစွာ ခံယူနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က</p> <p> “အကယ်၍... အကယ်၍ မောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ထိန်းမရလောက်အောင် ဖြစ်လာရင် စီနီယာအစ်မဆီကို အကူအညီ လာတောင်းနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်းပင် သူတို့ ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုချန်း သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မ... ကျုပ်တို့ ရောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင်လည်း လုချန်း၏ အပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်၏။ ခုနကအထိ သူတို့နှစ်ဦး အလွန်ပင် နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူမ ထလိုက်သည့် ခဏ၌ ဟာတာတာဖြစ်သွားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်၏ စိတ်မပါသော အမူအရာကို မြင်လျှင် လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “စီနီယာအစ်မ... အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... ကျုပ်တို့ အတူတူ စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရဦးမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>နတ်များတွင် လစဉ်ဓမ္မတာမရှိကြသောကြောင့် သူတို့ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်းတွင် စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားများကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင်၏ မျက်နှာ ပိုမို နီမြန်းလာကာ သူမ၏ နားရွက်များပင် နီရဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက</p> <p> “အင်း”</p> <p>ဟု တိုးတိုးလေး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်တစ်စုံ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းလည်း ကုတင်ပေါ်မှထကာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် နတ်လှေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မဆိုင်းမတွ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့ရှိ မိသားစုများ ချီယန်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းနေကြတာ သေချာသလောက် ရှိနေသောကြောင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေရန် မလိုတော့ပဲ အရေးယူ ဆောင်ရွက်ရန်သာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p> သက်သေများ စုဆောင်းရန်အတွက်မူ မြို့တော်ဝန်နှင့် အထက်တန်းလွှာ မိသားစု ခေါင်းဆောင်များကို ဖမ်းဆီးလိုက်လျှင် သက်သေများ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင် အချို့သည် စီကုန်းယုဖုန်း ပြန်လာမည်ကို မြို့တော်ဝန် စံအိမ်တွင်   စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်းသည် အဓိက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစု ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက</p> <p> </p> <p> “အခုဆိုရင် နှစ်ရက် ရှိသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်၏ တပည့်များ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် တိန့်ချင်းဖုန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>“ချီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင် အရေးယူ ဆောင်ရွက်နေတာပဲ။ ဘာမှ မှားယွင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ချီယန်ဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့ကို လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ကနေ သိမ်းယူမဲ့ အချိန်ကို ကျုပ်တို့ စောင့်နေဖို့ပဲ လိုတာပါ။”</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန် တိန့်ချင်းဖုန်းနဲ့ မိသားစု ခေါင်းဆောင်တွေဟာ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ချီယန်ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းတယ်။ ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ရဲ့ သံတမန်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီလူတွေကို အခု ပြစ်ဒဏ် စီရင်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားလျှင် တိန့်ချင်းဖုန်းနှင့် မိသားစု ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကာ ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်းက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်က လူတွေကို ဒီလောက် မြန်မြန် ဘယ်လို လွှတ်လိုက်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခုနက အသံသည် လုချန်း၏ အသံဖြစ်ကြောင်း တိန့်ချင်းဖုန်းတို့လူစု မသိကြသေးပေ။ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်မှ စေလွှတ်လိုက်သည့် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ဟု ထင်မှတ်နေကြ သေး၏။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဝန် စံအိမ်၏ အစည်းအဝေး ခန်းမအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> “မြို့တော်ဝန်... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်က လူတွေက ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာကြပြီ”</p> <p> </p> <p>“သွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မြို့တော်ဝန်... ကျုပ်တို့ကို ကယ်ဖို့ ချီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲကို အမြန် ခေါ်လိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်းလည်း ထိတ်လန့်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ စီကုန်းယုဖုန်း မထွက်ခွာမီက သူ့အား ပေးခဲ့သည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အလျင်အမြန် ထုတ်လိုက်၏။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို အသက်သွင်းလိုက်လျှင် စီကုန်းယုဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခု အခြေအနေအရ ချီယန်ဂိုဏ်းမှ တစ်ယောက်ယောက် လာကယ်ရန်သာ သူတို့ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ပြီးနောက် စီကုန်းယုဖုန်းကို ဆက်သွယ်ရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိန့်ချင်းဖုန်း ထည့်သွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကျောက်စိမ်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည့်တိုင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်း တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ အဖြစ်မှန်ကို မယုံနိုင်ပဲ ကျောက်စိမ်းထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှုက ရှိမလာခဲ့‌ပေ။</p> <p> </p> <p>တိန့်ချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာထက်၌ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ</p> <p> </p> <p> “ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဖြစ်မှန်ကို မယုံကြည်နိုင်သောကြောင့် တိန့်ချင်းဖုန်းလည်း ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ပေါက်ကွဲသွားသည်အထိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းနေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> အတန်ကြာမှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကြည့်ရင်း  ထိုင်ခုံမှ လျောကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“သွားပါပြီ... အကုန်လုံး သွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် နတ်တစ်ပါးဟု ဆိုနိုင်သော်ငြားလည်း သူ၏ စွမ်းအားသည် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်၏ နတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပြောပလောက်အောင် မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနတ်များ၏ လက်မှ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟုလည်း မယူဆပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ဝံပုလွေမြို့ တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားလှသော နည်းဗျူဟာ ပုံစံတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လုချန်းနှင့် ရှောင်ရွှီရင်တို့ ပေါ်လာကြ၏။ လုချန်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာသည်ကို မြင်လျှင် တိန့်ချင်းဖုန်းလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား မသေသေးဘူးလား... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချီယန်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲက လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်၏ တပည့်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု လုချန်းက အကောင်းပကတိ ပြန်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်း မသေဘူးဆိုလျှင် ချီယန်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဟု မဆိုလိုပေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ခန်းမပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “လူစုံနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိသားစု ခေါင်းဆောင် အချို့က အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သနားပါအရှင်... သနားတော်မူပါ”</p> <p> </p> <p>“ချီယန်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့လို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို တစ်ခါမှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါတွေ အကုန်လုံးက တိန့်ချင်းဖုန်းရဲ့ အမှားတွေပါ။”</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် သနားကရုဏာ သက်ရန် တောင်းပန်သံများနှင့် အပြစ်ပုံချသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ချီယန်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတောင်မှ ဤသံတမန်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့မှတော့ သူတို့ အားလုံး စုပေါင်း တိုက်ခိုက်လျှင်လည်း လုချန်းကို အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူတို့  အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သနားကရုဏာ တောင်းခံခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက သူ၏ ဖိအားများကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုဖိအားများ ကျရောက်လာသည့် ခဏ၌ပင် ထိုလူများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ကျသွားကာ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။ </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save