Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေခြင်းတရားကို အိမ်ပြန်သလို သဘောထားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အားလန်နတ်ဘုရားကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ မင်း တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြင်းပြသော လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p> သူ၏ အမိန့်အောက်တွင် သံကြိုးများ၏ ဆွဲငင်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ယန်ကျန့်မှာမူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ဝေဟင်အလယ်တွင် သတိလစ်နေသည့်အလား တွဲလောင်းကျနေလေသည်။ ထိုအခါ လီဟန်အရှင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ မင်းတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုမှာ ဒီလောက်အထိ အံ့မခန်းတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် လီဟန်အရှင်က ခေါင်းကိုမော့ကာ ရွှယ်အန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စီနီယာရွှယ်... ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်မေးမယ်၊ ဒီကွမ်ခိုအားလန် ကို မင်း အသက်ရှင်စေချင်တာလား၊ သေစေချင်တာလား၊ ဪ... ဒါနဲ့ တစ်ခု ပြောပြထားဦးမယ်၊ ဒီကံကြမ္မာသံကြိုးတွေကို ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဒီသံကြိုးတွေနဲ့ တစ်သားတည်း ချိတ်ဆက်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အားလန်နတ်ဘုရားရ အမှုန့်ဖြစ်သွားမှာဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ထျန်းမှာ သူ၏ဆရာ့အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနားသို့ မကပ်နိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လီဟန်အရှင်... မင်းလို သူခိုးအိုကြီးကို ငါ အသေသတ်မယ်"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရွှယ်အန်းကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ငါ သုံးအထိရေပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"တစ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက လီဟန်အရှင်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမှ မလုပ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>"နှစ်"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်းက လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်နေသော ရှောင်ထျန်းကိုသာ လက်ဖြင့် တားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဟန်အရှင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သုံး..."</p> <p> </p> <p>သူ သုံး ဟု မပြောမီမှာပင် ရွှယ်အန်းက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်တို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားသော ကြာပွင့် ကံကြမ္မာမီးလျှံ များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်မှာ အဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ရွှယ်အန်း... မင်းက အခြေအနေကို နားလည်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကတီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်သခင်... ခင်ဗျားရဲ့ နည်းဗျူဟာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အခုနက ငါတို့ သေပြီလို့တောင် ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေသော ယဲ့လျိုယန်ပင် ပြန်ရောက်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို ဆရာကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ အောင်ပွဲခံနေကြသော်လည်း ရွှယ်အန်းတို့ဘက်မှာမူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေပြီး ရွှယ်အန်းသာ တားမထားလျှင် ထိုလူယုတ်မာများကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်အောင် သွားသတ်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ကျန့်ကို ကယ်ချင်လျှင် လီဟန်အရှင်ကို သတ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လီဟန်အရှင်က ရွှယ်အန်းကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ်... မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုရင်လည်း အခုပဲ ထွက်သွားတော့၊ ဪ... မပူပါနဲ့၊ မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ငါ ဒီကွမ်ခိုအားလန်ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူးထ နောက်ဆုံးတော့ သူက ငါ့အတွက် အသက်ကယ်လက်မှတ် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်..."</p> <p> </p> <p>ဆွေ့မန်က မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ သက်ပြင်းချသံ ခပ်တိုးတိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်လေး"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ယန်ကျန့်မှာ ခေါင်းကို မနည်း မော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လီဟန်အရှင်၏ ရယ်သံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ယန်ကျန့်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ယန်ကျန့်၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်လေး... ဒီကိုလာဦး၊ ငါ မင်းကို ပြောစရာ စကားအနည်းငယ် ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သူ၏ အနားသို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။ တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ။န်ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>သူက လွမ်းဆွတ်သလို မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုတာ တကယ်ကို လှပတဲ့ အချိန်တွေပေါ့၊ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ တစ်နေ့ကုန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဘယ်လိုမြှင့်မလဲဆိုတာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယန်ကျန့်က လက်ဝေ့ယမ်းကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးရဲ့ သဘာဝက ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုကို ကြည့်လေ... ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ဆန့်ကျင်တာမျိုး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘဲနဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ခဲ့ရတာပဲ၊ ငါ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာအောင် အကျဉ်းချခံထားရချိန်မှာ အစပိုင်းတော့ ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နည်းလမ်းက မတရားဘူး၊ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက မှောင်မိုက်နေတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါ နားလည်လာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် ယန်ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "လူငယ်လေး... ဟွာမျိုးနွယ်စု ဘာလို့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် မသိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ သူတို့ ကြောက်နေကြလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း တုန်လှုပ်သွားကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြောက်နေကြလို့..."</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန့်က အဝေးမှ လီဟန်အရှင်တို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သူတို့တင်မကဘူး... သူတို့နောက်ကွယ်က အကြီးအကဲတွေဆိုတာတွေကလည်း ကြောက်နေကြတာ၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အလားအလာကို ကြောက်တယ်၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ တိုးတက်မှုကို ကြောက်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို သူတို့ ကြောက်နေကြတာ"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန့်၏ မျက်ဝန်းများမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်လေး... ငါပြောတာကို မင်း နားလည်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရန်ကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဟားဟားဟား ကောင်းကင်အိုကြီး... မင်း ငါ့အပေါ်မှာတော့ သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါဘူး၊ ငါ့သက်တမ်းအတွင်းမှာ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ သေရရင်တောင် နောင်တ မရှိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ယန်ကျန့်၏ စကားထဲတွင် သေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီဟန်အရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရှောင်ထျန်းကလည်း စိတ်ရူးပေါက်သလို ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန့်နှင့် အနီးဆုံးရှိသော ရွှယ်အန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် ယန်ကျန့်က လျှပ်စီးထက် မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ၏ လက်ကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်နေသည့် ကြားတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာတွင်မူ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည့် အမူအရာမျိုး ပေါ်လာပြီး သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အချိန်အကြာကြီး သိမ်းထားတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အခု အဲဒါကို မင်းဆီမှာ အပ်နှံခဲ့မယ်၊ အခွင့်အရေးရရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါ့ကိုယ်စား ပေးပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save