Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သမုဒ္ဒရာမှ လယ်ကွင်းပြင်ဖြစ်ပြီး ကြယ်နှင့် လမင်းတို့ နစ်မြုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား အကျဉ်းထောင်အတွင်း ဆယ်ရက်တာ အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရက်များအတွင်း ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့သည် ရွှယ်အန်း၏ အနားမှ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မခွာဘဲ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာလည်း ထွက်မသွားခဲ့ချေ။ သို့သော် သူသည် စိတ်လွင့်နေသူတစ်ဦးပမာ စွန့်ပစ်ထားသော မျှော်စင်ပျက်များကြားတွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ထိုင်နေပြီး မည်သည့်အရာကို တွေးနေမှန်းမသိဘဲ ငေးမောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး ထူထဲသော အလင်းအိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ အတွင်းမှ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာနေသည်ကို ဆွေ့မန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်ပြီးနောက် ထိုအလင်းအိမ်ကြီးမှာ အသာအယာ တုန်ယင်လာပြီး ဥခွံတစ်ခုပမာ အက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။ အတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသော ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အကြည့်ရောက်ရာအရပ်၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာအကြား ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရပြီး ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ရွှယ်အန်း၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း အတိုင်းအဆမရှိသော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပြီး သူတို့ကို ဒူးထောက်ကိုးကွယ်ရန် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ မျက်တောင်ကို ခပ်ဖွဖွ ခတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဖိအားများမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်... အရှင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစီအရီ ရှိနေခဲ့သော ကြောက်စရာကောင်းသည့် အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သော လက်မောင်းမှာလည်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ယာယီအားဖြင့် အလုပ်လုပ်နိုင်ရုံသာဖြစ်ပြီး လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်တွင် အခြားကျင့်ကြံသူသာ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး ရခဲ့လျှင် ကျင့်စဉ်လမ်းမှာ ဆုံးခန်းတိုင်သွားပေလိမ့်မည်။ ရွှယ်အန်းကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသော အနှိုင်းမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမို့သာ ဤဒဏ်ရာများက သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းကို မတားဆီးနိုင်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေကြစဉ် ရွှယ်အန်းက အဝေးတွင် အသက်မဲ့စွာ ထိုင်နေသော ရှောင်ထျန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားကာ သစ်သားရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>ရွှယ်အန်းက သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျှော်စင်ပျက်ကြီးများကို မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငိုချင်ရင်လည်း ငိုချလိုက်ပေါ့၊ အဲဒါမှ မင်း စိတ်ထဲ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားမှာ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်သွားရပြီး ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရွှယ်အန်းကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ ရွှယ်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်လို စကားလုံးမျိုးကမှ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အစားမထိုးနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိလို့ပဲ၊ နောက်ပြီး... တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူမှ အပြည့်အဝ နားမလည်ပေးနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုများ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... ကျွန်... ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းနည်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခပ်တိုးတိုး ပြေ။လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် ငိုသည်လား၊ ရယ်သည်လား ခွဲမရသော အပြုံးမျိုး ပေါ်လာပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ခြောက်ကပ်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်လာပြီးကတည်းက ကျွန်တော် စဉ်းစားနေခဲ့တာ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာမလဲဆိုတာပေါ့၊ အဲဒီအချိန်က သမုဒ္ဒရာကြီးကနေ လယ်ကွင်းပြင်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်သလို၊ ကြယ်လမင်းတွေတောင် နစ်မြုပ်သွားနိုင်တဲ့အထိ ကြာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက် ရှည်လျားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက ဒီနေရာမှာ ရက်စက်တဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို တိတ်တိတ်ကလေး တောင့်ခံနေခဲ့ရတာ၊ ကျွန်တော်ကတော့... ဘာမှမသိခဲ့တဲ့အပြင် ရန်သူ့ရဲ့ လက်ပါးစေဖြစ်ပြီး သူတို့ ခိုင်းသမျှ လုပ်နေခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... ပြောစမ်းပါ... ကျွန်တော်က ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်းက တကယ့်ကို ငတုံးပဲ! အဆိုးဆုံး ငတုံး အမျိုးအစားထဲမှာ ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်၊ အရှင် ပြောတာ တကယ် မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ငတုံးလို့ ခေါ်ခံရဖို့တောင် မတန်တဲ့သူပဲ၊ ဟားဟားဟားဟား!"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ငိုသံပါသော ရယ်သံကြီးဖြင့် ရယ်ချလိုက်ပြီးနောက် သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဆွေ့မန်က ရှေ့သို့ ပြေးလာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွှယ်အန်းက တားလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှောင်ထျန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။ ရွှယ်အန်းက သူ့ကို မတားဆီးသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သနားစရာကောင်းလှသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>အတန်ကြာမှ ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ငိုနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... ကျွန်တော့်ဆရာအတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့တဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နှလုံးသွင်းထားပါ့မယ်၊ ဒီကျေးဇူးကို နောက်ဘဝကျမှပဲ ပြန်ဆပ်ခွင့်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်ထျန်းက ရွှယ်အန်းကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းဖြင့် မြေပြင်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ ထိမှန်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်လိုက်သည့် ခဏမှသာ ရွှယ်အန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အရင်တုန်းက အားလန်နတ်ဘုရားက နတ်ဘုရားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကတော့ ဒီလောက်တောင် သတ္တိကြောင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားရသော်လည်း ပြန်လည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။ ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား၊ သေလိုက်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြနိုင်မယ်လို့လေ၊ မင်း ဒီလောက်တောင် သေချင်နေမှတော့လည်း သေလိုက်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အားလန်နတ်ဘုရားအတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ၊ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးတောင် သူ အယုံကြည်ရဆုံး လက်အောက်ငယ်သား လက်ချက်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မှာကိုပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းက လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save