Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">စကြဝဠာက ပင်လယ်လိုပဲ နယ်မြေတွေကလည်း အဆုံးအစမဲ့တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သေရန်သာ ဆုံးဖြတ်ပြီး မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော ရှောင်ထျန်းသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ထွက်ခွာသွားတော့မည့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်ကာ သူက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အ... အရှင်ရွှယ်၊ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်လာကာ ရှောင်ထျန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာ မကြားလိုက်ဘူးလား၊ ဒါဆို ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ မင်းက နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာက တကယ်ပဲ သစ္စာရှိမှုကို ပြသတာလို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများက ရှောင်ထျန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူသည် ဒူးထောက်လျက်ပင် ရွှယ်အန်းအနားသို့ တိုးသွားကာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျလာရင်း အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... အရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ အရှင့်မှာ ကျွန်တော့်ဆရာကို ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိတာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>သူတစ်ယောက်တည်းတင်မကဘဲ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့ကလည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလန်က သူရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ အကုန်လုံး ပြန်ရလာရင်တောင် သူ့ကို ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော ရှောင်ထျန်းကို ရေအေးနှင့် အပက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အရှင် ခုနက ပြောတော့... ကျွန်တော့်ဆရာအတွက် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိသေးတယ်ဆို"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရှောင်ထျန်း၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို တစ်ခု မေးမယ်၊ မင်းရဲ့ ဆရာအတွက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ထျန်း အသင့်ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချာ စဉ်းစားနော်၊ ငါပြောတဲ့ အရာအားလုံး ဆိုတာ မင်းရဲ့ အသက်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဘဝရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေ အကုန်လုံးကို ပြောတာ၊ နောက်ပြီး မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှပြန်မရဘဲ လက်ဗလာနဲ့ ကျန်ခဲ့ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ထျန်းက အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... ကျွန်တော့်ဆရာကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လို ပေးဆပ်မှုမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ မျှော်လင့်ချက်က ဘယ်လောက်ပဲ သေးငယ်ပါစေ... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် အသက်ဝင်သော အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမှန်ပဲ... အားလန် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာ ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အချက်ပဲ၊ သာမန် အခြေအနေမျိုးဆိုရင် သူက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ဖြစ်သလို ပြန်လည် ကုစားနိုင်စွမ်းလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ အလင်းတန်းလေးကို ကာကွယ်ပေးပြီး သံသရာစက်ဝိုင်း ထဲကို ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ ကမ္ဘာဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်သစ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပါစေလို့ ငါပြောခဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ငေးမောနေသော ရှောင်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုဆိုရင် သူက စကြဝဠာကြီးရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးလောက်ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံ အကာအကွယ်ကြောင့် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးလေးကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘူး၊ မင်း လုပ်ရမှာက... ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ စကြဝဠာကြီးထဲမှာ သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် ရှောင်ထျန်းသည် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ထပ်မံ၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ ဝင်စားမှုကို ကျွန်တော် ရှာဖွေပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း တကယ် သေချာရဲ့လား၊ စကြဝဠာဆိုတာ ပင်လယ်ကြီးလို ကျယ်ပြောပြီး နယ်မြေတွေက အဆုံးအစ မရှိဘူး၊ အဲဒီထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲမလဲ မင်း သိရောသိရဲ့လား၊ ဒါက မင်းဘဝ တစ်သက်လုံး ကြာသွားနိုင်သလို နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ ရှာမတွေ့တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်မျှင် ရှိနေသရွေ့တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ ကျွန်တော် ရှာဖွေပါ့မယ်၊ နောက်ဆုံးရလာမယ့် ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်၊ အားလန်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်၊ ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် မင်းက ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်ဘုရားအာရုံတစ်ခုမှာ ရှောင်ထျန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုအကြားသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအာရုံထဲမှာ စီနီယာ အားလန်ရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ အရှိန်အဝါလေး ပါဝင်တယ်၊ ဒါက ငါ့ဘက်က မင်းအတွက် အကူအညီတစ်ခုပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ ဦးညွှတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နူးညံ့သော်လည်း ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုက ရှောင်ထျန်းကို မြေပြင်မှ မလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ပါပြီ... စီနီယာအားလန်က ငါတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ မင်းကို ကူညီတာက ငါ့ကိုယ်ငါ ကူညီတာနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ဒီလိုတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာ၌ အရင်က စိတ်ပျက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ဒီနေရာက ကိစ္စတွေ ပြီးပြီဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး၊ ကျွန်တော့်ဆရာကို ရှာဖို့ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ရွှယ်အန်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှငိ... ဘာများ ကျန်သေးလို့လဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>"ဗျာ? မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းမှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းကို နှလုံးသားမရှိတဲ့လူလို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငတုံးလို့ပဲ ခေါ်ရမလား၊ နယ်စပ်မြို့မှာ မင်းနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့ ရွှေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မင်းသမီး ကျန်းရွှင်းနန်ကို မင်း မေ့သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် ရှောင်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ထိုကိစ္စကို သတိရသွားကာ မျက်နှာတွင် အနေရခက်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့... အဲဒါ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သူမ အကြောင်း မေ့သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ကြီးကျယ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိရမှာ မှန်ပေမဲ့၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သံယောဇဉ်တွေကိုလည်း လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူးလေ၊ အထူးသဖြင့်... မင်းက သူနဲ့ အတူတူ အိပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဆိုတော့လေ"</p> <p> </p> <p>ဝုန်း!</p> <p> </p> <p>ထိုစကားမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလိုက်သကဲ့သို့ ရှောင်ထျန်းကို ပျာယာခတ်သွားစေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ လည်ပင်းအထိ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ၊ မရှိရှိ... မင်း သူ့ကိုတွေ့တဲ့အခါကျရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းပြလိုက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ ပြေ။လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ မှော်ရတနာနန်းဆောင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်တစ်၀က်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်ကို ရင်ဆိုင်စဉ်က ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်နှင့် တခြားသူများ ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မှော်ရတနာနန်းဆောင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ထည့်သွင်း ကာကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကိစ္စများ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မှော်ရတနာနန်းဆောင်သည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာတွင် အရှက်ရနေသည့်ပုံလည်း ပေါက်သလို၊ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံလည်း ပေါက်သော ထူးဆန်းသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်ဘုရားအာရုံတစ်ခုမှာ ရှောင်ထျန်း၊ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့ကို တစ်ဖက်သို့ သီးခြား ခွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save