Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကတိတစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် သူရဲကောင်းတို့၏ သူရဲကောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သုံးဦးမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး ရွှယ်အန်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဟိုလူကြီးမငါး ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ငါတို့ကို ဘာလို့ နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ သီးခြား ခွဲထုတ်ထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယုရန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ထျန်းက ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> "ငါလည်း ဘယ်သိမလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆွေ့မန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ဝင်စားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရားအာရုံ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ကြည့်ကာ လက်ဝါးဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်၍ တဟိဟိ ရယ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အကာအကွယ်အတွင်း၌ ရွှယ်အန်းသည် ဂါထာအချို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် မှော်ရတနာနန်းဆောင် ပေါ်တွင် ထားခဲ့သော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။ တံဆိပ်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည့် ခဏတွင် ရွှယ်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှောင်ရှားသည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နန်းဆောင်မှာ ငြိမ်သက်စွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် နန်းဆောင်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရွှယ်အန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အေးစက်သော အသံမှာ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့ဘဲ လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလင်းတန်းမှာ ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ကျဆင်းလာပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုသူမှာ မည်သည့်စကားမှမပြောဘဲ ရွှယ်အန်း၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... နင် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>သူမ လေသံမှာ ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ မှန်ပါပေသည်။ နန်းဆောင်အတွင်းမှ ပျံထွက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အန်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းမှာ နားရွက်ကို ဆွဲခံထားရသဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> "အား... အား... ယန်အာ... လွှတ်ပါဦး၊ ကိုယ့် နားရွက် ပြတ်ထွက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှောင်ထျန်းတို့အုပ်စုကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားခဲ့မိသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။ မဟုတ်ပါက သူစိမ်းများရှေ့တွင် ဤအခြေအနေမျိုး မြင်တွေ့သွားလျှင် သူ၏ တစ်သက်တာ တည်ဆောက်လာခဲ့သော သိက္ခာများ အကုန်လုံး ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အော်ဟစ်သံများအပေါ် အန်းယန်ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသဖြင့် ရွှယ်အန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီးကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များမှာ တသွင်သွင် စီးကျနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် တည်ငြိမ်ခဲ့သော ရွှယ်အန်းမှာ ယခုအခါ အန်းယန်၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ မကြုံစဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ ချစ်ရသူ၏ မျက်ရည်များကိုမူ မခုခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက အန်ယန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကဲပါ... ယန်အာရယ်၊ မငိုပါနဲ့တော့ ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကြည့်ပါဦး... စိတ်မပူနဲ့တော့နော်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်... လူယုတ်မာကြီး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်း မုန်းတာပဲ၊ ကျွန်မ နန်းဆောင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်နေခဲ့လဲ ရှငိ သိရဲ့လား၊ တကယ်လို့ ရှင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မရယ်၊ ရှန်းရှန်းရယ်၊ နျန်နျန်ရယ်က ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ ရှင် အဲဒါကို စဉ်းစားဖူးရဲ့လား လူယုတ်မာကြီးရဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ယန်အာ... ကိုယ် မှားမှန်း သိပါပြီ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ပါဦး၊ ကိုယ် အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ စိတ်အေးအေး ထားလေနော်"</p> <p> </p> <p>"ငတုံးကြီး... ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးနိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် ထိတ်လန့်ခဲ့ရတာ၊ အဲဒါကို ရှငိက တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>အန်ယန်သည် ရိုက်နှက်နေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ရွှယ်အန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ အငမ်းမရ ပြန်လည်ငိုကြွေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယောင်္ကျား... ကျွန်မ အရမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ၊ ရှင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကြောက်မိတာ၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး အတွင်းထဲမှာပဲ အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ စောင့်မနေခိုင်းပါနဲ့တော့နော်၊ ရှင့်ဘေးမှာ အတူတူ တိုက်ခိုက်ရတာကိုပဲ ကျွန်မ ကြိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အန်ယန်၏ တုန်ယင်နေသော ပုခုံးလေးများကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ မင်း တောင်းဆိုသမျှ အရာအားလုံးကို ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်၊ နောက်ဆိုရင် ဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်က သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကြီးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေရှာသည်။ အန်ယန်သည် မျက်ရည်များကြားမှ ထိုဒဏ်ရာကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နာနေလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတုန်းကတော့ နည်းနည်း နာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် အတိတ်က အိမ်မက်ဆိုးများကို ထပ်မံ မခံစားချင်တော့သဖြင့် တုန်ယင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ယောကျာ်း... ကျွန်မတို့ နောက်ဆိုရင် အမြဲတမ်း အတူတူနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်ကြရအောင်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီကွာ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို ကတိပေးရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် အန်းယန် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီနေပြီး ရွှယ်အန်း ပြောပြသမျှ ဖြစ်ရပ်များကို အားကျစွာဖြင့် နားထောင်နေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် အားလန်နတ်ဘုရာသည် လီဟန်အရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူ့ကိုယ်ူယ အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယောင်္ကျား... ရှောင်ထျန်းက တကယ်ပဲ အာလန်နတ်ဘုရားရဲ့ ဝင်စားတဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလားဟင်"</p> <p> </p> <p>"အမှန်ပြောရရင်... ကိုယ်လည်း မသိဘူး၊ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေတာတော့ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်ကို သေးငယ်လွန်းပြီး မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့... အဲဒါက မဆိုးပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီမျှော်လင့်ချက်လေး မရှိရင် ရှောင်ထျန်းတစ်ယောက် ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားနိုင်လို့လေ၊ ဒါပေမဲ့... မစ္စကျန်းအတွက်တော့ နောက်ဆို တော်တော်လေး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save