Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">စကြဝဠာ၏ အန္တရာယ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဒါလေးကို တန်ဖိုးထားပေးပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းသည် ကျန်းရွှင်းနန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ထူးဆန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှင်း... ရွှင်းနန်... ကိုယ်..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် မျက်နှာကလေး အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေသော ကျန်းရွှင်းနန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နားဘေးမှ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့... ကျွနိမ အားလုံးကို သိပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းသည် အပြစ်မကင်းစိတ်များဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်နေမိပြီး တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သေရေးရှင်ရေး ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူ မခံစားဖူးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရွှယ်အန်း၊ အန်းယန်နှင့် ဆွေ့မန်တို့မှာ အခြေအနေကို နားလည်စွာဖြင့် အဝေးသို့ ရှောင်ပေးထားကြသဖြင့် ထိုနေရာတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်တော့... ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်က ခေါင်းငုံ့လျက် ခပ်တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီက ကိစ္စတွေ အကုန်ပြီးပြီဆိုတော့ ကို</p> <p>ယ်..."</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းသည် ကျန်းရွှင်းနန်ကို ကြည့်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲကာ အံ့ကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်၊ ကိုယ် စောစောသွားလေလေ... ဆရာရဲ့ ဝင်စားတဲ့ ဝိညာဉ်ကို စောစော ရှာတွေ့နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>"အွန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြေကို ကြိုတင်သိနေသည့်အလား ကျန်းရွှင်းနန်က ခပ်တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းမှာ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ပျာယာခတ်လာကာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေမှုကြောင့် ခြေလက်များပင် မည်သို့ထားရမှန်း မသိဘဲ အနေရခက်လာရှာသည်။ သူ၏ ကို့ရို့ကားယား ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို သတိထားမိပုံရသည့် ကျန်းရွှင်းနန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ထျန်းကို စနောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ပါဦး... ရှင့်ပုံစံက တကယ့် ငတုံးလေးကျနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်းရွှင်းနန်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ရှောင်ထျန်း၏ တင်းမာမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောမိတော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရယ်မောနေကြစဉ် ကျန်းရွှင်းနန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် သွားပြီဆိုရင်ရော... ပြန်လာဦးမှာလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုရင်တော့... မဖြစ်မနေ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အဲဒီစကား ကြားရလို့ ဝမ်းသာမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်သည် ပြုံးလျက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကြဝဠာကြီးက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာပဲနေနေ အတူတူပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းရွှင်းနန်သည် ထွက်သွားရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည်အ နောက်ဘက်မှ ရှောင်ထျန်း၏ တုန်ယင်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှင်းနန်... မင်း... မင်း ကိုယ့်ကို စောင့်နေပေးမှာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်သည် ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားသည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားခဲ့သော မျက်ရည်များမှာ ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။ ထို့နောက် သူမ လှည့်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်နေမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းသည် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အလွန် လေးနက်စွာ ဖြေကြားလိုက်သော ကျန်းရွှင်းနန်ကို မြင်ရသောအခါ သူ့ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အပြေးသွားကာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွေ့ဖက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွာလိုက်ပြီး ကျန်းရွှင်းနန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း နူးညံ့စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်လို့ မပြောနဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဘက်ကလည်း အလိုတူလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းသည် ဝမ်းနည်းမှုများကို ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ တံဆိပ်ပြားလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရှောင်ထျန်းက ထိုတံဆိပ်ပြားလေးကို ကျန်းရွှင်းနန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှင်းနန်... ဒါက ကိုယ့်ဆရာ ကိုယ့်အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ၊ အခု အဲဒါကို မင်းကို ပေးခဲ့မယ်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီတံဆိပ်ပေါ်က စာလုံးလေးက အလင်းတွေ ထွက်လာပြီဆိုရင်... အဲဒါ ကိုယ် ပြန်လာတော့မယ့် အဓိပ္ပာယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်သည် ထိုတံဆိပ်ပြားလေးကို အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ထျန်းက သူမကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တစ်ခါထပ်မံ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်မှာ ထွက်သွားသော ရှောင်ထျန်း၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဟွီယင်းသည် လေထဲမှ ပေါ်လာကာ ကျန်းရွှင်းနန်အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်မှာ သူနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာကို ဘာလို့ သူ့ကို မပြောပြခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားရပြီး လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားလေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောပြလိုက်တော့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဒါနဲ့ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားဖို့လား၊ သူ့ဆရာကို မရှာရအောင် တားဆီးဖို့လား၊ အဲလိုသာ လုပ်လိုက်ရင် သူ အသက်ရှင်နေရတာက သေတာထက် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းအတွက် တကယ်ပဲ မျှတမှု ရှိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဟွီယင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ ကျန်းရွှင်းနန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယင်းအာ... နင်က နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် အသက်ရှင်လာပေမဲ့ နင့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မခြားသေးပါဘူး၊ အချစ်ကိစ္စတွေမှာ ဘယ်မှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်က ရှောင်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားရာအရပ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်လာပြီဆိုရင် သူ့အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ရှိနေတာပဲ၊ တကယ်လို့ နင်က အသေးအဖွဲကအစ တွက်ချက်နေပြီး အရာရာမှာ မျှတမှု ရှာနေတယ်ဆိုရင်တော့... အဲဒါက နင် သူ့ကို တကယ် မချစ်လို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဟွီယင်းမှာ ထိုအဖြေကြောင့် ကြောင်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "နင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုရွှယ်အပေါ် ထားတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှင်းနန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး အဝေးတွင် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းနှင့် အန်ယန်တို့ကို ကြည့်ကာ မကြားတကြား လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယင်းအာ... ငါ့ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက အရမ်း ရှည်လျားပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်၊ နင့်အတွက်ကျတော့... ငါ ထင်တာတော့ ပိုပြီး ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save