Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးနှင့် မြို့တော်ကို တုန်လှုပ်စေသော လက်သီးတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတားအဆီးမဲ့သော ရယ်မောသံများကြားတွင် ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်တရာ ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်နဲ့ဆုတ်ခွာသွားကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အိမ်တော်သခင် ယန်ယန်သည် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သတိမဝင်လာသေးဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟဝံ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ပို၍ပင် မာနတက်သွားလေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သော ယန်မေရှူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြေ။လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်အိမ်တော်က သိုင်းပညာရှင်တွေ... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ၊ အခုချက်ချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဤအမိန့်သံကြောင့် ယန်အိမ်တော်သားများအားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြလေသည်။ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူများမှာ ယန်အိမ်တော်၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သွေးကျားမျှော်စင်မှ လူများဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ နေရာအနှံ့ လက်လာပြီး သတ်ဖြတ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျားမျှော်စင်မှ သိုင်းပညာရှင်များသည် အငိုက်မိသွားသဖြင့် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာပင် အထိနာသွားကြသည်။ ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ အမုန်းတရားများကို ယန်မေရှူဆီသို့ ပုံချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ကျိန်စာတိုက်ခံရမယ့် မိန်းမယုတ်မ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ သွေးကျားမျှော်စင်ကိုတောင် လုပ်ကြံရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းကို အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြီး လူတိုင်းမြင်အောင် နတ်ဘုရားဗိမာန်ရှေ့မှာ ကြိုးချပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ယန်မေရှူဆီသို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ယန်မုန့်ထောင်မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ကွမ်ကျိဝမ့်၏ ပြေးဝင်လာမှုကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ယန်မေရှူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့တိုင်အောင် ယန်မေရှူးသည် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "အားလုံး စုစည်းပြီး မြန်မြန် ဖောက်ထွက်ကြ၊ ဘာမှ မျှော်လင့်ချက်ထားမနေနဲ့တော့... သွေးကျားမျှော်စင်က ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>"မိန်းမယုတုံ... မင်းက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းရဲ့အသက်ကို အရင်ဆုံး နှုတ်ယူပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ယန်မေရှူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အသံတိတ် လဲကျသွားလေသည်။ သူမ သေသည်၊ ရှင်သည်ကိုပင် မသေချာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး"</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး မေရှူ"</p> <p> </p> <p>ယန်အိမ်တော်မှ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်များ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ယုတ်မာစွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံးလည်း သေရမယ်၊ တိုက်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမိန့်အောက်တွင် အမှောင်ထုထဲမှ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်ပေါင်းများစွာကို တစ်စစီ နုတ်ယူသွားလေသည်။ ယန်အိမ်တော်သားများမှာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး အသေအလဲ ခုခံနေကြသော်လည်း အခြေအနေမှာ လုံးဝ အားမသာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် နတ်ဘုရားဗိမာန်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ လေဟာနယ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဒီရေလှိုင်းကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ သွေးကျားမျှော်စင် တပည့်များမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်သည် ဝဲကတော့တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝဲကတော့တွင်းနက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့သော လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤလက် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားကြီးတစ်ခုလည်း အတူတကွ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ခုံးများနှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများရှိသည့် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် ပြင်ပရေးရာများကို ကင်းကွာနေသည့် အမူအရာဖြင့် လူတိုင်းရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။ လူငယ်လေးသည် လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ငါပြန်လာတာကိုတောင် မစောင့်နိုင်ဘဲ စစ်ပွဲရဲ့ အောင်ပွဲခံပစ္စည်းတွေကို သိမ်းယူဖို့ စီစဉ်နေကြပြီလား"</p> <p> </p> <p>သွေးကျားမျှော်စင်၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသို့သော ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့က အရင်စတိုက်မှတော့ ငါ့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးသည် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ထိုလက်သီးချက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သွေးကျားမျှော်စင်၏ တပည့်သုံးထောင်လုံးသည် ဤလက်သီးတစ်ချက်တည်းအောက်တွင် ပြာကျပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် ကျန်ရှိနေသော ယန်အိမ်တော်သားများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တချို့ ကျန်နေသေးတဲ့ပုံပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်းတို့လည်း အတူတူ သွားသေလိုက်ကြတော့"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပုံရိပ်သည် ယန်ယန်၏ အနီးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးချလိုက်လေသည်။ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ယန်ယန်သည် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အရှင်ရွှယ်၊ ခင်ဗျားက... အရှင်ရွှယ်၊ ရွှယ်အန်းလား"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လူငယ်လေး၏ လက်သီးမှာ ယန်ယန်၏ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေကြမ်းများသည် ယန်အိမ်တော်သားများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ဗိမာန်တော်နံရံကြီးများနှင့် လီဟန်မြို့တော်၏ အဆောက်အအုံများကို စက္ကူများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျပျက်စီးသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟန်မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဖြောင့်တန်းသည့် စင်္ကြံလမ်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။ ဤကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်သော မြင်ကွင်းကြီးက လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက သူ၏ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save