Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၂၃၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆွေးနွေးရလောက်အောင် မင်းမှာ စွမ်းအားရှိလို့လား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်၊ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသူမှာ ရွှယ်အန်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ယန်ယန်မှာ လျှာပင်ခေါက်သွားမတတ် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်... ကျွန်တော်က ယန်အိမ်တော်ကပါ"</p> <p> </p> <p>"ယန်အိမ်တော်... ဘယ်က ယန်အိမ်တော်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ယန်... ယန်မေရှူက ကျွန်တော့်သမီးပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ယန်ယန်ကို နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "အို... ယန်မေရှူက ခင်ဗျားသမီးဆိုတော့ သခင်မလေးယန်က အခု ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းထံမှ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယန်ယန်၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားလေသည်။ အရှင်ရွှယ်က သူ၏သမီးကို မှတ်မိနေသရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေနိုင်ပေသည်။ သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ကိုမြှောက်ကာ အဝေးတစ်နေရာရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် သေသည်၊ ရှင်သည်ပင် မသေချာဘဲ လဲကျနေသော ယန်မေရှူဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟို... ဟိုဘက်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် သူ၏အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ... ဘာဖြစ်ထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် ပါဝင်သော ကြီးမားလှသည့် အာဏာစက်ကြောင့် အနီးနားရှိ ယန်အိမ်တော်သားများအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။ ထိုစဉ် ယန်ယန်၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော ယန်မုန့်ထောင်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကွမ်ကျိဝမ့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ငိုယိုအော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... အစ်မမေရှူကို ဒီလူက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"အို..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဖြူရော်နေသော ကွမ်ကျိဝမ့်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သခင်မလေးယန်ကို သူက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ယန်အိမ်တော်က ဒီလူ့ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရလို့ ဒီဗိမာန်တော်ထဲကို ဝင်လာခဲ့မိတာပါ၊ အရှင့်ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖမ်းနေလေသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့်ပင် သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုများမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်းသည် သူမကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကွမ်ကျိဝမ့်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို... မင်းက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ စူးရှအေးစက်လှသော အကြည့်အောက်တွင် ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး အတင်းအဓမ္မ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီသခင်မလေးက အရှင်မိတ်ဆွေမှန်း တကယ် မသိခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ် ကျွန်တော် သေချင်သေပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားသူပီပီ ရွှယ်အန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ လီဟန်အရှင်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်ကထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် လီဟန်အရှင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အလွန်အမင်း နိမ့်ကျသော အနေအထားကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ဤကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားကာ သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သေသင့်တယ်ဆိုတာကို သိနေမှတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်တော့လေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အေးစက်သော အသံသည် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားလေတော့သည်။ သူပြောခဲ့သော သေသင့်သည် ဆိုသည်မှာ ဟန်ပြစကားသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်လေးက အတည်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... မင်း သေသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒါကြောင့် မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာလေ၊ ဘယ်လိုလဲ... မင်းက ငါ့ကို လိမ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို အဆုံးသတ်ပေးစေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ စကားထစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲသွားလေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သွေးကျားမျှော်စင်၏ စီမံခန့်ခွဲသူချုပ်သည် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မျှော်စင်သခင်... ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖမ်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သွေးရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ကွမ်ကျိဝမ့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကွမ်ကျိဝမ့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထူထပ်သော သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ ဦးထုပ်မှာ ဧရာမ ကျားခေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများထဲ၌ အေးစက်သော သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် လက်နေလေသည်။ ကွမ်ကျိဝမ့်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p>ယန်ယန်က တုန်ယင်စွာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သွေးကျားမျှော်စင်ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ သွေးကျား ချပ်ဝတ်တန်ဆာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သေချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး၊ မသေချင်ရုံတင်မကဘူး ကျွန်တော်တို့ သေချာလေး ဆွေးနွေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ ယခင်က ရှုံးနိမ့်နေသည့် အနေအထားမှ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ကွမ်ကျိဝမ့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆွေးနွေးမယ် ဟုတ်လား၊ ဘာအကြောင်းလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်သုံးထောင်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်တဲ့သူက အသေးအမွှားလေးတွေကို ဂရုမစိုက်တတ်လို့ ဒီကိစ္စကို ငါ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့သာ ပူးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်... လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံမှာ ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး၊ နယ်ပယ်ကို အတူတူ ခွဲဝေအုပ်ချုပ်ရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ခွန်အားရှိမှသာ အခြားသူများက သူပြောသော စကားကို နားထောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ... နယ်ပယ်ကို ခွဲဝေအုပ်ချုပ်ဖို့ဆိုတာ ငါ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ပြီးတော့..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပူးပေါင်းဖို့ ဆွေးနွေးရအောင်... မင်းမှာ အဲဒီလောက် စွမ်းအားရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save