Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">စကြဝဠာအဆင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <div> <p>ချူးယွင်ဖန်းသည် ဤအချက်ကို တစ်ခါမျှ သံသယမဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီပေါင်ထိုက်မြို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ" ချူးယွင်ဖန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာချူး ကျွန်တော် ရှာဖွေထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ပေါင်ထိုက်မြို့က ထူးဆန်းတဲ့နေရာတစ်ခုပါ။ မြို့က အနောက်ဘက်နယ်စပ်မှာရှိပြီး ကြီးမြတ်တဲ့တရှနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကြားမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တဲ့နေရာနဲ့ တော်တော်လေး နီးတယ်။ အမှန်တော့ အဲ့ဒီ့မြို့က လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘုရင်မင်းမြတ်က ထီးနန်းတက်လှမ်းပြီးနောက်ပိုင်း စစ်တပ်တွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် ပေါင်ထိုက်မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဟူမျိုးနွယ်စု၊ တောင်ဘက်မှာ လူရိုင်းမျိုးစုတွေရှိနေပြီး အလယ်မှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေ ရှိနေတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ မြို့တစ်ခုဖြစ်နေတာ။ ပြီးတော့ အခြေအနေတွေကလည်း တော်တော်ရှုပ်ထွေးတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အရင်က တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးတွေလည်း အဲဒီမှာပဲ ကျဆုံးခဲ့ကြတာ" ယူချူးယွင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယူချူးယွင်သည် အချက်အလက်များစွာကို စုဆောင်းထားခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသမျှ အချက်အလက်များအရ ပေါင်ထိုက်မြို့သည် အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခုဖြစ်၍ နဂါးရေကန်နှင့် ကျားဂူတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် နဂါးတွေ ကျားတွေရှိတဲ့နေရာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေရင် ခင်ဗျား အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားလိမ့်မယ် လီချန်းယွမ်" ချူးယွင်ဖန်းက လှောင်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ စစ်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ခန့်အပ်ချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ငြင်းဆန်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်မှာ ယုံကြည်ချက်ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ပြိုကျလာရင်တောင် ကျုပ် ထိန်းထားနိုင်တယ်။ ခင်ဗျား ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ" ချူးယွင်ဖန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အားလုံးကို ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ" ယူချူးယွင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယူချူးယွင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချူးယွင်ဖန်းသည် ချက်ချင်းပင် စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ မိမိကို ပေါင်ထိုက်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် သေးငယ်သော လှည့်ကွက်တစ်ခုသာဖြစ်မည်ဟု ချူးယွင်ဖန်း မယုံကြည်ပေ။ လီချန်းယွမ်က နောက်ပိုင်းတွင် နည်းလမ်းမျိုးစုံ အသုံးပြုလာမည်ကို ချူးယွင်ဖန်း စိုးရိမ်နေသည်။ ကြယ်ကြွေကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အန္တရာယ်အဆင့်သည် အဆမတန် မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် စစ်ဝန်ကြီးဌာနမှ စာရွက်စာတမ်းများသည် စိန်ခေါ်ရန် မရနိုင်သကဲ့သို့ ညှိနှိုင်း၍လည်း မရနိုင်ပေ။ ယခု အရေးကြီးဆုံးအချက် မိမိ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်သည်။ ခွန်အား လုံလောက်မှသာ လီချန်းယွမ် သို့မဟုတ် ဝမ်ယိဖန်တို့၏ လုပ်ကြံမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချူးယွင်ဖန်းသည် အလွန်အလျင်လိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် စကြဝဠာအဆင့်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အဆင့်ဖြတ်ကျော်ရမယ်..." ချူးယွင်ဖန်းသည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ သူသည် ဒြပ်မဲ့လေ့လာသူအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ဒြပ်မဲ့အဆင့်နှင့် အထက်သို့ အချိန်တိုအတွင်း တက်လှမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဘယ်သောအခါကမျှ မတူညီခဲ့ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက် အမြဲသာလွန်နေခဲ့သည်။ ဒြပ်မဲ့အဆင့်အထက်တွင် စကြဝဠာအဆင့်ဆိုသည့် ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခု တည်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆန့်ကျင်၍ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်သည့် လမ်းကြောင်းများ ဖောက်ထွက်လေ့ရှိကြသည်။ ဒြပ်မဲ့အဆင့်ပြီးနောက် စကြဠာအဆင့်တည်ရှိသည်။</p> <p>စကြဝဠာအဆင့်သို့ မရောက်မီတွင် လူသားတို့ကို နတ်ဘုရားငယ်များဟုသာ ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းတို့တွင် နတ်စွမ်းရည်အချို့ ရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုကိုသာ လိုက်နာရသည်။ သို့သော် စကြဝဠာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့်အခါ ၎င်းတို့ကို နတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ဤအဆင့်တွင် အပြိုင်စကြဝဠာကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခွန်အားသည် ဒြပ်မဲ့အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အတိုင်းအတာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် စကြဝဠာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အစစ်အမှန်တပည့်များသည် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြင့်မြတ်၍ ဩဇာကြီးမားကြသည်။ စကြဝဠာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် တစ်သက်တာလုံး ကြီးမားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လူသားများကဲ့သို့ သက်တမ်းမရှည်သည့် မျိုးနွယ်စုများပင် နှစ် ၁၀၀၀ ကျော်မျှ ရှင်သန်နိုင်ကြသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စကြဝဠာအဆင့်၏ စွမ်းအင်ကို မှန်းဆနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လူများစွာသည် အစစ်အမှန်တပည့်ဖြစ်လာ၍ စကြဝဠာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းကြသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူသားများသည် သက်တမ်းမရှည်လျားသည့် မျိုးနွယ်စုဖြစ်သောကြောင့် သက်တမ်း တိုးမြင့်လာခြင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန်အရေးပါသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလွယ်တကူ အသက်ရှင်နိုင်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လူသားများ၏သက်တမ်းသည် အလွန်တိုတောင်းလှသည်။ သို့သော် လူသားမျိုးနွယ်တွင် အားသာချက်တစ်ခုရှိသည်။ ကျင့်ကြံမှု ပြီးပြည့်စုံသွားသည်နှင့် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ၎င်းတို့သည် အခြားမျိုးနွယ်စုများထက် အဆများစွာ ပို၍မြန်ဆန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချူးယွင်ဖန်းသည် စကြဝဠာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ လီချန်းယွမ်ထံမှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ကာ ဝမ်ယိဖန်ကိုလည်း သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဆေးလုံး တစ်လုံး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုမိုတိုးတက်စေရန် လုံလောက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် နောက်ထပ် ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒြပ်မဲ့ကျွမ်းကျင့်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသော ထူးချွန်တပည့်သစ်တစ်ယောက်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့သော် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းများ အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အခါ အတွေ့အကြုံရင့် ထူးချွန်တပည့်များပင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သိုင်းကွက် အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>'အချိန်... ကျုပ် အခု လိုအပ်နေတာက အချိန်ပဲ' ချူးယွင်ဖန်းက ထိုသို့တွေးပြီးနောက် အကြံကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ယိဖန်သည်လည်း ချူးယွင်ဖန်း ပေါင်ထိုက်မြို့သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ယိဖန်သည် တစ်ခုခုကို စဥ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလိုမျိုး အောက်ခြေလူတန်းစားက လီချန်းယွမ်ကို ထိပါးရဲလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားခဲ့ဘူး..." ဝမ်ယိဖန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် လီချန်းယွမ်နှင့် တစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း ဝမ်ယိဖန်သတိသွားသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အစစ်အမှန်တပည့်ပင် မဖြစ်သေးသော်လည်း လီချန်းယွမ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးတွင် ကျော်ကြားနေပြီဖြစ်သည်။ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ယောက်၏ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အရှိန်အဝါသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။ လီချန်းယွမ်သည် အစစ်အမှန်တပည့်အားလုံး၏ စံနှုန်းတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။ လီချန်းယွမ်နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နိုင်မည့်သူဟူ၍ အများအပြား မရှိခဲ့ပေ။ အရှုံးပေးသည်ဖြစ်စေ၊ အရှုံးမပေးသည်ဖြစ်စေ လီချန်းယွမ်၏ ခွန်အားကိုမူ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသိအမှတ်ပြုနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် လီချန်းယွမ်ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ကျုပ် မင်းကို သတ်ချင်ရင် တခြားသူတွေရဲ့ အကူအညီ မလိုဘူး" ဝမ်ယိဖန်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်နှစ်လား။ ဟားဟား"</p> <p>သူသည် တစ်နှစ်တာ ကတိစကားကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ချူးယွင်ဖန်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာဖြစ်သည်။ ယီယွင်ယောင်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်လျှင် တစ်နှစ်တာ ကတိကို သဘောမတူဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ချူးယွင်ဖန်းကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းထဲကနေ ထွက်သွားပြီး ပေါင်ထိုက်မြို့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန် ယီယွင်ယောင်က မင်းကို ဘယ်လို ကာကွယ်ပေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဘာမှ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ အဲဒီမှာ ဗိုလ်မှူးကြီးတွေ အများကြီး သေသွားခဲ့တာဆိုတော့ တစ်ယောက်လောက် ထပ်သေသွားရင် ဘာဖြစ်တာမို့လို့လဲ"</p> <p>ထိုသို့တွေးတောနေစဉ် ဝမ်ယိဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် သူ၏ လူယုံတစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပင်မခန်းမဆောင်မှ ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိဖန်သည် သီးသန့်ကျင့်ကြံရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်။  မကြာမီတွင် ချူးယွင်ဖန်းနှင့် သူ၏ နောက်လိုက် ၁၁ ဦးတို့သည် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ခရီးထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည့်အချက်မှာ ၎င်းတို့သည် ပေါင်ထိုက်မြို့သို့ ပျံသန်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြင်းများ စီးကာ ခရီးထွက်သွားကြသည်။</p> <p>ချူးယွင်ဖန်းနှင့် အဖွဲ့သားများသည် အလျင်လိုပုံမရကြပေ။ ပေါင်ထိုက်မြို့သည် နဂါးရေကန်နှင့် ကျားဂူဖြစ်ကြောင်း လူများစွာ နားလည်ကြသည်။ မည်သူသည် သေဆုံးရမည့်နေရာသို့ အလျင်စလို ခရီးနှင်မည်နည်း။ သို့သော် ဤခရီးသည် အမှန်တကယ် မုန်တိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> </div>


Save