Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;"> စိမ်းလန်းသော နွယ်ပင်နှင့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွေ့လျားစက်ရုပ်မှာ လေဟာနယ် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်သန်း၍ နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် သွားလာနေ၏။ ၎င်းမှာ တည်ငြိမ်သော မုဒ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့် အဆင်မပြေမှုကိုမျှ မခံစားရချေ။</p> <p>မူကျန့်က သူ့နောက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပီလော့ဂိုဏ်းက လူတွေလည်း နောက်ကနေလိုက်လာပြီ၊ ငါတို့ နည်းဗျူဟာ ပြောင်းသင့်လား"</p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မလိုပါဘူး သူတို့ကို ရှေ့ကနေ သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ခရီးဆုံးမှာ အန္တရာယ်ရှိရင် သူတို့ကို အရင်သွားခိုင်းတာ ပိုကောင်းတယ်"</p> <p>ပီလော့ဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဥ်းကပ်လာပြီးနောက် ရွေ့လျားစက်ရုပ်၏ အနောက် မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကျော်တက်လိုပုံ မရချေ။</p> <p>မူကျွမ်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား အဲဒီ မြေခွေးအိုကြီး ရင်ကျစ်တောင် ရှေ့ကနေ မသွားချင်ဘူးဆိုတော့ ငါတို့ပဲ ရှေ့ကနေ လမ်းရှင်းကြတာပေါ့၊ အရှိန်မြင့် မုဒ်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဖြုတ်ချခဲ့"</p> <p>ရွေ့လျားစက်ရုပ်ပေါ်ရှိ အနီရောင် အလင်းလွှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>၎င်း၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားပြီး ပီလော့ဂိုဏ်းနှင့် အကွာအဝေးကို ကျယ်ပြန့်သွားစေကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့၏ အရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ၎င်းမှာ နောက်ဆုံး၌ ထွက်ပေါက်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ညအချိန်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်အနည်းငယ်သာ ပြန့်ကျဲနေကာ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။</p> <p>အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက ကျယ်ပြောလှသော သစ်တောနှင့် စိမ့်ညွန့်တောကြီးကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မူကျန့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"အောက်မှာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တွေနဲ့ နွယ်ပင်တွေချည်းပဲ ထင်တယ်"</p> <p>ယွင်ရှောင်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စိမ်းလန်းတဲ့ နွယ်ပင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တွေက ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တွေ့ရခဲပါတယ်။</p> <p> ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရှေးခေတ်တုန်းက အပေါများဆုံး သစ်ပင်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးရဲ့ အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့တယ်။</p> <p> ဒီရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းလို့ ဒါက ရှေးခေတ်ကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ဖို့များတယ်"</p> <p>မူကျွမ်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရှေးဟောင်း နေရာလွတ်လား။ နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်ပဲ"</p> <p>မူကျန့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် ရှိတဲ့နေရာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ငါတို့ကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ"</p> <p>လူတိုင်း လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏။</p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့။</p> <p>အရင်ဆုံး ဖူယောင်မြင့်မြတ်နန်းတော်နဲ့ ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးကို ရှာကြစို့။</p> <p>ယိုချင်ဖေးက နန်ချိုးယွီလည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား။ သူက လူတိုင်းကို သေချာပေါက် ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်"</p> <p>မူကျွမ်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလို ခရီးဝေး လေဟာနယ်ကူးပြောင်းမှုမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဆင်းသက်တဲ့နေရာက နည်းနည်းလောက် လွဲချော်နေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့။ ရှာဖွေရေး မုဒ်ကို ဖွင့်လိုက်"</p> <p>ရွေ့လျားစက်ရုပ်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ အစီအရင်များ ပေါ်လာပြီး အလွန် နိမ့်ကျသော စွမ်းအင်များက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်များကို ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p>တပည့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး မူကျွမ်း၏ ရှေ့တွင် လက်ဟန်ပြကာ လျှို့ဝှက်ကုဒ် တစ်မျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနေပုံရ၏။</p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးယွင်က သူစိမ်းမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါ"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ထိုတပည့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီစိမ်းလန်းတဲ့ နွယ်ပင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တွေအောက်မှာ နတ်ဆိုးသားရဲ အမြောက်အမြားရဲ့ လက္ခဏာတွေကို တွေ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ခွန်အားကလည်း အရမ်း အစွမ်းထက်ပါတယ်"</p> <p>မူကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပုံကြမ်းကို ဒီဘက်ကို ထိုးပြလိုက်"</p> <p>ထိုတပည့်က အစီအရင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ အစီအရင်ပြားမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>အလင်းစက်ဝိုင်းများက အောက်ဘက်ရှိ ထူထပ်သော သစ်တောထဲသို့ ထိုးကျသွားပြီး ရောင်စုံ အလင်းစက်များစွာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်ခွံများမှာ လှုတ်ခတ်သွားကြပြီး ထိတ်လန့်မှု အမူအရာများကို ပြသလာကြ၏။</p> <p>မူကျန့်လည်း အသက်ရှူမှားသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို ငရဲကျနေတဲ့ နေရာမျိုးလဲ"</p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော သက်ရှိတစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ အလင်းစက်များအဖြစ် ဖော်ပြလေ့ရှိသည့် အများအားဖြင့် အသုံးပြုသော ရောင်စဥ်တန်း ရှာဖွေရေး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>အနီရောင် အလင်းစက်များက အဆင့်ကိုး သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော သက်ရှိများကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။</p> <p>"ဂလု"</p> <p>မူကျန့်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဆင့်ကိုး သို့မဟုတ် အဲဒါထက်မြင့်တဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဒါမှမဟုတ် ရာပေါင်းများစွာတောင် ရှိနေတာလား"</p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ ယခုလေးတင် ထောက်လှမ်းမိသော နေရာအသေးလေးတွင်ပင် အနီရောင် အလင်းစက် သုံးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီး အခြား အရောင်များဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်များကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p>“ငါတို့အရှေ့က ဒီသစ်တောနဲ့ စိမ့်ညွန့်တောရဲ့ ဧရိယာက အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်နေတာဆိုတော့…”</p> <p>မူကျွမ်းမှာ လုံးဝ မှင်သက်သွားပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီအချိုးအစားအရ ကြည့်ရင် ရာဂဏန်းလောက်ပဲ မဟုတ်ဘဲ သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေတာ..."</p> <p>"ဟားဟား"</p> <p>မူကျန့်က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်သေးပါဘူး စက်ပစ္စည်း ပျက်နေတာ ဖြစ်ရမယ် ဟားဟား။ ထောင်သောင်းချီတဲ့ အဆင့်ကိုး နတ်ဆိုးသားရဲတွေ…</p> <p> ဟားဟား ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက နတ်သားရဲတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ရှေးခေတ်တုန်းကပဲ မြင်ဖူးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်သင်္ဘော တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p>"ရှေးဟောင်း... ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လေဟာနယ်... နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်..."</p> <p>လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားကြသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဝန်းများ ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုးပြထားသော အလင်းဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကြည့် အလင်းစက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"</p> <p>လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရောင်စုံ အလင်းစက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မူကျန့်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား ငါ ပြောသားပဲ စက်ပစ္စည်း ပျက်နေတာပါလို့"</p> <p>သူက လှည့်ကာ ထိုတပည့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ စက်ပစ္စည်း ပျက်နေတာကိုတောင် မင်း မသိဘူးလား။ ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို အရေးယူရမယ်"</p> <p>ထိုတပည့်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး ခဏမျှ စကားထစ်ငေါ့နေကာ သူ၏နစ်နာချက်များကို မဖော်ပြနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။</p> <p>စက်ပစ္စည်းမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ပျက်စီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခရီးမထွက်မီက ရွေ့လျားစက်ရုပ်၏ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ သေချာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရောင်စဥ်တန်းပေါ်တွင် ပြသနေသော လက္ခဏာများကို ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပေ။ စက်ပစ္စည်း ပျက်နေသည်ဟုသာ ပြော၍ရနိုင်ပေသည်။</p> <p>မူကျွမ်းကလည်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီမတော်တဆမှုကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p>ထိုတပည့်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဆိုးရွားသည့် မတော်တဆမှု အပြီးတွင် သူ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ဘဝမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ရှောင်က ရောင်စဥ်တန်း ပုံရိပ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ ၎င်းပေါ်ရှိ အလင်းစက်များမှာ လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခုမျှပင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါက ရှေးဟောင်း ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင် နှစ်တွေ အများကြီး ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ"</p> <p>ယွင်ရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး လေထဲမှာ ခဏလောက် စောင့်နေပေးပါ။ ကျွန်တော် အောက်ဆင်းပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p>"ဘာ"</p> <p>လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။ မူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေးယွင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီနေရာက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ မင်း ဘာအန္တရာယ်ကိုမှ မစွန့်စားသင့်ဘူး"</p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်ကျန်း စောနကပဲ ပြောတယ်မို့လား… နတ်ဆိုးသားရဲတွေ အားလုံး သေကုန်လောက်ပြီလို့။ ပြီးတော့ ရောင်စဥ်တန်းမှာလည်း အစွမ်းထက်တဲ့ သက်ရှိတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဘာကို ကြောက်နေစရာ လိုသေးလို့လဲ"</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>မူကျန့် စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မူကျွမ်းကိုသာ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>မူကျွမ်းက ကန့်ကွက်ပုံမရဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးယွင်က အောက်ကို ဆင်းချင်နေမှတော့ သတိထားပါ"</p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အဲဒီအောက်မှာ နတ်သားရဲတွေ ရှိနေရင်တောင် ကျုပ်ကို ဒီမှာ ဆက်နေအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p>သူက အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သစ်တောကြီးမှာ ရှေးဟောင်းရနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ၎င်းက လူတစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို များစွာ ထိခိုက်စေကာ ၎င်းအတွင်းရှိ အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို မှုန်ဝါးကာ မသေချာအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ရှေးဟောင်း ကျက်သရေများ ပြည့်နှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုက လေထဲတွင် စီးဆင်းနေပေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း ပျောက်ဆုံးနေသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးချပ်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ဝတ်ဆင်လိုက်၏။</p> <p> ချက်ချင်းပင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော စွမ်းအားမျိုးစုံကို အထီးကျန်ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>ထို့နောက် တောအုပ်ထဲသို့ စတင် ဖြတ်သန်းသွားလာတော့သည်။</p> <p>ဤရှေးဟောင်း နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။ တစ်ပင်စီမှာ ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရွက်များနှင့် အကိုင်းအခက်များမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကာ အချင်းချင်း ရစ်ပတ်နေပြီး ခွဲခြား၍မရအောင် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>သစ်ပင်အောက်တွင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာအတွင်း ကျဆင်းလာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် သစ်ရွက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စိမ့်ညွန့်တောတစ်ခု ရှိနေပြီး ရေများက အဆက်မပြတ် ပွက်ပွက်ဆူနေ၏။</p> <p>"ဒီခံစားချက်က..."</p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခုပေါ်တွင် မြေပြင်ညီတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏အမူအရာမှာ လေးနက်နေပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ လေထဲရှိ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံလိုက်၏။ ထို့နောက် စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသွား၏။</p> <p>"ဒါက တကယ်ကို နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပဲ၊ ပြီးတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှုပ်ထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းနေတယ်။</p> <p> ဒါက တကယ်ကို ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုးသားရဲပဲ အခုလေးတင် ထွက်သွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>လက်ရှိ ဖြစ်ရပ်ကို လုံးဝ မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း မူမျိုးနွယ်စု၏ ရောင်စဥ်တန်း ရှာဖွေရေးကိရိယာမှာ ပျက်စီးနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ယွင်ရှောင် သိလိုက်၏။</p> <p>စောနလေးတင် ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးသားရဲများ အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါက အဝေးကနေ ထိုးပြနေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား"</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် တံလျှပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ အံ့ဖွယ် မဟုတ်သော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကရော ဘာလဲ။</p> <p>"တံလျှပ်ဆိုတာ အလင်းရောင်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပါ။ အခုလေးတင် ငါတို့ မြင်လိုက်ရတာက လေဟာနယ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပါ"</p> <p>လင်းမုတိက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။</p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ရောထွေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်မုတိ ခင်ဗျားရဲ့ ပေါင်းစပ်မှု ပြီးသွားပြီလား"</p> <p>နတ်ဘုရားသံမဏိကို သန့်စင်ပြီးနောက် လင်းမုတိသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် ပေါင်းစပ်နေခဲ့ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းမုတိက ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မပြီးသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ငါ အာရုံခံလို့ ရတယ်။ မင်းက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတာပဲ"</p> <p>"ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေ။ အဲဒါက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ"</p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွား၏။ လင်းမုတိသည် ထိုစဥ်က မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူ အများကြီး သိထားရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက နတ်သားရဲတွေ အများအပြား မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရှေးဟောင်း နယ်မြေတစ်ခုပဲ။</p> <p>အဲဒီတုန်းက ငါတို့က အဲဒါကို ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကနေ သီးခြားတည်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေလို့ ခေါ်ကြတယ်"</p> <p>သူက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီတုန်းက ငါ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဝင်လို့မရခဲ့ဘူး။ မင်း နည်းလမ်းရှာတွေ့သွားတာများလား"</p> <p>ယွင်ရှောင်က အဖြစ်အပျက်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် ပြန်ပြောပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေက နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p>လင်းမုတိကို နားထောင်ရင်း သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါက နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ အဲဒီ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေက အချိန်နဲ့ လေဟာနယ်အတွက် သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်သလို ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သမိုင်းအတွက် အဖြေကိုလည်း အဲဒီထဲမှာ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>"ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သမိုင်းလား"</p> <p>ယွင်ရှောင်က နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်မုတိက ဘယ်သမိုင်းကို ရည်ညွှန်းနေတာလဲ"</p> <p>လင်းမုတိကို နားထောင်ရင်း သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရှေးခေတ်တုန်းက ဒီကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို နတ်သားရဲတွေက အုပ်စိုးခဲ့ကြတာ။ အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်သားရဲတွေ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ လူသားတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု ခေတ်က စတင်ခဲ့တာပဲ။</p> <p> မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေကြာလာတဲ့အထိ လူသားတွေက အဲဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ သက်ရှိတွေ ဘယ်လို ကျဆုံးသွားလဲဆိုတာကို အမြဲတမ်း စဥ်းစားနေခဲ့ကြတယ်။</p> <p>ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကနေ မွေးဖွားလာပြီး နယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားကနေ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်း နဂါးစစ်တွေက လုံးဝနီးပါး မသေနိုင်ကြဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒဏ္ဍာရီတွေလောက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်"</p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီသမိုင်းက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပေမဲ့ အချိန်အရ အရမ်း ဝေးကွာလွန်းလို့ ရှာတွေ့ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်"</p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေမှာ သဲလွန်စတွေ ရှိရမယ်လို့ ငါယုံကြည်ပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ငါတို့ မှန်ကန်တဲ့ လေဟာနယ်ဆုံမှတ်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။</p> <p>မင်း အခုရောက်နေတဲ့ နေရာက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက်ပဲ။ မင်း ကံကောင်းရင် မကြုံစဖူး များပြားလှတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတွေနဲ့ နတ်သားရဲတွေကိုတောင် ပါဝင်တဲ့ လေဟာနယ် ပုံရိပ်ယောင်ကို မင်း မြင်နိုင်တယ်"</p> <p>"ဘာ"</p> <p>ယွင်ရှောင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီနေရာမှာ နတ်သားရဲ ရှိသေးတာလား"</p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီနေရာက ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကနေ သီးခြားဖြစ်နေတာလေ။ မင်း အရင်က အဲဒါက နဂါးစစ်နယ်မြေ ဖြစ်ဖို့ များတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား… အဲဒီ ခန့်မှန်းချက်က တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။</p> <p> တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် စည်းမျဥ်းတွေက အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေပြီး အဲဒီထဲမှာ နတ်သားရဲတွေ ရှိနေတာက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ"</p> <p>ယွင်ရှောင်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် ပွင့်လာတာက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်တာကို ဆိုလိုတာပေါ့ ဒါဆိုရင်..."</p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ခြေက အင်မတန် နည်းပါးပါတယ်။</p> <p>အဲဒီတုန်းက ငါ အစွမ်းထက် ပညာရှင် အများအပြားကိုတောင် စုစည်းပြီး လေဟာနယ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲပြီး အဲဒီကို သွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ ငါတို့ အားလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြတယ်။</p> <p> ဟက် နဂါးစစ်နယ်မြေလား။ ငါ အဲဒါကို ဆွဲမဖြဲနိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"</p> <p>ယွင်ရှောင်  "..."</p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အဲဒါက တကယ်ပဲ နဂါးနယ်မြေဆိုရင် မင်းတို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေ အဲဒီကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>သူသည် ထိုစဥ်က လေဟာနယ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသဖြင့် နဂါးနယ်မြေ၏ စွမ်းအားကို သူ သဘာဝကျကျ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save