Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ၊ ယဲ့ပေ့ရွှမ် ပြန်လာပြီကွ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသည့် ချင်းယို့ ခြံဝင်းရှိ သီးသန့်စံအိမ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p>တာအိုဆင်ခြင်ရာချောက်ကမ်းပါးမှ ပြန်လာပြီးနောက် လွီယွဲ့အာသည် အခန်းအပြင်မထွက်ဘဲ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံထားခဲ့၏။ သူမ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်ချန်းကို ချက်ချင်းသွားရောက်ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... တာအိုဆင်ခြင်ရာချောက်ကမ်းပါးမှာ အစ်ကိုနားလည်သွားတဲ့ အကြောင်းအရာကို ကျွန်မကို ပြောပြပေးနိုင်မလား”</p> <p>“ရတာပေါ့”</p> <p>လွီယွဲ့အာအပေါ်ထားရှိသည့် ရှောင်ချန်း၏ မေတ္တာကို ငတုံးတစ်ယောက်ပင်  သိနိုင်‌လောက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် လမ်းညွှန်ပေးရသည်မှာ သူ့အတွက် အထွေအထူးကိစ္စမဟုတ်ပေ။</p> <p>“ငါလည်း နားထောင်ချင်သေးတယ်”</p> <p>ခန့်မှန်းရခက်သော အရှိန်အဝါ၊ စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာပေးတို့နှင့်အတူ မြို့စားရီရှန်းသည် ရှောင်ချန်း၏ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာ‌၏။</p> <p>လွီယွဲ့အာက လှမ်းမေးလိုက်မိသည်။ “စီနီယာ... စီနီယာတို့လို ဆရာကြီးတွေကလည်း တခြားသူတွေရဲ့တာအို ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်ဖို့ လိုသေးလို့လား”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။ “နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအ‌ဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ဆိုရင် အရေးကြီးဆုံးက တာအိုရဲ့ အနှစ်သာရအစစ်အမှန်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ပဲ။ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးမှုတိုင်း၊ ဖလှယ်မှုတိုင်းဟာ တာအို ရဲ့ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေဖို့အတွက် အလွန်ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတွေပဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လွီယွဲ့အာက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဪ... ဒါကြောင့်မို့လည်း ဘိုးဘေးတွေက တာအို ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ အမြဲတမ်း ဂူအောင်းနေကြတာကိုး”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ရှောင်ချန်းက နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ငါပြောရတဲ့အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့်ပဲ။ သူက ငါ့ထက်တောင် တာအိုအနှစ်သာရကို အရင်ဦးဆုံး နားလည်သွားနိုင်သေးတယ်”</p> <p>ရှောင်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ စီနီယာနဲ့ တာအိုဆွေးနွေးခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ ဂျူနီယာညီမလေးလွီလက်ဖက်ရည် သွားဖျော်လိုက်၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>လွီယွဲ့အာက သဘောတူကာ လက်ဖက်ရည်ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>မကြာမီပင် သူတို့သုံးဦးသည် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ တာအို၏ သဘောတရားများ စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းက စတင်၍ ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ဖုန်းလိုင်ဓားသူတော်စင် လိုက်စားခဲ့တာက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း ဓားတာအို ပါပဲ။ သူ့ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ပဲ။ ဒသမမြောက် ကျောက်ဂူထဲက ‘လေကိုစီး၊ ဓားကိုကိုင်၊ ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းအံ့’ ဆိုတဲ့ စာသားဟာ အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ”</p> <p>“ဒီစာသားတိုလေးခုနစ်လုံးထဲမှာ အမြင့်ဆုံးသော ဓားဆန္ဒ တွေ ပါဝင်နေတယ်။ နတ်ဘုရားသတ်ဓားတာအို နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် နိမ့်ကျမသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်ဟာ ကျွန်တော့်ဆရာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဓားတစ်သောင်း တို့အပြန်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်။ လောကခပ်သိမ်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ တက်လှမ်းလိုတဲ့ ဆန္ဒကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး နောက်ဆုံးဓားချက်နဲ့ ကောင်းကင်ကိုးထပ်ကို တက်လှမ်းတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ”</p> <p>ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် မြို့စားရီရှန်းက ပြောသည်။ “ဖုန်းလိုင် ဓားသူတော်စင်က တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့တာပဲ။ သူ စစ်မှန်နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော် ကို စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်ကို ခံယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံရတယ်။ ကံမကောင်းချင်တော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ ဓားသူတော်စင်အဆင့်တင်မကဘဲ နတ်ဘုရားဘုရင်တောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ”</p> <p>လွီယွဲ့အာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာ... နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ယောက်ကနေ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်လာအောင် ဘယ်လိုကျင့်ကြံရသလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းက ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်၏။ “နတ်ဘုရားဘုရင်ဆိုတာ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းဝေးကွာလွန်းပါသေးတယ်။ အရင်ဆုံး သူတော်စင် ဖြစ်အောင်ပဲ အာရုံစိုက်ကြစမ်းပါ”</p> <p>“ အချိန်တန်ရင် အဖြေကို အလိုလို သိလာပါလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းရဲ့ သူတော်စင်ဖြစ်ရာ လမ်းစဉ်က မတူကြဘူး။ ငါက ကြိုပြီး အများကြီး ရှင်းပြနေရင် မင်းတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ထိခိုက်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လွီယွဲ့အာလည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရှောင်ချန်းထံမှသာ ဆက်လက်လမ်းညွှန်မှု ခံယူတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းသည် သူမ၏ မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေကြားပေးပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နည်းပညာများကို လက်တွေ့ သရုပ်ပြပေး‌နေ၏။ သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ ညနေစောင်းသည့်တိုင်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာနဲ့ ညီမလေးလွီ... ဒီတစ်ခေါက် တာအိုဆင်ခြင်ရာချောက်ကမ်းပါး ခရီးစဉ်ကနေ ကျွန်တော် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အသစ်တွေ ရခဲ့လို့ ခဏတဖြုတ် တံခါးပိတ်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် လာတွေ့ရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ငြင်းပယ်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>မြို့စားရီရှန်းက သဘောတူလိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် ကျွန်းစုတစ်ထောင်ပင်လယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ရှောင်ချန်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံယူရန် မထိုက်တန်ပေ။</p> <p>သူတို့သည် ရတနာပုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ကြသူများသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှောင်ချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို နှောင့်ယှက်ရန် သူတို့တွင် အရည်အချင်းမရှိပေ။</p> <p>နှစ်ဦးသားကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်ချန်း သီးသန့်ကျင့်ကြံရန် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ပင်။</p> <p>ငါးလကြာပြီးနောက်...</p> <p>သီးသန့်စံအိမ်၏ တိတ်ဆိတ်သော နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ငြိမ်သက်နေသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရှောင်ချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီပဲ။ ဆရာနဲ့ တခြားတပည့်တွေ ဘယ်လိုနေကြမလဲ မသိဘူး။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”</p> <p>ဝမ်‌တောက်ကျောင်းတော် သည် မကြာသေးမီကပင် အထူးစည်ကားနေခဲ့၏။</p> <p>သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသည့် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲသည် နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်အကြာတွင် ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောင်းတော်ပြင်ပတွင် သွားရောက်လေ့ကျင့်နေကြသော အပြင်စည်းတပည့်များအားလုံးသည် ဤပြိုင်ပွဲတွင် မိမိတို့၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ ပင်မ‌ခြံဝင်း၊ အဓိကအိပ်ခန်းအတွင်း၌</p> <p>[ဒင် ပိုင်ရှင်၏ အဓိကတပည့် ရှောင်ချန်းဟာ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပါတယ်။ ပိုင်ရှင်ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်စာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား ချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။]</p> <p>ရင်းနှီးနေသော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံကြောင့် ချူဖုန်း အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချထထိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီကောင်လေး ချန်အာက တကယ်ကို မြန်မြန်ကျင့်ကြံနိုင်တာပဲ။ ဖုန်းလိုင်ဓားဆွေးနွေးပွဲကနေ  တော်တော်လေး အကျိုးရှိသွားတယ်ထင်တယ်”</p> <p>ချူဖုန်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးအမြတ်မှာ သူ၏တပည့်တစ်ဦး စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအတွက် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား နှစ်ငါးဆယ်ကို  ရရှိခဲ့ပါသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ စုစုပေါင်းကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားမှာ နှစ်ပေါင်းထောင့်ငါးရာကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကိစ္စပြီးကတည်းက နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်သာ ရှိသေးသည်ကို သတိပြုသင့်သည်။</p> <p>ရှောင်ချန်းအပြင် အခြားသော တပည့်များသည်လည်း သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာကြ၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ယခုအခါ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ် ဆဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်းချင်းသည် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သီးသန့်ကျင့်ကြံနေပြီး၊ ဝမ်ပေါင်လဲ့မှာမူ စစ်မှန်ကံကြမ္မာ ဆဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကျင့်ကြံမှုနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် နှစ်တစ်ရာအတွင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> ချူဖုန်း တွေးမိသည်။</p> <p>‘ဒါနဲ့... ပေ့ရွှမ်လည်း မကြာခင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတော့မှာပဲ။ ဒီတစ်ခါ ပေ့ရွှမ် ဘယ်လို အံ့အားသင့်စရာတွေ ယူဆောင်လာမလဲ’</p> <p> သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချူဖုန်းသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းသွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အ‌စားကောင်းသောက်ကောင်းဖြင့် ဆုချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ကာ အလုပ်ရှုပ်တော့သည်။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနတွင် ယခုရက်ပိုင်း၌ တပည့်လေးဦးရှိနေသော်လည်း ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် ချင်းချင်းတို့မှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြပြီး၊ ရွှီချိုက်ချန်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့မှာ နေ့ဘက်တွင်အိပ်ကာ ညဘက်တွင် ကျင့်ကြံတတ်ကြ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောင်းဆောင်ကြီးမှာ နေ့ဘက်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေတတ်ရာ ချူဖုန်းအတွက် အနည်းငယ် နေရခက်စေသည်။</p> <p>မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် ဟင်းပွဲအပြည့်ဖြင့် စားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲပင်း၏ အိပ်ခန်းဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “အကြီးအကဲပင်း... နေ့လယ်စာစားဖို့ ထွက်ခဲ့တော့”</p> <p>ကျွိ...</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ... ဒီနေ့ ဘာထူးခြားလို့လဲ”</p> <p>ချူဖုန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ရင်းနှီးသော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် မြည်လာပြန်သည်။</p> <p>[ဒင် ပိုင်ရှင်၏ တပည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်ဟာ ဟုန်မင်ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး အဆင့်တစ်ခု တက်လှမ်းသွားပါတယ်။ ပိုင်ရှင်ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ဟုန်မင်ဆန္ဒနှင့် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား ဆယ်နှစ် ချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်]</p> <p>သူ့မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ပေ့ရွှမ် အဆင့်တက်တော့မယ်ဆိုတာ ဒီမနက်စောစောကတည်းက ငါ ခံစားမိလို့လေ။ ဒါကြောင့် သူလာမှာကို စောင့်ရင်း ဒီဟင်းပွဲတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲပင်းက မသင်္ကာမဖြစ်ပေ။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချူဖုန်းအနေဖြင့် သူသာအလိုရှိပါက မြောင်တောင်ပေါ်မှ မည်သည့်အပြောင်းအလဲကိုမဆို လွယ်လွယ်ကူကူ သိရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>“တူ‌လေးယဲ့ ကို မစောင့်တော့ဘူးလား”</p> <p>ချူဖုန်းက ဆိုသည်။</p> <p>“သူ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူက တပည့်ကို စောင့်နေရတယ်ဆိုတာ မသင့်တော်ဘူးလေ။ အရင်စားကြတာပေါ့”</p> <p>ထိုစကားမှာလည်း အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်လှပေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိုင်လိုက်ပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီပင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ပင်မစံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာ၏။</p> <p>“ဆရာ... တပည့် နောက်ဆုံးတော့ ဟုန်မင်ဆန္ဒကို နားလည်သွားပြီ။ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ  သေချာပေါက် ပထမဆုကို ယူပြမယ်”</p> <p>ပြောပြီးနောက် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် သူ၏ဆရာနှင့် ဆရာကတော်တို့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် သူ စိတ်ပျက်သွားရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဤကိစ္စကို ကြိုသိနေသည့်အလား တစ်ချက်မျှပင် အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ငါ သိပြီးသားပါ။ လာ... နေ့လယ်စာ အတူစားရအောင်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြန်ဖြေကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ချူဖုန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲပင်းက ဆိုသည်။  “မင်းရဲ့ဆရာက မင်း အဆင့်တက်တော့မယ်ဆိုတာ ကြိုပြီး သိနေတာလေ။ ဒါကြောင့်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဒီဟင်းတွေကို ချက်ပြီး မင်း သတင်းကောင်းလာပေးမှာကို စောင့်နေတာ”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည်လင်းလက်လာသည်။ သူ့ဆရာကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သူကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်နေသည့် အဆင့်တက်မှုမျိုးကို ကြိုတင်သိရှိနေမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။</p> <p>သူ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် ပြိုင်ပွဲက ငါတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ ကြယ်ပွင့်ဖြစ်တဲ့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။ ‘ဒီနှစ် ကျောင်းတော်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ငါယဲ့ပေ့ရွှမ် ပြန်လာပြီကွ…’</p> <p>***</p> <p> </p>


Save