Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့ကို လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောရဲလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အနိုင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအစ်ကိုချန် “</p> <p>တိတ်ဆိတ်မှုကို ရွှီချိုက်ချန်က ပထမဆုံး ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ ငါ... ငါ ရှုံးသွားပြီ “</p> <p>ချန်ကျွမ်းသည် သူ့လည်ပင်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေလျက် ရွှီချိုက်ချန်ကို  တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ လူများက ဤကဲ့သို့သော အကြိုပွဲစဉ်မျိုးတွင်  မပါဝင်သင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>စင်အောက်ရှိ ပရိသတ်များမှာ မှင်တက်သွားကြပြန်သည်။ ပြိုင်ပွဲကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်ခင်မှာ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်လေးမှာပင် တိုက်ခိုက်ပြီးသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလား။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒိုင်လူကြီး၏ အသံက စင်မြင့်ထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ ရွှီချိုက်ချန် အနိုင်ရပါတယ် “</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က သူ့လက်ထဲရှိ ဓားတိုကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အရိုအသေပေးကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ချန်ကျွမ်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထိုဓားချက်က သူ့ကို သေမင်းနှင့် ချည်တစ်မျှင်စာမျှသာ ကွာဝေးတော့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရစေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဌာနမှ တပည့်များ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် မေးလာကြသည်။</p> <p>“ စီနီယာအစ်ကိုချန်... အဆင်ပြေရဲ့လား “</p> <p>“ စီနီယာအစ်ကိုချန်... စောစောက ဘာလို့ အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်လောက်ပဲ ခံနိုင်လိုက်တာလဲ “</p> <p>“ … “</p> <p>အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ် ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်ကျွမ်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ထိုလူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ ဟမ့်... ငါက အားနည်းတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား “</p> <p>“ တကယ်လို့ မင်းသာ အဲဒီပေါ် တက်သွားရင် အသက်ရှူကြိမ် တစ်ကြိမ်တောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထိပ်ဆုံး အယောက်တစ်ရာ စာရင်း မတိုင်ခင် စီနီယာအစ်ကိုရွှီ ကို အသက်ရှူကြိမ် ငါးကြိမ်အထိ တောင့်ခံနိုင်တဲ့သူ ရှိရင် သူ့ကို ငါ အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်လိုက်မယ် “</p> <p>အသက်ရှူကြိမ် ငါးကြိမ်ခံနိုင်တာကို အစ်ကိုကြီးဆိုပါလား။</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသွားကြသော်လည်း စီနီယာအစ်ကိုချန်၏ ရှက်ရွံ့နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မည်သူကမျှ ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းကြတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှီချိုက်ချန်သည် ပွဲကြည့်စင်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ သူ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ယဲ့ပေရွှမ်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့က သူ့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>“ ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဂျူနီယာညီလေး “</p> <p>“ အစကောင်းတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုရွှီ “</p> <p>ရွှီချိုက်ချန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံပါ၊ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။ ကျွန်တော် ထိပ်ဆုံး အယောက်တစ်ရာ စာရင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါမှ ဆရာတူဦးလေးနျဲ့ နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတို့ ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပြုပါ “</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ယခင်ကလိုပင် နှိမ့်ချပြီး လူကြီးလူကောင်း ပီသနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပေရွှမ်က စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“ ဂျူနီယာညီလေးရွှီ... မင်း နိုင်သွားတာ မှန်ပေမဲ့ တိုက်ပွဲ မစခင်မှာ မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ပြောပြလိုက်တာက ပညာရှင်ဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး မဟုတ်ဘူးနော် “</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဌာန အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များက ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ရွှီချိုက်ချန်၏ အပြုအမူသည်  ထူးဆန်းလွန်းသည်။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ သူ လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ စီနီယာအစ်ကို ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အပြင်စည်း ပြိုင်ပွဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေပဲဟာ။ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေချင်လို့ တမင်တကာ သတိပေးလိုက်တာပါ “</p> <p>စကားတစ်ဝက်တွင် သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ သေချာတာပေါ့။  ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ် ဆိုရင်တော့ သတိပေးမှာ မဟုတ်သလို သူတို့ကိုလည်း အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ စကားပုံ ရှိတယ်လေ။  လူတစ်ယောက်ကို တမလွန်ဆီ မပို့ခင်မှာ လေးစား ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်  လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောရဲလဲတဲ့ “</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ပွဲကြည့်စင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းက  ရွှီချိုက်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်မှာ ပြောစရာ စကားစမဲ့သွားသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးသည် စာအုပ်ကြီးဆန်လွန်းပြီး သိုင်းပြိုင်ပွဲ တစ်ခုတွင်ပင် စည်းကမ်းကို ဂရုစိုက်နေသေးသည်ဟု သူ မူလက ထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ရွှီချိုက်ချန်ကြောင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> စိတ်ကူးထဲတွင် ဂျူနီယာညီလေးက လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ပြိုင်ဘက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်မည်အား သူ ကြိုတင် မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p>ထို မြင်ကွင်းက ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ယဲ့ပေရွှမ် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ ပြောတာ ကောင်းတယ်။  လူတစ်ယောက်ကို တမလွန်ဆီ မပို့ခင်မှာ လေးစား ပေးနိုင်တယ် ဆိုရင်  လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောရဲလဲ “</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ အကြီးအကဲပင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ တူ‌လေးရွှီ က တကယ်ကို အမျိုးကောင်းသား တစ်ယောက်ရဲ့ အမူအကျင့် ရှိတာပဲ။ မသတ်ခင်မှာတောင် လေးစားမှုကို ပေးသေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှာ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ “</p> <p>အနီးနားရှိ အကြီးအကဲ အချို့ကလည်း သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ စာပေတာအိုကို ဒီလိုမျိုး သုံးလို့ရမယ်လို့  လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ တူလေးရွှီ... မင်းက ငါတို့ကို အမြင်ကျယ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ “</p> <p>“ အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ ရန်သူတွေ မသေခင်လေးမှာ ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားမလဲ ဆိုတာကို ငါ မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရနေပြီ “</p> <p>“ အခုကစပြီး တူလေးရွှီ ကို အမျိုး‌ကောင်းသားဓားသမား လို့ ခေါ်သင့်တယ် “</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်  “ ... “</p> <p>သူ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>‘ ငါ လုပ်တာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။  ဘာလို့ လူတိုင်းရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတာလဲ ‘</p> <p>သူ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲက အရှိန်အဟုန် အပြည့်ဖြင့် ကျင်းပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီချိုက်ချန်သည် ပြိုင်ဘက်တိုင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သူ ဘာလုပ်မည်ကို လူတိုင်း အတိအကျ သိနေသော်လည်း သူ့ဓားက မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူကမျှ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>ချန်ကျွမ်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောအရာမှာ သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညည်းညူမှုက အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်၏ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှူကြိမ် ငါးကြိမ်ထက် ပို၍ မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။</p> <p>အံ့ဩစရာမကောင်းစွာ ရွှီချိုက်ချန်သည် ထိပ်ဆုံး အယောက်တစ်ရာ စာရင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ တပည့်များအတွက် တစ်ရက်တာ အနားယူပြီးနောက် ထိပ်ဆုံး အယောက်တစ်ရာ ပြိုင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်သည် ဂပြိုင်ပွဲ၌  ပထမဆုံး ပွဲစဉ်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ပြိုင်ဘက် နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်တွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “ ဒါက ကံကြမ္မာပဲလား “</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှီချိုက်ချန်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ် တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ယဲ့ပေရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ် ယဲ့ပေရွှမ်၏ ပြိုင်ဘက် နာမည်ကို အသံထွက် ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ ဂျူနီယာညီလေးယဲ့ ဒီမိန်းကလေးက မင်းကို စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလား “</p> <p>“ … “</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က နျဲ့ရှို့ယွမ်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ ဆရာတူဦးလေးနျဲ့.. ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး “</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားပြီးနောက် နျဲ့ရှို့ယွမ်က စိတ်ပျက်သွားသည်။ “ ငါက အရက်သောက်ရင်း ခံစားလို့ရမဲ့ အချစ်အမုန်း ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ခုခုကိုမျှော်လင့်နေတာ။ သာမန် ပွဲစဉ်တစ်ခု သက်သက် ဖြစ်နေတာပဲ။ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ “</p> <p>“ … “</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်မှာ ပြောစရာ စကားစမဲ့သွား၏။ ‘ဆရာဦးလေးနျဲ့က ဘာလား’</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ထိပ်ဆုံးအယောက်တစ်ရာ ပွဲစဉ် စတင်လာသည်။ ယဲ့ပေရွှမ် နှင့် စုချင်း။</p> <p> ယဲ့ပေရွှမ်သည် ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်နောက်ပစ်ကာ မြင့်မြတ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော ဟန်ပန်ဖြင့် စုချင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအကြည့်သည်  စုချင်း၏ နှလုံးသားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ပုံရိပ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ ယဲ့ပေရွှမ် နင့်မျက်နှာပေါ်က အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်ကို ဖယ်လိုက်စမ်း။ ဒီနေ့ နင့်လို လူမျိုးက တစ်သက်လုံး ငါ့ကို မော့ကြည့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ပြမယ် “</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားများက လူအုပ်ကြီးကို မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စုချင်းကို အရူးတစ်ယောက်အလား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>လူအများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးလာကြသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးစုချင်းက ခေါင်း တစ်ခုခု မှားနေတာလား “</p> <p>“ အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန က တပည့် တစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ရန်စတဲ့သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ နောက်ဆုံး အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တဲ့ စီနီယာအစ်ကို ကတော့ သူ့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတယ် “</p> <p>“ … “</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်က စနောက်သလို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ စုချင်း... စိတ်လွတ်သွားတာက မင်း ဖြစ်နေပုံပဲ။ အခုချိန်ထိ ငါတို့ကြားက ကွာဟချက်ကို  နားမလည်သေးဘူး။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ မင်းကို သတိဝင်လာအောင် ကူညီပေးမယ်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ ဒီသုံးနှစ်အတွင်း မင်း ဘာတွေ သင်ယူခဲ့လဲ ဆိုတာကို ငါ့ကို ပြစမ်း “</p> <p>“ ဒါဆို သေချာ ကြည့်ထား “</p> <p>စုချင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါက မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>ကလန်။</p> <p> ဓားမြည်သံ တစ်ခုနှင့်အတူ စုချင်း၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ထံမှ  ဓားစွမ်းအင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ယဲ့ပေရွှမ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save