Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသက်ရှင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန က တပည့်သစ်ခေါ်ယူဖို့ သတ်မှတ်ချက်တွေက ဘာတွေလဲ”</p> <p>ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်ရှိ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ တပည့်သစ်လက်ခံရေးနေရာသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ရွှီချိုက်ချန် ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လက်ခံတဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်တွေကို ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်”</p> <p>ချင်းချင်းက ရွှီချိုက်ချန်ထံသို့ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>အနီးနားတွင် ရှိနေသော ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့လည်း သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် တိုးဝှေ့ကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p>သုံးယောက်သား ဖတ်ရှုပြီးနောက် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ယဲ့ပေ့ရွှမ် ပထမဆုံး စကားဆိုလာသည်။</p> <p>“ဆရာက ကျွန်တော့်နာမည်ကြောင့်နဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာလို့ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်ကလည်း ပြောသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဆရာ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့တာပဲ”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အဖြစ်ဆုံးလူလို့ အမြဲတွေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး လိုသေးတယ်”</p> <p>သူတို့အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်ပြီးနောက် တပည့်ဖြစ်လိုသူများ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယခုနှစ်တွင် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၌ တပည့်ခံရန် လာရောက်သူဦးရေမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားလာသည်။</p> <p>ချင်းချင်းတို့မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း လက်ထဲတွင် ဆရာ့ကျောက်စိမ်းပြားရှိနေခြင်း၊ လူသစ်များအနေဖြင့် စစ်ဆေးမှုတွင် မည်သည့်အရာများ ပါဝင်မည်ကို မသိခြင်းတို့ကြောင့် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသည် အခြားဌာနများထက် လျှောက်ထားသူများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပယ်ချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် မူလက သူ၏ညီမငယ် ချုံအာထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်သော်လည်း လျှောက်ထားသူ အလွန်များပြားနေသဖြင့် အချိန်မပေးနိုင်ပေ။ နောက်ရက်မှသာ သွားတွေ့ရန် မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ကံကောင်းသည့်သူများအတွက် ဆန္ဒများက ပို၍ပြည့်ဝလွယ်တတ်သည် ထင်ပါ၏။</p> <p>သူအမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့သော ချုံအာသည် တန်းစီနေသည့် တပည့်လောင်းများထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် ထခုန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>‘စိတ်အေးအေးထားစမ်း၊ ငါစိတ်အေးအေးထားမှဖြစ်မယ်။ ငါ အရင်ဘဝက နာမည်မရှိတဲ့ ယဲ့ပေ့ရွှမ် မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု ငါက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမဆုရှင်၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ တပည့်ပဲ။ ဆရာ့မျက်နှာကို လုံးဝအပျက်ခံလို့မဖြစ်ဘူး’</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို တင့်တယ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုန်းချုံယွီသည် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော စူးရှသည့် အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကလေးဘဝကတည်းက သူမသွားလေရာရာ၌ ဤကဲ့သို့ အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဂရုမစိုက်မိပေ။</p> <p>သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖုန်းချုံယွီ၏အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ ရှေ့သို့တိုးကာ စစ်ဆေးမှုကို တာဝန်ယူနေသော စီနီယာအစ်ကိုအား ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖုန်းချုံယွီက စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>ထိုရင်းနှီးလှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ကွဲကွာနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အမူအရာတိုင်းမှာ မှတ်ဉာဏ်များထဲက အတိုင်းပင်။</p> <p>ချင်းချင်းက ယဲ့ပေ့ရွှမ် ငိုင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဂျူနီယာမောင်လေးယဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p>ယဲ့ပေရွှမ်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဤမိန်းကလေးအကြောင်း အကုန်သိနေသော်လည်း ဆရာ့၏ တပည့်လက်ခံရေး စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း သူက မေးခွန်းများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“နာမည်၊ မိသားစုနောက်ခံ၊ ဘဝအတွေ့အကြုံ...”</p> <p>ဖုန်းချုံယွီက ရိုသေစွာဖြင့် ဖြေသည်။ “စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဖြေကြားပါရစေ၊ ကျွန်မနာမည်က ဖုန်းချုံယွီပါ၊ ဖုန်းယွီမျိုးနွယ်စုက လာတာပါ...”</p> <p>သူမ၏ ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားရသည့်အခါ ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ အတွေးများမှာ အတိတ်ဘဝဆီသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။</p> <p>သူ ချုံအာနှင့် ယန်မန်ရွံ့နွံတောတွင် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် အသည်းကွဲကာ စိတ်သစ်လူသစ်ဖြစ်ရန် ယန်မန်ရွှံ့နွံ့တော၌ ကျင့်ကြံရန် လာခဲ့သည်။</p> <p>တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူသည် ချုံအာနှင့် သူမ၏အဖွဲ့ကို ကယ်တင်ခဲ့မိသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီး သူငယ်ချင်းအဆင့်မှ တာအိုလက်တွဲဖော်အဆင့်သို့ သဘာဝအတိုင်း တိုးတက်လာခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ကောင်းသောအချိန်များက ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျင့်ကြံရေးခရီးစဉ်တစ်ခု၌ ချုံအာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ရူးသွပ်မတတ်ဖြစ်သွားကာ ပိုမိုသန်မာလာရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့၏။ ထိုတွန်းအားကြောင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း အတွင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ချုံအာသည် သူ့သေရာပါဒဏ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့် ဘေးဒုက္ခ၌ ကျရှုံးသွားရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လာ၏။</p> <p>ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့် အစောပိုင်းကာလများ၌ သူမ၏နာမည်ကို တွေးရန် သူ မဝံ့ရဲခဲ့။ တွေးမိပါက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြန်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤမှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို၊ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်”</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ၏ နူးညံ့သောအသံက ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို လက်တွေ့လောကဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားတပည့်များက သူ့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> “ဂိုဏ်းတူ တူလေးယဲ့၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>အားလုံးထဲတွင် နားမလည်နိုင်ဆုံးမှာ ဖုန်းချုံယွီပင် ဖြစ်၏။ သူမ၏ မိသားစုနှင့် ဘဝအကြောင်း ပြောပြရုံမျှဖြင့် စီနီယာအစ်ကို ယဲ့ပေ့ရွှမ် အဘယ့်ကြောင့် ငိုရသည်ကို သူမ လုံးဝ မစဉ်းစားတတ်ပေ။</p> <p>‘ငါ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းနေလို့လား’</p> <p>သူမသည် ဖုန်းမျိုးနွယ်စု၏ သွေးဝေးဆွေမျိုးတစ်‌ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် စီနီယာများလောက်  အဆင့်အတန်းမမြင့်မားခဲ့သော်လည်း သူမဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းခဲ့ပြီး မိဘများနှင့် ဆွေမျိုးများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ရခဲ့သည်။</p> <p>နိုင်ငံရေးအရ အိမ်ထောင်ချပေးမည့်ကိစ္စကို ရှောင်လွှဲလို၍သာ ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်သို့ ကျင့်ကြံရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ အတိတ်က ကိစ္စတချို့ကို သတိရသွားလို့ပါ”</p> <p>ချင်းချင်းက သူ စိတ်အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့ထွက်လာ၏။</p> <p>“ညီမလေးဖုန်း၊ ညီမလေးက အစ်မတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ တပည့်သတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ဆေးပညာဌာနမှာ သွားပြီး တပည့်ခံဖို့ အကြံပေးချင်တယ်”</p> <p>“အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ”</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်ရိပ် မရှိပေ။ သူမသည် ငြင်းပယ်ခံရနိုင်ခြေရှိသည်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်၏။</p> <p>သူမ၏  ဆေးဖော်စပ်မှုစွမ်းရည်မှလွဲလျှင် အခြားကဏ္ဍများတွင် ထူးခြားမှု မရှိ။ သူမ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်သာ။</p> <p>ဖုန်းချုံယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်းချင်းက ယဲ့ပေ့ရွှမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဂျူနီယာမောင်လေး၊ နင် နေလို့မကောင်းရင် တောင်ပေါ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ငါတို့ဆီ လွှဲထားလိုက်”</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ အခု ကျွန်တော် နေကောင်းသွားပါပြီ” ယဲ့ပေ့ရွှမ် အားတင်းပြီး အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ချင်းချင်းက ထပ်မမေးတော့ဘဲ လူသစ်ရွေးချယ်မှုကို ဆက်လုပ်နေသည်။</p> <p>တပည့်လက်ခံသည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် သင့်တော်သူ တစ်ဦးမျှ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် မည်သူမျှ မစိုးရိမ်ကြပေ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကျန်သေးသလို အရည်အချင်းပြည့်မီသူ တစ်ဦးတည်း တွေ့လျှင်ပင် အောင်မြင်မှုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချူဖုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီနေ့ တပည့်ရွေးတဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောပြကြဦး”</p> <p>ယနေ့တွင် စိတ်ဝင်စားစရာ  မရှိသဖြင့် လေးယောက်လုံးမှာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို အလိုလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဆရာတူတပည့်များ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ ကျွန်တော် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတယ် ဆရာ”</p> <p>“အော်...” ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းနဲ့ ဘဝတူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့လို့လား”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်သက်တာ နောင်တရစရာတွေကို သတိရသွားလို့ပါ။ ဆရာရော... နောင်တရစရာတွေ ရှိဖူးလား”</p> <p>ချူဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါအကုန် လွှတ်ချလိုက်ပါပြီ”</p> <p>‘အဲဒါတွေက အရင်ဘဝက ကိစ္စတွေပဲလေ။ လက်ရှိကမ္ဘာကို ပြန်သွားပြီး နောင်တတိုင်းကို လိုက်ပြင်နေလို့မှ မရတာ’</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ဆက်မေးသည် “ဆရာ... အဲဒါကို ဘယ်လိုမျိုး လွှတ်ချနိုင်ခဲ့တာလဲ”</p> <p>ထိုအခါ ရှိနေသူအားလုံးက ချူဖုန်းကို စပ်စုချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းကလွဲလျှင် သူတို့အားလုံး၌  နောင်တများ ရှိကြ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချလိုက်သည်။</p> <p>‘ဒီကလေး ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီလို ဒဿနဆန်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးနေရတာလဲ’</p> <p>“ဒါက မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။”</p> <p>သူသည် ပြုံးလျက် ခြံဝင်းထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ခုနစ်လှမ်းမြောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ကို ကြံ့ခိုင်အောင်လုပ်။ ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် နောင်တဆိုတာ နာကျင်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊  စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပဲ”</p> <p>“စိတ်ထဲက အတွင်းနတ်ဆိုးတွေက အဲဒီကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာ။ ဒါကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှေ့ဆက်တွန်းတင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်က လုံလောက်အောင် သန်မာပြီး တာအိုနှလုံးသားက ခိုင်မာနေသရွေ့တော့ နောင်တတွေကို လွှတ်ချနိုင်ပြီး စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း ပိုပြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>အားလုံးက အတွေးနက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ် နျဲ့ရှို့ယွမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... တကယ်လို့ လွှတ်ချလို့ မရရင်ကော”</p> <p>ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းက လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးလို့၊ မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက မခိုင်မာသေးလို့ပဲပေါ့”</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ နျဲ့ရှို့ယွမ်က တီးတိုးရေရွတ်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါက မသန်မာဘူး၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကလည်း မခိုင်မာဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီလောက်ထိ ကျဆင်းသွားခဲ့တာ။”</p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “ရှို့ယွမ်၊ မင်းကို ငါ အမြင့်ကြီးတွေ ပြောပြီး မဆုံးမချင်ပါဘူး။ မင်းက လက်တွေ့ဘဝကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အဖြစ်မှန်ကို မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ပျော်အောင်နေပါ”</p> <p>“တကယ်လို့ လက်တွေ့ကနေ ထွက်ပြေးတာတောင် မင်းကို မပျော်ရွှင်စေဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေတော့မှာလဲ။ အသက်ရှင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် ကျောက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားပြီး အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save