Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီနှစ် တပည့်သစ်လေးတွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> ထိုခဏ၌ သူသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>သူ့ဆရာ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ လက်တွေ့ဘဝမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်းကပင် သူ့ကို မပျော်ရွှင်စေနိုင်လျှင် သူ့ဘဝက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မလဲ။</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာ ပြော၏။ “မင်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်း ဝိုင်ချက်တတ်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>“ဒီဆင်ခြေကိုသုံးပြီး ငါ့အတွက် ဝိုင်မချက်ပေးဘဲ နေလို့ရမယ် မထင်နဲ့။ မင်းကို ပြင်ပရေးရာဌာနကနေ ဒီကိုပြောင်းလာနိုင်ဖို့ ငါ တော်တော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရတာ။ တကယ်လို့ မင်းက မြင့်မြတ်ဝိုင်တစ်အိုးတောင် မချက်ပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့”</p> <p>မြင့်မြတ်ဝိုင်။</p> <p>ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နျဲ့ရှို့ယွမ်၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ ဂရုစိုက်မိသေးသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မြင့်မြတ်ဝိုင်ကို ချက်လုပ်ခြင်းနှင့် ထိုဝိုင်ကို သောက်သုံးပြီး ယစ်မူးဖွယ်ရာ အိပ်မက်ဆန်သော ခံစားချက်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ခံစားလိုခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် ချူဖုန်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “ဆရာ... မြင့်မြတ်ဝိုင်ကို အမြန်ဆုံး ချက်လုပ်နိုင်အောင် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၍ မေးသည်။ “ပေ့ရွှမ်... မင်းရော ဘာမေးချင်တာ ရှိသေးလဲ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော် ကာကွယ်ချင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့အတွက် ပိုပြီး သန်မာချင်တာပဲ ရှိပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>ချူဖုန်း ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြိုးစားအားထုတ်ပါ။ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးနဲ့ ကြုံလာရရင် ငါ့ကိုသာ ပြောပြလိုက်။ မင်းရဲ့ဆရာက မင်းနောက်မှာ အမြဲရှိနေမယ်။ ငါတို့ရဲ့  သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန က မင်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ထောက်တိုင် ဖြစ်နေမှာပါ”</p> <p>ဤဘဝတွင် မှီခိုရာ ထောက်တိုင် ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ညှင်သာစွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမသွန်သင်မှုတွေကို ကျွန်တော် အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်”</p> <p>ချူဖုန်း၏ စကားများက ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် နျဲ့ရှို့ယွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲက အပူများကို ဖြေလျှော့ပေးနိုင်သည်။</p> <p>လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ နေအိမ်များသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြလေ၏။</p> <p>အကြီးအကဲပင်းသည် တပည့်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ချူဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဌာနမှူးချူ... ရှင့်ကို ဘာကြောင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆရာတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ကြတာလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ နားလည်တော့တယ်။ တပည့်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လမ်းပြပေးရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲက သောကတွေကိုပါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာကိုး”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးကာဖြေသည်။ “အကြီးအကဲပင်းကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... ဆရာဆိုတာ လမ်းမှန်ကို ပြသသူ၊ အတတ်ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းသူနဲ့ သံသယတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးသူတဲ့။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်အောင် လမ်းပြပေးရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ ခရီးပေါက်မလဲ ဆိုတာကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်”</p> <p>…</p> <p>ဝမ်တောက် ကျောင်းတော်၏ တပည့်သစ်ခေါ်ယူပွဲသည် မကြာမီမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနေ့ညနေခင်းတွင်</p> <p>ထုံးစံအတိုင်းပင် ချူဖုန်းသည် သူ့ခြံဝင်းအတွင်း၌ အေးအေးလူလူ ယပ်ခတ်ရင်း ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။</p> <p>နေဝင်လုဆဲဆဲ အချိန်တွင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>လှည့်ကြည့်စရာမလိုဘဲ ၎င်းမှာ သူ့တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း ချူဖုန်း သိလိုက်သည်။</p> <p>တပည့်သစ် လက်ခံရရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မရရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပေ  တပည့်စုဆောင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ကံပါမှ ဖြစ်လာသည့်အရာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူသည် ဘာမှမကြားသယောင်ဖြင့် စာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေသည်။</p> <p>အဓိကခြံဝင်း၏ အပြင်ဘက်တွင်၊</p> <p>ချင်းချင်းနှင့် အခြားသူများသည် ခြံဝင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အသာအယာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာကြ၏။</p> <p>အနောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာသည်။ အမျိုးသား၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးမှာမူ နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်များထက်ပင် သာလွန်သည့် အလွန်အမင်း လှပသူဖြစ်ကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများနှင့်ပင် မတူကြချေ။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” လူတိုင်းက ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အင်း”</p> <p>ချူဖုန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် စာအုပ်ကို ချကာ ချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတို့အနောက်၌ ရပ်နေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ကြပါဦး”</p> <p>သူက ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လူငယ်လေးက ရှေ့သို့တိုးလာ၏။</p> <p>“တပည့် ဟန်ပင်း၊ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>အမျိုးသမီးကလည်း ရှေ့သို့တိုးလာကာ အသာအယာ ဦးညွှတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“တပည့် ချိုက်ယီ၊ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း သူ၏ ကမ္ဘာပျက်မျက်ဝန်း ကို အသုံးပြုကာ ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ဦးစလုံးသည် မဟာကံတရား များကို သယ်ဆောင်ထားကြ၏။</p> <p>သို့သော် ထိုကံတရား၏ နောက်ကွယ်တွင် နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ကြီးမားသော ကမ္မအကျိုးဆက်များ ရှိနေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ချိုက်ယီဟု ခေါ်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကံကောင်းမှုများသည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကျရောက်တော့မည့် ဘေးဒုက္ခ၏ နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြသနေ၏။</p> <p>သူ သေချာစွာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူမတွင် ကွဲပြားသော ကံကြမ္မာနှစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက သူမ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝိညာဉ်အတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေရုံမျှမကဘဲ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသည့် အခြားဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုဝိညာဉ်၏ ပတ်လည်တွင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားစာလုံး ချိပ်ပိတ်ခြင်း တစ်ဆယ့်နှစ်ခုရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ သူတော်စင်နယ်ပယ် ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းလှသည်။</p> <p>ထိုဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် မျက်နှာချင်း တူညီနေသော်လည်း လုံးဝကွဲပြားနေကြောင်း ချူဖုန်း ခံစားမိသည်။</p> <p>တစ်ခုမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်က ချိုက်ယီကဲ့သို့ပင် သာမန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော အခြားတစ်ခုမှာမူ အချိန်ကာလများကို ကျော်လွန်သည့် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားသော အစွမ်းအစ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>‘ဒါက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အမြွှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်‌ယောက်ရဲ့ လက်ချက်လား။ ဒီလူသစ်တွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ’</p> <p>ချူဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ပေ့ရွှမ်... သူတို့နှစ်ယောက်ကို နေစရာနေရာ ရှာပေးလိုက်ဦး။ ဒီနေ့ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့။ မနက်ဖြန် နေထွက်ပြီးမှ ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ကြ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟန်ပင်းနှင့် ချိုက်ယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ချူဖုန်း၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးထားကြပြီး၊ ဤကျောင်းတော်သို့ မလာခင် သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းခဲ့ကြသည်။</p> <p>လူပေါင်းများစွာ ပယ်ထုတ်ခံရသည်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ် အရွေးခံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် အဓိကခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ့ကိုမြင်လျှင် မေးလိုက်သည်။ “သူတို့ကို နေရာချပေးပြီးပြီလား”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဆရာ... အားလုံး စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ”</p> <p>ချူဖုန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အဲဒီ တပည့်သစ် နှစ်ယောက်အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်က ရှေ့သို့တိုးလာ၏။</p> <p>“ဆရာ... ဟန်ပင်းကို ခေါ်လာတာ ကျွန်တော်ပါ။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းမှာရော၊ ရုပ်ရည်မှာပါ သာမန်ပဲလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ထွက်ပြေးတဲ့နေရာမှာတော့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပါ၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းလည်း ပြတ်သားတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ကွက်တိပါပဲ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ဖြည့်စွက်ကာပြောသည်။</p> <p>“သူ့ကို ဟန်ပြောင်ပြောင် လို့ နာမည်ပြောင် ပေးထားကြတာပါ။ သူက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးပါတယ်”</p> <p>ပြန်လည်ဝင်စားလာသူဖြစ်သည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်အနေဖြင့် ဟန်ပြောင်ပြောင် ၏ ကျော်ကြားမှုကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားသည်။ ဤလူသည် နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာအကြာတွင် တာ့ယန် မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် နာမည်ကျော်ကြားလာမည့်သူ ဖြစ်၏။</p> <p>တာ့ယန် မြင့်မြတ်နယ်မြေက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ မမိခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ထွက်ပြေးခြင်းဘုရင် ဟုပင် ဘွဲ့အမည် ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ ယခင်ဘဝတွင် ဟန်ပင်းသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ထိပ်တန်း လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဟန်ပင်းသာ သူတို့ဆရာ၏ တပည့် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူ၏ အောင်မြင်မှုများသည် ယခင်ဘဝထက် သာလွန်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ချူဖုန်းက ချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းရော ဘာထပ်ပြောချင်သေးလဲ”</p> <p>ချင်းချင်းက ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“သူက အစစအရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကံမ္မအကျိုးဆက် တစ်ခုပဲ ။ သူ အသက် (၁၂)နှစ်ကစပြီး ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုထဲကို ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ကတည်းက သူဝင်သမျှ ဂိုဏ်းတိုင်းဟာ အဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတာချည်းပဲ”</p> <p>ချူဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သာမန် တာအိုတည်‌ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ငါတို့ ဝမ်တောက်‌ကျောင်း‌တော်ကို ဖျက်က်ဆီးနိုင်လောက်တဲ့အထိ ဘယ်လောက် ရန်စနိုင်မှာမို့လို့လဲ”</p> <p>ချင်းချင်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>“ဆရာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီး မှာ ဝမ်တောက်‌ကျောင်းတော်ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်တဲ့ အင်အားစုမျိုး မရှိသေးပါဘူး”</p> <p>“ဟန်ပင်းက အဆင်ပြေတယ်ဆိုတော့၊ အဲဒီမိန်းကလေး ချိုက်ယီအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။”</p> <p>ထိုသို့ဆိုရင်း ချူဖုန်းသည် စကားဝိုင်းကို ချိုက်ယီဘက်သို့ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p>


Save