သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းကို အတန်ကြာ ကလိကြည့်ပြီးနောက် လုချန်က မိန်းကလေးများကို ၂၁ ရာစု၏ နည်းပညာမြင့်ပစ္စည်းများကို ဦးစွာ ခံစားကြည့်စေရန် ဖုန်းတစ်လုံးစီ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါက စာပို့ခိုတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်။
သို့သော် သူ တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ အော်ခေါ်နေသော်လည်း သူ့ကို မည်သူကမှ အာရုံမစိုက်ကြပေ။
“အားလုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ”
လုချန် နားလည်သွားသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အခန်းများထဲတွင်လည်း မည်သူမှ ရှိမနေပေ။
ထို့နောက် တည်းခိုခန်းအဝင်ဝမှ ဖြတ်သွားသော လူတစ်စုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က စာတန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ထိုအပေါ်တွင် 'ရှေ့ဆက်သွားပါ၊ သခင်မလေးဖေ့' ဆိုသည့် စာသားများကို သူ ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အဲဒီ သခင်မလေးဖေ့ ဆိုတာ ဖေ့ယီရှန်များလား”
“သူဌေးလု… ခင်ဗျား မသိဘူးလား”
“ဘာကို သိရမှာလဲ”
“တစ်ယောက်ယောက်က အရာသိခန်းမကို စိန်ခေါ်နေတယ်လေ”
“စိန်ခေါ်နေတယ်... ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်းပါဦး”
ထိုလူက လုချန်ကို ရှင်းပြလာသည်။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်၏ အကြီးဆုံး ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော အရာသိခန်းမတွင် နေရာအနှံ့အပြား၌ မျက်စိနှင့် နားများ ရှိကြသည်။ သို့သော် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ရန် သတင်းပေးများ သက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ နေရာအနှံ့မှ သတင်းအချက်အလက်များကို ဌာနချုပ်သို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် စုဆောင်းနိုင်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံပြီး ကျွမ်းကျင်သော ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုလည်း လိုအပ်သည်။
အရင်တုန်းက လုချန်သည် ဖေ့ယီရှန်၏ အခန်းထဲရှိ ဂီယာများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို အမြဲတမ်း သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ ဒီနေ့မှာတော့ ထိုအရာများအားလုံးက သူမ သုတေသနပြုလုပ်ထားသော ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းများဖြစ်ကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီကောင်မလေးက အပြင်ပန်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သေသပ်ကျနတဲ့ အစီအရင် မဟာဆရာသခင် တစ်ယောက်ပင်။
သူမ၏ အစီအရင်များဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် ထိုပစ္စည်းများသည် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးရှိ လူများနှင့် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်မှု ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း… မိုဘိုင်းဖုန်းလား”
လုချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖေ့ယီရှန် သုတေသနပြုလုပ်ထားသည့်အရာက အတိအကျကို ဒီအရာပင်။
လုချန်မှာ အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကြီးကြီးမားမား အယူအဆ မရှိပေ။ ဆစ်ဂနယ်တာဝါတိုင်များ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကိုတောင် သူ နားမလည်ချေ။ သူ၏ အမြင်တွင် အလုပ်လုပ်ဖို့သာ အဓိကဖြစ်ပြီး အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ အရာသိခန်းမကို လာရောက်စိန်ခေါ်သူများသည် ဤဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့… ငါ့ကို သွားကြည့်ရအောင် ခေါ်သွားပေး”
လုချန် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန် နည်းနည်း ရသေးသည်။
“ဘယ်နေရာမှာလဲ”
“အရာသိခန်းမမှာပဲ”
လူအနည်းငယ်က ထိုနေရာသို့ အမြန် သွားရောက်ကြသည်။ လုချန် အရာသိခန်းမ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုနေရာကို လူပင်လယ်ကြီးက ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်သည်။ လုချန် အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်သွားရာ ရှောင်ရွှီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများသာမက တုကူးဖူကွေ့နှင့် အချို့သော ပထမအဆင့်ဂိုဏ်းများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များ၊ မဟာအကြီးအကဲများပါ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် ပြိုင်ပွဲကပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖေ့ယီရှန်၏ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရလဒ်က မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။
“စားပွဲထိုးလေး… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
လုချန်က ရှောင်ရွှီဆီ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ယီရှန် ရှုံးသွားတယ်”
ရှောင်ရွှီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ရှုံးသွားတယ်...”
လုချန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“အရာသိခန်းမက ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ ရှုံးသွားရတာလဲ။ အဲဒီကောင်မလေးက ဒီဘက်ပိုင်းမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတာပဲ”
“သူ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ယီရှန် တီထွင်ထားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းက အရမ်းကို ပါးနပ်တယ်။ မီတာ ငါးထောင် အကွာအဝေးအတွင်းမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ချက်ချင်း ပေးပို့နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ အစွန်အဖျားကနေ မြို့တော်ဆီကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေးပို့ဖို့ နေ့တစ်ဝက်တောင် မကြာနိုင်ဘူး၊ အရာသိခန်းမရဲ့ အရင် ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းဟောင်း အားလုံးထက်ကို အများကြီး သာလွန်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကျောက်စိမ်းပေလွှာ အသံလွှင့်နည်းစနစ်ကို သုံးခဲ့တာ။ အဲဒီစနစ်မှာ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုက အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက် တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့ဖို့ တစ်ရက်ကနေ ရက်အနည်းငယ်အထိ ကြာနိုင်တယ်”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူ ရှုံးသွားသေးတာလဲ”
“ယီရှန်မှာ မောင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ယီရှန်နည်းပညာရဲ့ ဟာကွက်ကို ပြိုင်ဘက်ဆီ ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းစားလိုက်တာ။ မက်ဆေ့ချ် ပို့တဲ့နေရာမှာ မြန်ဆန်တာ မှန်ပေမယ့် ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို ပြိုင်ဘက်က အလွယ်တကူ ကြားဖြတ်ဖမ်းယူသွားနိုင်တယ်လေ”
“ဖေ့ချင်း...”
လုချန်က ထိုကောင်ဆိုးလေးကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူက အရင်က အာဏာလာပြဖူးပြီး လုချန်၏ ဆဲဆိုခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ အရာရှိကြီးချန်းက သူ့ကို အကွက်ဆင်တုန်းက ဖေ့ချင်းပါ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်းကို သူ၏လက်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ တကယ်လို့များ လုချန်ကသာ ဇာတ်ကွက်ကို ကြိုမသိထားရင် ထိုစဉ်က သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျဆင်းသွားခဲ့ရမှာ သေချာသည်။
ထိုကောင်လေးအကြောင်း သတင်းမကြားရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုတော့ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာပြန်ချေပြီ။
“ဖေ့ချင်း လုပ်တာပါ။ အခု သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က အရာသိခန်းမကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောလို့ရတယ်။ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကြားဖြတ်ဖမ်းယူလို့ ရနေမှတော့ အရာသိခန်းမရဲ့ အနာဂတ်အဆင့်အတန်းက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပေးလိုက်ရတော့မယ့်ကိန်းပဲ”
“သောက်ကျိုးနည်း”
လုချန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤဖေ့ချင်းသည် တကယ့်ကို လူယုတ်မာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်မိသားစုကိုယ် ဒုက္ခပေးသည့်နေရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်လှသည်။
ရှောင်ရွှီနှင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးနောက် သူက ပြိုင်ပွဲဧရိယာဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“လာကြပါဦး… အားလုံး လမ်းလေး ဖယ်ပေးကြပါဦး...”
“သူဌေးလု... ရှင် ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”
လုချန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖေ့ယီရှန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လုချန်က ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မရှိဘဲ တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာလေ့မရှိသောကြောင့် ယနေ့ ပြိုင်ပွဲအကြောင်း သူ့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ လုချန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားက အတော်လေး ကောင်းမွန်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားမိသည်။
“ပေါက်ကရတွေ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေမှာလဲ။ ပြိုင်ဘက်တွေကို အထင်မသေးဖို့နဲ့ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ နည်းပညာတွေကို ထုတ်မသုံးဖို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ မင်းကိုမင်း ကြည့်စမ်း… မင်းက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ ပစ္စည်းကို အတင်း ထုတ်သုံးချင်နေတော့ အခု ရှုံးသွားပြီ မဟုတ်လား”
လုချန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဖေ့ယီရှန် တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်မည့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှနေ၍ မျက်စိကို ဆက်တိုက် မှိတ်ပြနေသည်။
လုချန် ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောနေရသလဲဆိုတာကို ဖေ့ယီရှန် နားမလည်သော်လည်း သူမက အရူးမဟုတ်သဖြင့် သူ၏ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“အင်းလေ… ကျွန်မက မမျှော်လင့်ထားလို့ပါ…”
“ကိုယ့်မိသားစုဝင် အချင်းချင်း ပြန်ရောင်းစားခံရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား”
သူက ဖေ့ချင်းကို လှောင်ပြောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လူအုပ်ထဲသို့ တမင်တကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသူက ထိုနေရာတွင် လုံးဝ မရှိပေ။
ဖေ့ယီရှန်နှင့် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်သူ၏ အမည်မှာ တင်းဖုန်း ဟုခေါ်သည်။ သူ့မိသားစု၏ မိုးသံနားဆင်မျှော်စင်သည် အရာသိခန်းမပြီးလျှင် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေတိုက်တွင် ဒုတိယအကြီးဆုံး ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများအတွက် ပထမနှင့် ဒုတိယကြားက ကွာဟချက်မှာ အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သတင်းအချက်အလက်ကို ရှာဖွေချင်တယ်ဆိုလျှင် ပထမအဆင့်ရှိနေပါလျက်နှင့် ဒုတိယဆီကို ဘယ်သူက သွားမှာလဲ။ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် မိုးသံနားဆင်မျှော်စင် သည် အရာသိခန်းမ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဒါက သူတို့ကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖေ့ချင်းက ဖေ့မိသားစုကို သစ္စာဖောက်လိုက်ကြောင်း သူတို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိလိုက်ရသဖြင့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဖေ့ချင်းကို လာဘ်ထိုးခဲ့ပြီး ဖေ့ယီရှန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလဲထိုးပစ်ခဲ့ကြသည်။
တင်းဖုန်းကလည်း လုချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ ပစ္စည်း ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ အရာသိခန်းမက လူတွေက တကယ်ကို စကားတတ်တာပဲ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး… လူကြီးမင်းက ဘယ်သူများလဲ။ ခင်ဗျားကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး”
“လုချန်”
“ဟက်… တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အဲဒီနာမည်က အရမ်းကို စိမ်းနေတာပဲ။ ကြားဖူးခဲ့ရင်တောင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းရဲ့ ကြွားလုံးထုတ်တဲ့ အရည်အချင်းကတော့ ကျုပ်အပေါ်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကို အထင်ကြီးသွားစေတယ်”
တင်းဖုန်း ပြောလိုက်သည်နှင့်အမျှ လုချန် ဆိုသည့် နာမည်ကို သူ တကယ်ပဲ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် 'သူဌေးလု' ဟုသာ ပြောလိုက်မည်ဆိုပါက လူတိုင်း သိကြပေလိမ့်မည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ 'လုချန်' ဆိုတဲ့ နာမည်က လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ရှောင်ရွှီနှင့် တုကူးဖူကွေ့တို့တောင်မှ သူ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို ယနေ့မှ သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ဒီနေ့မှပဲ သူဌေးလုရဲ့ နာမည်ကို တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိတော့တယ်...”
“မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါရောပဲ... ဒါ တော်တော်လေးကို ရှက်စရာကောင်းတာပဲ”
“ဟီးဟီး၊ ဟားဟား”
လူအုပ်ထဲတွင် လုချန်ကို သိသော လူအချို့က အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။
လုချန်က တင်းဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ငါက ဘယ်လို ကြွားလုံးထုတ်နေလို့လဲ”
“ခင်ဗျားက ခုနက ပြသသွားတာက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ ပစ္စည်းလို့ ထပ်တလဲလဲ ပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်သိရသလောက်တော့ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရာသိခန်းမက အပင်ပန်းခံပြီး သုတေသနပြုလုပ်ထားတဲ့ အရာဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်လား”
“သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးလေ။ 'အပင်ပန်းခံပြီး သုတေသနပြုလုပ်ထားတယ်' ဆိုတာက မင်းရဲ့ ထင်မြင်ချက်သက်သက်ပဲ။ ငါတို့ အရာသိခန်းမမှာ ဒီလောက် စွမ်းရည်လေးပဲ ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် လူမှန်ကို မေးမိလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား”
*