Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူလည်နှင့် လူမိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခုမှားနေပြီ၊ သူက ထောင်ချောက်အစီအရင်ကို ကြိုခင်းထားတာပဲ၊ ဒါ ကြိုတင်ကြံစည်မှုပဲ"</p> <p> </p> <p>"နောက်ကျသွားပြီကွ၊ ငါက အကြောင်းမရှိဘဲ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကနေ စောစောထွက်လာတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ချိုးပိုင်က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ ချီစွမ်းအင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပြာရောင် နဂါးကြီး သုံးကောင်မှာ သူတို့၏ အစွယ်နှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ပတ်ဝဲပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်ကြီးများမှာ အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးထံသို့ တရှိန်ထိုး ဆင်းသက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသုံးဦးမှာလည်း အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိတို့၏ မှော်လက်နက်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နယ်မြေတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကူးသန်းသွားလာရင်း ကုန်သွယ်မှု အတက်အကျကြားမှ အမြတ်ထုတ်ဝံ့သော ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်မဟုတ်ကြပေ။ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသော်လည်း၊ သူတို့သည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည့်ကြားမှပင် အထိအခိုက်မရှိဘဲ ခုခံထားနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာမှာ ကြာရှည် မခံခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်အပြီးတွင် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ စီမာဟွေ့နန်၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှော်လက်နက်ထဲမှာ ကတိုးအဆီအနှစ်တွေ ပါနေတယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ချီစွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ လျော့ကျစေတာပဲ ”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး.... မောင်လေး.... အသက်အောင့်ထားကြ ”</p> <p> </p> <p>စီမာဟွေ့နန်က အော်ဟစ်သတိပေးရင်း မှော်စာရွက် အမြောက်အမြားကို ပစ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူဖြူများကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြောနေသည်မှာ ထျန်းရှင်းကျီ မှောင်ခိုစျေးကွက်တွင် ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခဲ့သော အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံ၏ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထက်မှ ချီသန့်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ချိုးပိုင်က ယုတ်မာစွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ကျသွားပြီဟ…. နှာခေါင်းပိတ်ထားရုံနဲ့ ရမယ် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ထျန်းရှင်းကျီက မှော်လက်နက်တစ်ခုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဘူးကွ၊ မဟုတ်ရင် ဒါကို ဝယ်တဲ့သူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အကုန်ပေါ်ကုန်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် စီမာဟွေ့နန်နှင့် သူမ၏ မောင်နှမများက အသက်အောင့်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ နံ့သာနံ့ကဲ့သို့ အနံ့အသက်မှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပေါက်ငယ်များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယမမ…. ကျွန်တော်တို့ ထွက်မပြေးနိုင်ရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟွေ့နန်.... ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်၊ ငါ သူတို့ကို တားထားမယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြေးကြတော့ "</p> <p> </p> <p>သုံးဦးထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်အချို့ကို နှိပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နီမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လော့ချန် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူကြီး မျိုချလိုက်သော ဆေးလုံးမှာ သူ လေလံတင်ခဲ့သော သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန် ဤလူကို မှတ်မိနေခြင်းမှာ သူသည် လေလံဆွဲရာတွင် အချိန်ကိုက် လှုပ်ရှားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်ဆယ်ဖြင့်သာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ရယူနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူရောင်းခဲ့သော ဆေးလုံး ခြောက်လုံးအနက် အနိမ့်ဆုံးစျေးပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ထိုစဉ်က ဤလေလံဆွဲသူ၏ အတွေ့အကြုံရှိပုံကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်ပင် မနာလိုဖြစ်ခဲ့မိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>‘အင်း... ဒါက အတော်ပဲ၊ အခုတော့ ချီသန့်စင် အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးအပေါ် ဘယ်လို တုံ့ပြန်သလဲဆိုတာ လက်တွေ့ ကြည့်ရတော့မယ်’</p> <p> </p> <p>ဆေးအာနိသင် တက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးတက်လာပြီး ချိုးပိုင်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် နီးပါး တူညီလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲမှ စက်ဝိုင်းပုံ မှော်လက်နက်မှာ ဝိညာဉ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ကြီးမားသော ကွင်းသုံးကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကွင်းတစ်ကွင်းချင်းစီမှာ သောင်းကျန်းနေသော နဂါး တစ်ကောင်ချင်းစီကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ အနေအထားကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနဂါး သုံးကောင်လုံးကို သူတစ်ဦးတည်း တားဆီးထားပြီး သူ၏ မောင်နှမငယ်များကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူနှင့် ချိုးပိုင်ကြားရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်လေး တစ်ခုတည်းနှင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိပ်တန်း မှော်လက်နက်ကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူသည် နဂါးနှစ်ကောင်ကိုသာ အနိုင်နိုင် တားထားနိုင်ပြီး သူ၏ အားအင်များမှာ စတင် ကုန်ခမ်းလာတော့သည်။ တတိယတစ်ကောင်ကို မဆိုထားနှင့်၊ နှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရုံနှင့်ပင် သူ သွေးများ အန်နေရတော့သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြဲကာ သွေးစိုနေသော ဒဏ်ရာများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ချီစွမ်းအင် ပြန်ကန်ထွက်တာလား…. ဆေးရဲ့ အာနိသင်ကြောင့်လား’</p> <p> </p> <p>သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးအား မျောက်ဝံသွေးကို အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးထားသဖြင့် ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ဝန်ပိစေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆေးမျိုး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ၎င်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝပ်နေရင်း ဆေး၏ အာနိသင်များကို မှတ်စုအမြန် ရေးမှတ်လိုက်သည်။ သူ ဤသည်ကို တတိယအကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်မှာ သားရဲတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာ ဝမ်ယွမ်တစ်ယောက် ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပေါ်တွင် စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ့၌ အကောင်းဆုံး စမ်းသပ်ခံပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ချီသန့်စင်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အကြီးဆုံးဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် အားစိုက်ထုတ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချိုးပိုင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားသည်။ သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် ဤဆေးလုံးမှာ သူ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လေလံတင်ခဲ့သော ဆေးလုံးဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ အဲဒီမှာ ရှိမနေတာ နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း အရန်အဖြစ် တစ်လုံးလောက် ဝယ်ထားမှာ’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မှတ်စုထုတ်နေစဉ်မှာပင် တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>စီမာမောင်နှမများထဲမှ အကြီးဆုံးမှာ နဂါးနှစ်ကောင်ကို တစ်ဦးတည်း တားထားစဉ်၊ ဒုတိယမမ စီမာဟွေ့နန်က တတိယမြောက်နဂါးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သူမှာ အစီအရင်ကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ရင်း ထွက်ပေါက်ရှာရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး.... ဒုတိယမမ…. မရတော့ဘူး၊ ဒီအစီအရင်ကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းချုပ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားပင် မဆုံးသေး၊ အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။ စက်ဝိုင်းပုံ မှော်လက်နက်မှာ သစ်သားနဂါး၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မောင်လေး…. လာကူဦး ”</p> <p> </p> <p>စီမာဟွေ့နန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မှော်စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ကားလာသည်။ ဤမှော်စာရွက်၏ အာနိသင်ကို သိပုံရသဖြင့် မောင်ငယ်ဖြစ်သူမှာ အနားသို့ အမြန်ကပ်လာပြီး အတားအဆီးကို ထောက်ပံ့ရန် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်နေတော့သည်။ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော အစ်ကိုကြီးမှာလည်း ပြန်လာကာ ဝိုင်းဝန်းကူညီတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နဂါးသုံးကောင်မှာ အတားအဆီးကို မနားတမ်း ကိုက်ခဲတိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အခြေအနေမှာ ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မှတ်စုများရေးရင်း လန့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘တခြားတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်၊ ချိုးပိုင်မှာ အဖော်ရှိနေတာလား’</p> <p> </p> <p>ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပေါက်ကွဲသံမှာ တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်…. ချီသန့်စင် အဆင့်ငါးလေးကတောင် ငါးပွက်ရာ ငါးစာချဖို့ ချောင်းနေသေးတာလား"</p> <p> </p> <p>ဝဲလည်နေသော မြူဖြူများကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် ကြေမွနေသော အလောင်းတစ်ခုကို ဆွဲထားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဒဏ်ရာရနေသော စီမာမောင်နှမများပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့သို့ခုန်တက်ကာ ချိုးပိုင်၏ ဘေးတွင် ပုခုံးချင်းယှဉ်၍ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မနာလိုသော အကြည့်များမှာ ချိုးပိုင်၏ လက်ထဲရှိ ကြီးမားသော အလံပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲနော် ”</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်၏ အားကျနေသော အကြည့်မှာ ချိုးပိုင်၏ လက်ထဲမှ ကြီးမားသော အလံပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ချိုးပိုင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့ကွ၊ ငါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင်နီးပါး အကုန်ခံထားရတာ…. နေဦး၊ မဟုတ်သေးဘူး ”</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်က ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ သူပြောတာလည်း မမှားပါဘူး.... အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဆိုတာလည်း ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ ပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ကြာရင် ကိစ္စတွေ ရှုပ်ကုန်လိမ့်မယ်၊ လျိုဟန်.... ငါ့အတွက် ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားဦး"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချိုးပိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော ချီစွမ်းအားများမှာ သောင်းကျန်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း…. ဝုန်း…. ဝုန်း….</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် နဂါးသုံးကောင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြန်သည်။ နဂါး ခြောက်ကောင်လုံး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဒုတိယအဆင့် ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးမှာ တစ်ချက်ကလေးပင် မခံနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>နားကွဲမတတ် အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ပေါက်ကွဲမှု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ထိုသုံးဦးမှာ မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ လေထဲတွင်ပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာချိန်တွင်မူ သူတို့မှာ အဝတ်စုတ်ထုပ်ကြီးများအလား လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချိုးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်က ချိုးပိုင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ချိုးပိုင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောက် ”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ….”</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချိုး…. ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် လန့်သွားတာလဲ၊ ဒါက နဂါးရတနာ မှောင်ခိုစျေးကွက် မှာ ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်လက်နက်လေး တစ်ခုပါပဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် အချိန်ယူ ခံစားကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ချိုးပိုင်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် လူ့ပါးစပ်နှင့် တူသော အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပါးစပ်မှာ ချိုးပိုင်၏ ပုခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ခဲထားပြီး နက်မှောင်သော အလင်းတန်းများမှာ ဝန်းရံလျက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးပိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးထွက်နေသည်။ သူသည် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ထိုနေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုအလင်းတန်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှဲ….</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ။ ချီသန့်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ဤသို့ပင် ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးနှင့် ကြီးမားသော အလံကြီးသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဟန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ချိုးပိုင် မသေခင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန် ပြောရလျှင် ချိုးပိုင်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်ကို နှစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်သည်ဟူသော စကားမှာ လိမ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူ၏ တစ်ကြိမ်တည်းသုံး ထူးဆန်းသော မှော်လက်နက်မှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချိုးပိုင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး၊ စီမာမောင်နှမများထံမှ ရမည့် အမြတ်အစွန်းများနှင့် သူ၏ စေ့စပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် လျိုဟန်သည် ရွှေအမြုတေဂူသင်္ချိုင်းကို တစ်ဦးတည်း စူးစမ်းရန် ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် သူသည် ချီစွမ်းအင် နှစ်ခုကို သိုလှောင်အိတ်နှင့် အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံဆီသို့ လွှတ်တင်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လူယုတ်မာ…."</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လေဟုန်စီး၍ ဆင်းသက်လာသော သိန်းငှက်တစ်ကောင်အလား၊ မိုးသက်လေပြင်းများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အံ့ဩစရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုပုံရိပ်မှာ အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျိုဟန်၏ ချီစွမ်းအင်များကို ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အလံကို ဆွဲယူပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်မှာ မိုးသက်လေပြင်းများကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ ထိုပုံရိပ်မှာ မထွက်ခွာမီ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုကို ပြုလုပ်သွားခဲ့သေးသည်။ တစ်ခုမှာ လေထဲရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ မြူဖြူများကြားရှိ ကြီးမားသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို ထိမှန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် မီးတောက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သိုလှောင်အိတ်များမှာ အကြမ်းခံသော အရာများ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အိတ်များမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း ပျက်စီးလွယ်သည်။ အကယ်၍ ပျက်စီးသွားပါက အတွင်းရှိ ပစ္စည်းအများစုမှာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ အယုတ်တမာကောင်…. အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှော်လက်နက်ကို လုသွားရုံတင်မကဘူး၊ သဲလွန်စတွေကိုပါ ဖျောက်သွားချင်တာလား….”</p> <p> </p> <p>လျိုဟန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အနက်ရောင် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သာမန် လေပြေညင်းတစ်ခုကဲ့သို့သာ ခံစားရပြီး အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်တစ်ခု၏ စွမ်းအားပင် မရှိပေ။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ဖမ်းကိုင်ရင်း၊ လျိုဟန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ရာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဆေးနံ့သင်းနေသည့် ကျောက်စိမ်းမှုန့် အနည်းငယ်ကိုသာ ဖမ်းမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိစေနဲ့၊ သိတာနဲ့ မင်းရဲ့ အရေခွံကို ခွာပြီး အရိုးတွေကို တစ်ခုချင်း ချိုးပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>လျိုဟန် အသက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ချိုးပိုင်၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ရလိုက်သေးသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးထံမှ ရမည့် အရာများလည်း ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>စီမာမောင်နှမများမှာ ဈေးကွက်အနှံ့ လှည့်လည်ကုန်သွယ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ယနေ့တွင် သူတို့၏ ပစ္စည်းအများစုကို ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်များပြားမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မှန်းချက်နှင့် နှမ်းထွက်မှာ မကိုက်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>လျိုဟန် တစ်ယောက် မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အနေသည်။ အလောင်း သုံးလောင်း ရှိခဲ့သော နေရာမှာ ယခုအခါ ဘာမှမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save