Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာသားရဲများ သောင်းကျန်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာ၌ ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော လျိုဟန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီသန့်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က.... ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲရလား"</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် အိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အမြောက်အမြား ရှိနေလိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ချိုးပိုင်သည် နဂါးရတနာ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်ကို လေလံဆွဲစဉ်က ဝိညာဉ်ကျောက် မလောက်သဖြင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့နှင့် အစားထိုး ပေးချေခဲ့ရသည်ကို သူသိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုဟန် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ အိတ်ထဲတွင် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကာကွယ်ရေးလက်နက်တစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်ဘာမျှ ရှိမနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ဘာမှမရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မှော်စာရွက် မရှိ၊ ဆေးလုံး မရှိ၊ ကျမ်းစာ၊ ရုပ်သေးသားရဲ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်…. အဖိုးတန်ရာဟူသမျှ ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဤလူ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ လျိုဟန်၏ မျက်နှာထက်ပင် ပို၍ ပြောင်စင်နေသေးသဖြင့် ထိုသူ အပြင်ဘက်တွင် လူသတ်လုယက်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေရသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေရလား၊ ငါ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ….”</p> <p> </p> <p>လျိုဟန်မှာ ငိုချင်ရက် လက်တို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မျက်ရည်ကမူ ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။ ဤတန်ဖိုးမရှိသော အိတ်ကလေးအတွက်နှင့် သူသည် အလွန်အဖိုးတန်လှသော ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကို အဆုံးရှုံးခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ အစောင့်များကို ခေါ်၍ မြို့ပြင်ပိုင်းတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တွင်းပိုင်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရင်း လော့ချန်သည် မြို့ပြင်ရှိ နယ်မြေအသီးသီး၏ အခြေအနေ၊ နယ်ဝေးကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာနေရာ၊ ဒေသခံဆိုင်အရေအတွက်နှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ စီးပွားရေး ဖြန့်ကျက်မှုများကို အမှတ်မထင် မေးမြန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်ငါးဦးစလုံးမှာ ဂိုဏ်း၏ ဝါရင့်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြသဖြင့် သူ၏ မေးခွန်းများကို လွယ်ကူစွာပင် ဖြေကြားနိုင်ကြလေသည်။ ထိုအခါမှသာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှာ အပေါ်ယံ မြင်ရသည်ထက် များစွာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးနက်နဲကြောင်း လော့ချန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တွင်းရှိ ဆိုင်ခန်းများ၊ မြို့ပြင်ရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် အရက်ဆိုင်များ၊ ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီက အသစ်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော အဝတ်အထည်ဆိုင် စသဖြင့် အားလုံးမှာ အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ဖြစ်ကြလေသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်ရှိ မငြိမ်မသက်မှုများကြောင့် အမြတ်အစွန်းများမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်သာ ရွှေအမြုတေဂူသင်္ချိုင်းကနေ ရတနာတွေအလုံအလောက် ရပြီး နောင်မှာ သူ့ရဲ့ ရွှေအမြုတေကို အောင်အောင်မြင်မြင် တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်း တစ်ခုတောင် တည်ထောင်နိုင်လိမ့်မယ် "</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းတည်ထောင်မည့် အတွေးကြောင့် တုန်းဖန်းလျန် ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့မှာ ဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ရာ သွားလေရာရာ၌ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကမူ ထိုစကားများကို ပြုံးရုံသာ ပြုံးလျက် နားထောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆိုသည်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာ အရင်းအမြစ်၊ ပါရမီနှင့် ကံ အနည်းငယ်ရှိလျှင် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ရွှေအမြုတေအတွက်မူ သင့်တော်သော တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြော မရှိဘဲနှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ပြင် မီရှုဟွာ အောင်မြင်သွားမည်ကိုလည်း လော့ချန် အမှန်တကယ် မလိုလားပေ။ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက သူသည် မီရှုဟွာ၏ လက်အောက်တွင် အသုံးချခံ ဆေးဖော်စက်ရုပ်လေး တစ်ရုပ်အဖြစ်သာ ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်း လော့ချန်သည် မှောင်ခိုဈေးကွက် အကြောင်းကို မသိမသာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အခြေခံကျသော အဆင့်နိမ့် မှောင်ခိုဈေးကွက်များအကြောင်း မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ အနှံ့အပြား ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ရံတော် ငါးဦးစလုံးက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ပြောကြသဖြင့် လော့ချန်သည် ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို လျင်မြန်စွာပင် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်တိုင်းမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်လေးတွေ တစ်ခုစီ ရှိတယ် "</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲမှ တစ်ခုမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ကိုယ်တိုင် ဦးစီးခြင်း ဖြစ်ပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းများကို လေလံတင်လေ့ရှိသည်။ လော့ချန် ဖော်စပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး များမှာ ထိုနေရာ၌ လူကြိုက်အများဆုံး ပစ္စည်းများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား၊ အဲ့ဆေးလုံးတွေက တကယ်ပဲ ရောင်းကောင်းနေတာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က ဒါတွေကို အသုတ်လိုက် ခွဲရောင်းခဲ့တာလေ "</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်းလျန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။ သူသည် လော့ချန်၏ အစောင့်မဖြစ်မီက ထိုမှောင်ခိုဈေးကွက် တစ်ခုတွင် တံခါးစောင့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အား အကြံပေးခဲ့ဖူးသော နဂါးရတနာမှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ကျင့်ကြံသူဝမ်နှင့် အလုပ်ချင်း တူသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအလုပ်အတွက် အံကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ လေလံပွဲတွေမှာလည်း တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ တွဲပြီး ရောင်းပေးပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင်လော့ မသိတာက…. တစ်ချိန်တုန်းက ခေါင်းဆောင်လော့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်ပဲ ဖိုရှန်းမှောင်ခိုဈေးကွက်က မြို့ပြင်ပိုင်းမှာ လူစည်ကားဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားတော့သည်။ တန်ချန်ဇီ ဟူသော သူ၏ အမည်ဝှက်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ လူသိများနေရသနည်းဟု သူ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းက သူ့အား လျှို့ဝှက်စွာ ကြော်ငြာပေးနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>စကားတပြောပြောဖြင့် လျှောက်သွားရင်း လော့ချန်သည် ချင်းဟယ် တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှနေ၍ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော်လည်း အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် သူ၏ ကြွက်သားများကို ထုတ်ဖော်လျက် လေးလံသော သံတူကြီးဖြင့် သံတုံးများကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း…. တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းလေးပဲ”</p> <p> </p> <p>"ရှောင်တွမ်.... အလုပ်ရှုပ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း တွမ်ဖုန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာတွင်မူ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ အလုပ်များနေတာ မမြင်ဘူးလား’ ဟူသော အကြည့်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး အစောင့်ငါးဦးကို အနောက်တွင် တန်းစီရပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အစောင့်များမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် သွားရောက် တန်းစီလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က သူပြောသည့်အတိုင်း အကျယ်ကြီး လိုက်ဆိုကြရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘာတွေလုပ်ဦးမလဲ မသိဘူးကွာ’ ဟု တွေးကာ တွမ်ဖုန်းတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လေတိုက်တိုက်၊ မိုးရွာရွာ၊ မှော်လက်နက်ပျက်တာ ဘာမှမပူနဲ့ "</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ထိုစကားစုကို လိုက်ဆိုသည်။ အခြားသူများကလည်း လိုက်ဆိုကြသော်လည်း သူတို့၏ အသံမှာ ပုရွက်ဆိတ်သံလောက်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က ရုတ်တရက် ငေါက်လိုက်ပြီး ကျယ်ကျယ် ဆိုကြရန်နှင့် ထိုသို့မှ မလုပ်နိုင်ပါက ဂိုဏ်းချုပ်မီထံ ပြန်သွားကြရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ…. မင်းတို့အားလုံး မနက်စာ မစားလာကြဘူးလား၊ အကျယ်ကြီး ဆိုစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ အရှက်ရစရာ ကောင်းသော အလုပ်ကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် တုန်းဖန်းလျန်ကမူ ဘေးမှနေ၍ အသံကုန် အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"လေတိုက်တိုက်၊ မိုးရွာရွာ၊ မှော်လက်နက်ပျက်တာ ဘာမှမပူနဲ့ "</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကျိုးယွမ်လီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူ စောနက အချောင်ခိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခေါက်…. မင်းတို့ ခိုနေရင် ငါ သိတယ်နော်၊ သေချာ လိုက်မဆိုနိုင်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်မီဆီ ပြန်သွားကြ၊ ပါးစပ်တောင် သေချာမဟနိုင်တဲ့ လူပိုတွေကို ငါ မလိုဘူး….”</p> <p> </p> <p>“ကဲ…. ဆက်နားထောင်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နဲ့ တန်စေရမယ်၊ ဖုန်းဟိုင် ပန်းပဲဖိုနဲ့ လက်နက်ပြင်ဆိုင်က အကောင်းဆုံး သံမဏိတွေ ပေးတယ်ဟေ့ "</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီတစ်ယောက် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အားကုန် အော်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်နဲ့ တန်စေရမယ်၊ ဖုန်းဟိုင် ပန်းပဲဖိုနဲ့ လက်နက်ပြင်ဆိုင်က အကောင်းဆုံး သံမဏိတွေ ပေးတယ် "</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ငါးဦး၏ တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်သံမှာ ချီစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ကောင်းကင်ယံအထိ ဟိန်းထွက်သွားပြီး အဝေးရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် ကြိုးကြာငှက်များကိုပင် လန့်ဖျန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အနားရှိ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ‘ဘာဖြစ်တာလဲ’ ဟု ဆိုကာ ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီမှာမူ မျက်စိစုံမှိတ်၍သာ အော်နေမိတော့သည်။ မီရှုဟွာဆီ ပြန်ပို့ခံရလျှင် ဤထက် ပို၍ အရှက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် နောက်ထပ် ကြော်ငြာစာသား အချို့ကို ထပ်မံ ဆိုခိုင်းကာ မှော်လက်နက်ဆိုင်ကို ကြော်ငြာပေးနေခဲ့သည်။ တွမ်ဖုန်းက သူ့အား တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာမှသာ သူ မရပ်ချင် ရပ်ချင်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ.... သွားကြတော့၊ မင်းတို့ပုံစံကို ကြည့်ဦး၊ ကြော်ငြာစာသားလေးတောင် သေချာမဆိုနိုင်ဘူး၊ လုယက်သူတွေနဲ့ တွေ့ရင် မင်းတို့ကို ငါ ဘယ်လို အားကိုးရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၊ လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ လန့်ဖျန့်သွားသော ငှက်များအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်သွားသောအခါ လော့ချန်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတွမ်…. အခုတလော စီးပွားရေး ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး လော့ချန်၏ ကျောထဲတွင် စိမ့်သွားသည်။ သို့သော် တွမ်ဖုန်း၏ နောက်ထပ်စကားများက သူ့အား စိတ်အေးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အရင်က အရမ်း ခေါင်းမာခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို တကယ် နားမထောင်ခဲ့ဘူး၊ ဒီမှော်လက်နက် ပြင်တဲ့အလုပ်က.... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာထက် အများကြီး ပိုမြတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းက လက်ချောင်းများဖြင့် ဂဏန်းတစ်ခုကို ပြလိုက်ရာ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။ ဖွင့်သည်မှာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်အထိ အမြတ်ထွက်နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း ရှင်းပြပြီးနောက်တွင်မှ လော့ချန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ မှော်လက်နက် ပြင်ဆင်ခမှာ ရာဂဏန်းသာ ရသော်လည်း၊ အဓိက အမြတ်မှာ ပျက်စီးနေသော လက်နက်ဟောင်းများကို ဈေးပေါပေါနှင့် ဝယ်ယူပြီး ပြန်လည် ပြုပြင်ကာ ဈေးကြီးကြီးနှင့် ပြန်ရောင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွမ်ဖုန်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းဟယ်တောင်မှာ မှော်လက်နက် အသုံးအများဆုံး နေရာဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ တိုက်ပွဲများ ပို၍ စိပ်လာသဖြင့် ဝယ်လိုအားမှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တွမ်ဖုန်းသည် ဈေးပေါပေါဝယ်၊ ဈေးကြီးကြီးရောင်းသည့် နည်းလမ်းဖြင့် အမြတ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအမြတ်အစွန်းမှာ လူတိုင်း သတိထားမိလောက်အောင်ပင် များပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးနေတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်လက်နက် အချို့ ရှိသေးတယ်" ဟု တွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲ့ဒါတွေကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက်နဲ့ပဲ ဝယ်ခဲ့တာ။ ငါ့ကို အချိန်နည်းနည်းပေးရင် အဲ့ဒါတွေကို ပြင်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာလောက်နဲ့ ပြန်ရောင်းလို့ ရတယ်။ ငါ့ကို တားဆီးနေတာက လူအင်အားပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ရှေ့ရှိ သံတုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သံကို သန့်စင်တာမျိုးကို ကြည့်ဦး၊ ဒါက အခြေခံအလုပ်ဆိုပေမဲ့ အချိန်နဲ့ လူအင်အား အရမ်းကုန်တယ်၊ ဒါကို ချီသန့်စင်အဆင့် အလယ်တန်း ကျင့်ကြံသူတွေ ဒါမှမဟုတ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် လုပ်နိုင်တာပဲ၊ ငါသာ အချိန်အလုံအလောက် ရမယ်ဆိုရင် ငါ့မှာရှိတဲ့ အစီအရင်နည်းစနစ်တွေကို လေ့လာဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ... တစ်နေ့ကျရင် ငါ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တွေကိုတောင် ပြင်နိုင်လာမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တွမ်ဖုန်း တစ်ခါတည်းနှင့် စကားဤမျှအထိ အများကြီး ပြောသည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ ၎င်းမှာ တွမ်ဖုန်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ် ဖြစ်သဖြင့် သူ သေချာ နားထောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>စကားတစ်ဝက်အရောက်မှာပင် လော့ချန်သည် တွမ်ဖုန်း ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အလွယ်ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ယခင်က သူ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော အလုပ်များမှာ အလွန်အခြေခံကျသဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှု မလိုသော်လည်း တစ်ဦးတည်း လုပ်ကိုင်ရသဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဖြေရှင်းရ လွယ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် တွမ်ဖုန်း နှစ်ဦးစလုံးသည် ချင်းဟယ်တောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဆင်းလမ်း မြေလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များကြားမှ ကျင့်ကြံသူ အုပ်ကြီး အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလာကြသည်။ ရာနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တိုးဝှေ့ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအုပ်ကြီး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည့်အလားပင်။ တောင်အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း မိမိတို့လုပ်နေသောအလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ထွက်ပြေးလာကြသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူအုပ်ကြီးကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဝတ်ရုံများမှာ သွေးများ၊ သားရဲလက်သည်းရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အသက်လု တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ထိပ်ဆုံးမှ ပြေးလာသူများ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လျိုချန်းထံ လက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ လျိုချန်းသည် လူအုပ်ထဲမှ ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်သောအခါ တောင်ထဲရှိ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ရူးသွပ်နေကြပြီး လူသားမှန်သမျှကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြကြောင်း ထိုကျင့်ကြံသူက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သားရဲသောင်းကျန်းမှုလား….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို စူးစမ်းရှာဖွေရေးကို ဦးဆောင်နေတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကော ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အစီအရင်က ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို အပြင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တာ။ အထဲက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝမသိဘူး"</p> <p> </p> <p>‘အစီအရင်က ကျုံ့သွားတာလား….’</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက များသောအားဖြင့် အစီအရင်မှာ စွမ်းအင်နည်းလာပြီး အချက်အခြာကိုပဲ ဦးစားပေး ကာကွယ်တော့တဲ့အခါမျိုးမှာ ဖြစ်တတ်တာ"</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေဂူသင်္ချိုင်း တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးအဖြတ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်ဟု လော့ချန် တွေးတောရင်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နတ်မျက်စိကို အားမြှင့်လိုက်ချိန်တွင် အမြင်အာရုံမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းထက် များစွာ သာလွန်သွားပြီး အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းငယ်လေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကြည့်လိုက်သော နေရာတွင် သန်မာထွားကြိုင်းသော ပုံရိပ်များမှာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများကြားတွင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ တောနက်ပိုင်းတွင်မူ ဆယ်ပေကျော် မြင့်မားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးများမှာ တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများကို ရက်စက်စွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်ကြစို့ ” ဟု လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာရှိသူသည် ပြိုကျတော့မည့် တံတားအနီးတွင် မနေသင့်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save