BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်နှင်းမိစ္ဆာ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ရတနာသိုက်နှင့် အန္တရာယ်ကြားမှ လော့ချန်</h2>

ချန်ယင်းတောင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော တောနက်ကြီးအတွင်းဝယ်....။

တစ်လောကလုံးသည် သုသာန်တစ်စပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဝါကျင့်ကျင့် လရောင်သည် သိပ်သည်းလှသော သစ်ကိုင်းအုပ်များကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ တောအုပ်မြေပြင်ပေါ်သို့ ငွေရောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ခပ်သဲ့သဲ့ လေတိုးသံနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာသည့် ညဇီးကွက်တို့၏ စူးရှလှသော အော်မြည်သံက ဤတောနက်ကြီး၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာကောင်းမှုကို ပိုမိုသိသာစေသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သွက်လက်သော မျောက်တစ်ကောင်အလား သစ်ပင်များကြားတွင် တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်။ မိမိ၏ လုံခြုံရေးအတွက် မည်သည့်အခါမျှ အပေါ့အလျော့မရှိဘဲ အမြဲသတိထားတတ်သည့် လော့ချန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကိုပင် အသံမထွက်စေဘဲ နင်းလျှောက်နိုင်သည်အထိ ပါးနပ်လွန်းလှသည်။

ဤနေရာတွင် တာဟဲဈေးမြို့တော်ကဲ့သို့ ဆူပူမှုများ မရှိသလို၊ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးမှုများလည်း မရှိပေ။ အေးချမ်းလှသော လေထုကြောင့် ဤနေရာမှာ လောကကြီးက မေ့လျော့ထားသော နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းမှုမှာ ထာဝရ တည်မြဲနေမည်မဟုတ်ကြောင်း လော့ချန် သိသည်။

ဝိညာဉ်ဝံပုလွေအုပ်မှာ လောလောဆယ် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့တွင် ပြန်လာကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရရှိထားသော အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချကာ ချန်ယင်းတောင် တစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းရမည်ဖြစ်သလို၊ အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံ နှင့်လည်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လော့ချန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်နှင့် ယင်ချီ လှိုင်းတစ်ခုမှာ အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းမှ တက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ထိုအအေးဒဏ်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားရသည်။

“ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲ၊ ဒါက သာမန် အအေးဓာတ်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သဘာဝရဲ့ အအေးဓာတ်ထက် ပိုနက်နဲနေသလိုပဲ” ဟု လော့ချန် မိမိကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးကြောများပင် ခဲမတတ် ခံစားနေရသဖြင့် နွေဦးကျင့်စဉ်ကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေကာ အအေးဒဏ်ကို ခုခံလိုက်ရသည်။

ဤနေရာမှာ ချန်ယင်းတောင်၏ သူ မရောက်ဖူးသေးသည့် နောက်ဆုံး နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအားများကို သူတစ်ပါး မရိပ်မိစေရန် အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ အလွန်သတိထားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်သွားလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျောက်တောင်နံရံများမှာပင် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိတွေ့မိသည့်အခါ အသားထဲသို့ အပ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေမှာ မြူနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်သို့ ဆင်းလေလေ၊ မြင်ကွင်း ပိုမိုမှုန်ဝါးလာလေ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် တစ်မီတာခန့် မြင့်သော သစ်ပင်လေးများမှာ အနှံ့အပြား ပေါက်ရောက်နေသည်။ ထိုအပင်လေးများမှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ အရွက်ဖျားများတွင် ရေခဲမှုန်များ ကပ်ငြိနေပြီး လေတိုက်သည့်အခါ သာယာလှသော အသံများကို ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒါတွေက…. ရေခဲဆူးပင် တွေပဲ၊ အားလုံးက သက်တမ်း တစ်ရာကျော်တွေချည်းပဲလား ”

လော့ချန် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အကြောင်းပင် ဤအပင်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ပထမအဆင့် အဖိုးတန် ဝိညာဉ်သစ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ အသီးသီးလေ့ရှိသည်။ ၎င်း၏ အသီးများမှာ ရေခဲ သို့မဟုတ် ရေဓာတ်ခံ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပြီး ၎င်းကို သန့်စင်သုံးစွဲခြင်းဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာစာ ကျင့်ကြံအားကို ရရှိစေနိုင်သည်။

“ဒီလောက်များတဲ့ အပင်တွေထဲမှာ တစ်ပင်မှ အသီးမရှိဘူးလား"

လော့ချန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းဆီမှ ဝံပုလွေအူသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ချန်ယင်းတောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ ပေါ်လာတော့သည်။ ဤတောင်မှာ ရေခဲစွမ်းအင်ကို ပိုင်နိုင်သည့် နှင်းဝံပုလွေများ အခြေစိုက်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန် ဝံပုလွေများထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်ရှူငွေ့မှာ ရန်သူကို ခဲသွားစေနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီ ချန်ယင်းတောင် တိုက်ပွဲတွင် မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေများမှာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရာသီဥတု အခြေအနေများကြောင့် နှင်းဝံပုလွေများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရကာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

“ဒါဆို ဒီနေရာက နှင်းဝံပုလွေတွေရဲ့ နယ်မြေပေါ့၊ အသီးတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း သူတို့ပဲ စားပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"

လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲအငွေ့အသက်များနှင့် ချောက်ထဲမှ ဟောင်သံများကို နားထောင်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရှေ့ဆက်တိုးရန် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စွန့်စားလိုစိတ်က အသာစီးရသွားကာ ရှေ့ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ဝံပုလွေအုပ်စု အများစု ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သားရဲများမှာ အင်အားသိပ်မကြီးနိုင်ဟု သူ ယူဆသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ် မှာလည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်ရာ သတိထားလျှင် လူမိမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ မိသွားလျှင်ပင် ပြေးရုံသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

ရှေ့တိုးလာသည့်အခါ တွေ့လိုက်ရသော ဆေးပင်များနှင့် သတ္တုရိုင်းများကြောင့် လော့ချန် တစ်ယောက် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ဤချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေသောကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ စုဝေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေခဲဆူးပင် တောအုပ်ကြီးအလွန်တွင် နှင်းစက်ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်ရိပ်ဆေးပင် များနှင့် ရေခဲသံရိုင်း ကြောများကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်ဆရာ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာများကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ ရတနာသိုက်ကြီးထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ထိုဆေးပင်များဖြင့် ဖော်စပ်နိုင်သည့် ဆေးလုံးပေါင်းများစွာကို တစ်ခါတည်း တွက်ချက်နေမိသည်။

လော့ချန်သည် တောင်နံရံတစ်ခုကို မှီရင်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဝံပုလွေပေါက်ကလေး တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ဆေးပင်များကြားဝယ် ဆော့ကစားရင်း ဆေးပင်များကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်။

ဝံပုလွေ ဆေးပင်စားသည်မှာ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းပင်။ ဤနေရာတွင် ချီစွမ်းအား အလွန် ပေါများနေမည်မှာ သေချာသည်။ ဝံပုလွေပေါက်လေးများ၏ အမွှေးအမျှင်များမှာပင် ချီစွမ်းအင်ကြောင့် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ အာရုံမှာ ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းရှိ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော ရေကန်လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုရေကန်သည် ကြည်လင်နေသော်လည်း အောက်ခြေကို မမြင်ရဘဲ နက်မှောင်နေသည်။ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် စွမ်းအင်များမှာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ပင် စိမ့်ဝင်လာကာ သူ၏ ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုကိုပင် နှောင့်နှေးစေသည်။

သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မိစ္ဆာချီ၊ ဒါက ဒုတိယအဆင့် ရေခဲဝိညာဉ် နှင်းမိစ္ဆာပဲ ”

လော့ချန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လောဘကို အမြန်ထိန်းချုပ်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုရေကန်ဘေးတွင် ဝပ်နေသော အိုမင်းနေသည့် ဝံပုလွေဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဝံပုလွေကြီးမှာ အိုမင်းနေသော်လည်း ဝပ်နေသည့် အနေအထားမှာပင် တစ်မီတာကျော် မြင့်သည်။ အကယ်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါက မီတာအတော်များများ မြင့်မားပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်ထည်မှာလည်း ၁၅ ပေခန့် ရှည်လျားပြီး တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုအလား ကြီးမားလှသည်။

အိုမင်းနေသဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအင်မှာ အားနည်းနေသော်လည်း ပေးစွမ်းသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်မှာ လော့ချန် တွေ့ဖူးသမျှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် မလျော့ပေ။

ချောက်ကမ်းပါးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်တွင်မှ လော့ချန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“လပြည့်ညတောင်တန်းက တကယ့်ကို အသုံးမချရသေးတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးပဲ။ ဒီမှာရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက မယုံနိုင်စရာပဲ”

ဤချန်ယင်းတောင် တစ်ခုတည်းမှာပင် တန်ဖိုးရှိသော အရင်းအမြစ်များစွာကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဤချောက်ကမ်းပါးမှာ ရေခဲနှင့် ရေဓာတ်ခံ ရတနာများ ကြွယ်ဝရုံတင်မကဘဲ နှင်းဆိုးများ ပါဝင်နေသော ရေခဲကန်လည်း ရှိနေသည်။ ဤနေရာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဝံပုလွေအုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကောင်းကောင်း မွေးမြူနိုင်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤအရင်းအမြစ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျင့်ကြံခြင်း ပစ္စည်းများအတွက် စိတ်ပူစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးနောက်မှာပင် ဤအရာက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို များစွာ အထောက်အကူ ပြုပေလိမ့်မည်။

‘နှမြောစရာပဲ... အခုထိတော့ ငါ့ပစ္စည်း မဟုတ်သေးဘူး’

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ထိုနေရာကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။ လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

တစ်ညတာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ၃၀ မှ ၃၁ သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ညတည်းနှင့် ရရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်စာ ကြိုးပမ်းမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာစေရန် အသုံးပြုခဲ့ရသော အရင်းအမြစ်များကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် တွက်ချက်မည်ဆိုလျှင် နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့်အထိ ရှိရာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည့် ပမာဏ ဖြစ်သည်။

သာမန် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ တစ်လလုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် ထိုမျှအထိ ရရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသော ကူချိုင်ယီ ကဲ့သို့ သူပင် ထိုမျှအထိ ရရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း လော့ချန်ကမူ သုံးရက်တည်းနှင့် သုံးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အား "ဝိညာဉ်ကျောက်စားသားရဲ" ဟု ခေါ်လျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရက်ရက်ရောရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြောင့်သာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲသားများကို စားသောက်နေစဉ် လခြမ်းတောင်ကြား တောင်ခြေသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်ဝမ် ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် နွမ်းနယ်နေပြီး ဝတ်စုံမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များ၊ သွေးစွန်းကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အပြင်ထွက်သွားသော ဆေးဝါးခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချို့ကိုသာ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

မုရုံချင်းလျန်သည် ပြန်ရောက်လာသူများကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာတော့သည်။ သူမ၏ တပည့်များ၊ သူမ ချစ်ခင်ရသူများမှာ ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် မမှတ်မိလောက်အောင်ပင်။ အချို့မှာ လက်ခြေများ ပြတ်တောက်နေပြီး အချို့မှာမူ စိတ်ဓာတ်များ ပျက်ပြားနေကြသည်။ လူအယောက် ၅၀ ထွက်သွားသော်လည်း ၂၀ ကျော်သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ကျန်းဝမ်.... ကျန်တဲ့သူတွေကော၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မုရုံချင်းလျန်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ကျန်းဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းကိုသာ လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ မုရုံချင်းလျန်သည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ အော်လိုက်တော့သည်။

“အယုတ်တမာကောင် လော့ဝူတီ၊ သူ ထွက်မသွားခင်က ဘာတွေ ကတိပေးခဲ့သလဲ၊ ငါ ရှိနေသရွေ့ ဆေးဝါးခန်းမက လူတွေ တစ်ယောက်မှ ထိခိုက်မှု မရှိစေရဘူး ဆိုပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုတော့ ငါ့လူတွေ တစ်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ ဒါဟာ လူသတ်ပွဲပဲ၊ သူသာ အဲ့လူတွေကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်ဖြစ်မလဲ ”

မူရုံချင်းလျန်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ သူမ ကျန်ဝမ်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျန်ဝမ်... ပြောစမ်းပါ၊ အဲ့ကောင် ဘယ်မှာလဲ၊ သူ ဘာလို့ ငါ့လူတွေကို ပစ်ထားခဲ့တာလဲ၊ သူသာ အခုချက်ချင်း ငါ့ရှေ့မှာ အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ဆေးဝါးခန်းမကနေ သူ့တပ်ခွဲအတွက် ကုသရေးဆေးလုံး ပေးတာတွေ အကုန်ဖြတ်ပစ်မယ်၊ သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်ထက်၊ ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လောက် ဩဇာရှိရှိ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ”

သူမ၏ မေးမြန်းမှုအောက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျန်းဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ရှင်းပြချက် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ချင်းလျန်...”

သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

မုရုံချင်းလျန် ဆွံ့အသွားသည်။

“ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ သူက ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ကြောက်နေလို့လား၊ သူက တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမမှူး၊ တောင်ဆင်းကျား ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ လူလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး....”

“သူ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး"

ကျန်ဝမ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“တိုက်ပွဲက ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ လော့ဝူတီ သေသွားပြီ၊ သူတင်မကဘူး၊ တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမက ဝါရင့်တွေ အကုန်နီးပါး အသတ်ခံလိုက်ရတာ၊ ကျွန်တော်တို့ ကြုံခဲ့ရတာက တကယ့်ငရဲပဲ၊ မိစ္ဆာသားရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ကို သားကောင်တွေလို ဝိုင်းလိုက်နေကြတာ....”

တောင်အလယ်ရှိ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမတွင် စားသောက်နေသော လော့ချန်၏ လက်များလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

‘လော့ဝူတီ သေသွားပြီလား’

ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲလေးဦးထဲမှ တစ်ဦး၊ တိုက်ခိုက်ရေး ခန်းမ သုံးခုထဲမှ တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်တွင် တာကျန်းဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည့် တောင်ဆင်းကျားဟု ကျော်ကြားလှသော လော့ဝူတီ သေဆုံးသွားပြီလော။

ဤသတင်းမှာ လော့ချန်အတွက်သာမက လခြမ်းတောင်ကြားတစ်ခုလုံး အတွက်ပါ မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ပြင်းထန်လှပေတော့သည်။

***

Book List