Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း နှစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က သုံးလှမ်းတက်လိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုလေလွင့်ဝိညာဉ်အုပ်စုမှာ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ရှိပုံရပြီး ရှန်ကျင်းမြို့လယ်လမ်းမပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးနေခြင်းမှာ မည်သည့်စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုမျှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အောက်ဆင်းသူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသည့်တိုင်အောင် သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိမှာ ယခုအခါတွင် သာမန်လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး လူ့လောက၌ရှိစဉ်က ကျင့်ကြံမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p>လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဇနီးဖြစ်သူကိုသာ အသည်းအသန် ကာကွယ်ထားနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်သည့် ဝိညာဉ်မှာ ကုလားထိုင်ကိုကိုင်ကာ ဦးခေါင်းကို အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုကြောင့် အောက်ပိုင်းကို ထိမှန်သွားကာ "ဖုန်း" ခနဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဝိညာဉ်မှာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်ဖြင့် ဖိနင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် သူသည် လှုပ်၍မရတော့ဘဲ ပါးစပ်မှသာ ဆက်တိုက် ဆဲရေးနေတော့သည်</p> <p> </p> <p>​“အောက်ဆင်းသူ... မင်းက ငါ့ကို နင်းရဲတယ်ပေါ့ ဒီလမ်းရဲ့ ရာဇဝတ်အရာရှိ ဟူကျန့်  ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ဦးလေးတော်စပ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား ”</p> <p> </p> <p>​စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသော အလေးချိန်မှာ ပို၍တိုးလာသဖြင့် သူသည် နာကျင်လွန်း၍ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်ဓာတ် များပင် စတင်ပျံ့လွင့်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်အတွင်းရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“ခြေထောက်ကို အမြန်ဖယ်စမ်း၊ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား ”</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံမှာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကာ ဖန့်ချန်၏အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> ကျွယ်ဝူတိသည် ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်တွင် အနင်းခံထားရသော လေလွင့်ဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... သူ့ကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒီလူ့ရဲ့ နောက်ခံက မသေးဘူး ”</p> <p> </p> <p>​ယင်လောက၏ ရာဇဝတ်အရာရှိ ဟူသည်မှာ လူ့လောကရှိ ရွှေအမြုတေနှင့် ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတို့နှင့် အင်အားချင်း တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>​အသစ်တက်လာသော ရာဇဝတ်အရာရှိဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှန်ကျင်းမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ဤလမ်းမလေးပေါ်တွင်မူ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သာ၍ဆိုးသည်မှာ ထိုသူ၏နောက်ကွယ်တွင် နေကင်းလှည်းအနွယ်ဝင်  ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> ဤအနွယ်မှာ သီးသန့်ဌာန မရှိသော်လည်း ယင်လောကတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပြီး ဌာနကြီးအသီးသီးနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့် သာမန် လေလွင့်ဝိညာဉ်များပင် ထိုအကြောင်းကို သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။</p> <p> သူသည် ဖန့်ချန်ကို စိတ်ဆိုးခံရမည်ထက် ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်မှလူကို ရန်စမိမည်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေ့လူမှာ အောက်ဆင်းသူတစ်ဦးသာဖြစ်၍ ယင်လောကတွင် ကြာရှည်မနေနိုင်သော်လည်း နောက်လူမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုဒေသ၏ မြေအောက်ဘုရင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။</p> <p> </p> <p>​ခေါက်ဆွဲဆိုင်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနီးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် အတော်များများ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်ရှင်များမှာလည်း ခေါင်းပြူကြည့်ကြပြီး အခြေအနေကို မြင်သောအခါ နှမြောတသခြင်းနှင့် သနားစရာအသွင်ဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင် ကျွယ်တော့ သွားပြီပဲ၊ ရှန်ကျင်းမှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး ”</p> <p> </p> <p>​“အဲဒါ ဟူသခင်ကြီးရဲ့ တူ မဟုတ်လား၊ ဆိုင်ရှင်ကျွယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလူမိုက်နဲ့ သွားငြိရတာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​“ကြားတာတော့ သူ လူ့လောကမှာရှိစဉ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့တာတဲ့၊ ယင်လောကကို ရောက်လာတော့လည်း ဟူသခင်ကြီးကိုယ်တိုင် လာကြိုခဲ့တာဆိုတော့ ဦးလေးနဲ့တူ သံယောဇဉ်က မသေးဘူး။ အခု တူဖြစ်သူ အရိုက်ခံရတာဆိုတော့ ဟူသခင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေပါ့မလဲ...”</p> <p> </p> <p>​ထိုလမ်းကို ဖြတ်သွားသော အောက်ဆင်းသူ အနည်းငယ်ရှိပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာလည်း အောက်ဆင်းသူဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အဝေးမှသာ ကြည့်နေကြရုံမှတစ်ပါး အနားမကပ်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဆိုင်ပြင်ပမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသလို... ဆိုင်အတွင်းမှ လေထုမှာလည်း ပိုမို အေးစက်တင်းမာလာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်ကလာတဲ့ အောက်ဆင်းသူလဲ၊ မျက်စိမပါဘူးလား မင်းရဲ့ ဟူဘိုးဘိုးကို နင်းရဲတယ်ပေါ့လေ ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်၏ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်မှာ လွတ်မြောက်ရန် အတင်းရုန်းကန်ရင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘေးနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာလည်း အဖမ်းခံထားရသူ ထိခိုက်မည်စိုး၍ ဇွတ်မတိုက်ရဲကြဘဲ တစ်ယောက်ကမူ အခြေအနေကို ဟန်ဆောင်လျက် နူးညံ့စွာ ဖျောင်းဖျလာသည်</p> <p> </p> <p>​“မိတ်ဆွေ... ဒါဟာ အထင်အမြင်မှားမှုတစ်ခုပါ၊ သခင်လေးဟူကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ထိုင်ပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှင်လေး တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ အကယ်၍ ဟူသခင်ကြီး သိသွားရင်တော့ ကိစ္စက ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးနော် ”</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျွယ်ဝူတိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုမျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ယမ်းကာ တိုးညှိစွာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“ဖန့်မိတ်ဆွေ...”</p> <p> </p> <p>​“ဝူတိမိတ်ဆွေ... အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ငါဟာ လမ်းစဉ်မတူခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ မာန်မာနဟာ အခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ တခြားသွားစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>​"မင်း တစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က တစ်လှမ်းတက်မယ်၊ မင်း နှစ်လှမ်းဆုတ်ရင် သူတို့က သုံးလှမ်းတက်လိမ့်မယ်။ မင်းက သာမန်ကာလျှံကာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပေမဲ့... မင်းရဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးကိုရော မင်း ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လေလွင့်ဝိညာဉ်လေးတစ်ဦးသည် သကာရည်လောင်းသီး  တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာသည်</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ အမေ... ဒီသီးချောင်းလေးက တအားချိုတာပဲ၊ အဖေတို့လည်း တစ်လုံးလောက် စားကြည့်ပါဦး ”</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p>​ထိုဝိညာဉ်ငယ်လေးမှာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေး ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဆွဲမလိုက်သဖြင့် လက်ထဲမှ သီးချောင်းလေးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေးဟူကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဒီကလေး ဝိညာဉ်လွင့်သွားလိမ့်မယ် ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အေးစက်စွာ ပြုံး၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်ငယ်လေးမှာ လန့်ဖျပ်ကာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်ဝူတိ ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်အမင်း ပူပန်နေကြပြီး ဖန့်ချန်ကိုသာ တဖျတ်ဖျတ် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ နှုတ်ဆက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်</p> <p> </p> <p>“ဟူသခင်ကြီး ရောက်လာပြီ ”</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးဟူက အထဲမှာပါ၊ အောက်ဆင်းသူ တစ်ယောက်က ဖမ်းထားပါတယ် ”</p> <p> </p> <p>“ဖယ်ကြ၊ ဖယ်ကြ... ဟူသခင်ကြီး ဝင်ပါစေ ”</p> <p> </p> <p>​မစည်ကားလှသော လမ်းမလေးမှာ ယခုအခါ အလွန် ကျပ်ညပ်နေချေပြီ။</p> <p>ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် နေကင်းလှည့်စစ်သည် အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆိုင်တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျှပ်စစ်မီးပမာ စူးရှလှသော သူ၏မျက်လုံးများက ဖန့်ချန်နှင့် ခြေထောက်အောက်မှ လူငယ်ဆီသို့ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ခေတ္တမျှကြာသော် သူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တူလေးကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အထင်လွဲတာရှိရင်...”</p> <p> </p> <p>​“အထင်လွဲတာရှိရင် ငါ့ကိုလာပြော ”</p> <p> </p> <p>​သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လမ်းခွဲပေးလိုက်ပြီး လူတစ်စု လျှောက်လာကြသည်။</p> <p> ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်ပုံရကာ ချောမောသော မင်းသားလေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူ၏ဘေးမှ လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာမူ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာန ၏ တူညီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာန ”</p> <p> </p> <p>“ဟိုလူက... ဟင်  အရှင်ချပ်ဝတ် ”</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူး ”</p> <p> </p> <p>​ကြည့်နေသူများထဲမှ အတွေ့အကြုံရှိသူအချို့က    ရှကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အရှင်ချပ်ဝတ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟူသခင်ကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လူတစ်စု လျှောက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ ဆံပင်အတိုနှင့်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာထားမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှကာ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ နဂါးနှင့် ကျားပမာ ထည်ဝါလှသည်။</p> <p>သူကား သိုင်းနတ်ဘုရားဌာန ၏ ဌာနမှူး ရှုကျင်းထော်  ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏နောက်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနမှ ထိပ်တန်းပညာရှင် အုပ်စုကြီး ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>​“အရှင်ချပ်ဝတ် နောက်တစ်ခုလား”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းနတ်ဘုရားဌာနရဲ့ ဌာနမှူး ”</p> <p> </p> <p>အချို့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဟူသခင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြားလူတစ်စု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p>​ရောက်လာသူမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေကာ အမဲလိုက်နေသော ဝံပုလွေဆိုးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။</p> <p>သူ၏အကြည့်နှင့် မတော်တဆ ဆုံမိသူတိုင်းမှာ ကျောချမ်းသွားရသည်။ သူ၏ဘေးမှ ပညာရှင်များမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။</p> <p> </p> <p>​“ဝိညာဉ်သုတာသင်ခြင်းဌာန ... ဌာနမှူး...”</p> <p> </p> <p>​ဟူသခင်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။</p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန  ဌာနမှူး ရှောင်းလန်ရှောက်  ကို မြင်ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p> အကြောင်းမှာ ကာလတစ်ခုတုန်းက နေကင်းလှည့်အနွယ်သည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းရန် ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရဖူးသောကြောင့်တည်း။</p> <p> </p> <p>​“အားလုံးက ဘာလို့ ဒီမှာ စုနေကြတာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​ပြုံးယောင်သန်းနေသော အသံနှင့်အတူ ရှန်ထူချန်း သည် ဇောင်းယင်းဌာန ၏ အထက်တန်းအရာရှိများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​လမ်းပေါ်ရှိ အောက်ဆင်းသူများမှာ ရှန်ထူချန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်ထူချန်း၏ ယခင်ရာထူးမှာ တရားသူကြီးဌာန ၏ ဌာနမှူး မဟုတ်ပါလား</p> <p>​ထိုခေတ်ကာလတုန်းက တရားသူကြီးဌာနနှင့် ယင်စစ်သည်ဌာနတို့မှာ ယင်လောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဌာနကြီးနှစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်တွင် ဝိညာဉ်ဖမ်းဌာန ဌာနမှူး ခုန်းကျင့် ။</p> <p>ယင်ချောင်စီဌာန  ဌာနမှူး ချီထျန်းရန် ။</p> <p>ယင်စစ်သည်ဌာန  ဌာနမှူး ချိုးကျင့် ။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ ဟူသခင်ကြီးသည် မိမိအနွယ်၏ အမြင့်ဆုံးအထက်လူကြီး ဖြစ်သော နေကင်းလှည့်နတ်ဘုရား တုယွန်းရွှီ  ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် ညကင်းလှည့်နတ်ဘုရား  ကျင်ရွှေ လည်း ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်လောက ရှန်ကျင်းမြို့၏ အထင်ကရ အကျော်ကြားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံးသည် ဆယ်စက္ကန့်မပြည့်သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရှန်ကျင်းမြို့၏ သာမန်လမ်းမလေးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​“နေကင်းလှည့်အရာရှိ ဟူလင်ကျုံး... ဌာနမှူး အသီးသီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”</p> <p> </p> <p>​ဟူသခင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်ဘက်သို့ ဒူးထောက်ရမှန်းပင် မသိတော့သဖြင့် ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ တုယွန်းရွှီ ကို ဦးတည်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဒူးထောက်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွှတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save