Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖူထူလောကတွင် မသိမသာနှင့်ပင် ဖန့်ချန် တစ်နှစ်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်အောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနေရသဖြင့် ကြာနီနတ်မိမယ်က ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ထားပေးကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ဝိညာဉ်သာ ဘာမှမဖြစ်သရွေ့ ကျွယ်မင်နန်းတော် အနေနှင့်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်မတိုင်မီ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပစ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။</p> <p> ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုလောကတွင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင် ”</p> <p> </p> <p>“ကျမကို တစ်ခုခု ပြောမိသွားတာ ရှိလား ”</p> <p> </p> <p>“ကျမကို ပြောပြပါနော်... ဟုတ်ပြီလား ”</p> <p> </p> <p>​နတ်မိမယ်ယွီ မှာ ဖန့်ချန်ထံမှ အသုံးဝင်မည့် သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်ရလိုရငြား သုံးရက်တစ်ခါ၊ ငါးရက်တစ်ခါ လာရောက် မေးမြန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်ကမူ သူမကို လုံးဝ အဖတ်မလုပ်ဘဲ မျက်နှာတွင် အပြုံးနုနုကိုသာ အမြဲ ချိတ်ဆွဲထားရာ နတ်မိမယ်ယွီ မှာ သူ့ကို ရိုက်နှက်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာပြီး ဘယ်လိုမှ ထွက်ပေါက်မရှိသော ဒေါသများဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနမှ ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ထောင်ခန့် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ယခင် မဟာရှ ပြည်သူ့ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အချို့မှာ ယင်လောကသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ယခုနှစ်ပိုင်းအတွင်းမှ လူ့သက်တမ်းကုန်ဆုံး၍ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သူပင်ဖြစ်စေ... လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ရေးဌာနတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးသူ ဖြစ်ပါက သူတို့ကို လမ်းပြပေးမည့်သူ သီးသန့်ရှိသဖြင့် အခြေမဲ့ လေလွင့်ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုချေ။</p> <p> </p> <p>​ရွှီကော ၊ ထျဲမ  စသည့် ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးရိပ်မှာ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သည့်တိုင် ထိုမိတ်ဆွေဟောင်းများမှာ မိမိ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လူ့ဘဝတွင် ဤထက်ပို၍ တောင့်တစရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့ အခုသွားရမယ့် နေရာက တော်တော်လေး ဝေးတယ်၊ ဒါကြောင့် လမ်းခရီးမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားကြရဲ့လား ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အားလုံးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကြသည်။</p> <p> ဖူထူလောကသို့ ရောက်ရှိလာချိန်ကတည်းက နောက်ထပ် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်မှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ကြိုတင် သိရှိထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါကတော့ လူတစ်စုကို အရင်ခေါ်သွားမယ်၊ ကျန်တဲ့ နေရာတွေရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းလို့ရပြီဆိုမှ ကျန်တဲ့သူတွေ လိုက်လာခဲ့ကြပေါ့။ နောက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ ဒီကို ပြန်လာမယ်၊ ငါပြန်မလာခင်အထိတော့ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံနေကြပါ”</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အရင် လိုက်ပါရစေလား ”</p> <p> </p> <p>ရွှီကောက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့က အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်ပြီးသားလူတွေဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မလိုက်နဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ထိုလူအုပ်ထဲမှ စစ်သည်ဟောင်း ငါးဆယ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ ယခင်က သူနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသလို မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်တာဝန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထမ်းဆောင်ဖူးသည့် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရွှီကောတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း အဲဒီကို သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်လာမှာလဲ ”</p> <p> </p> <p>ရှကျီက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သိပ်မကြာပါဘူး၊ ငါ အဲဒီမှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ ပြန်လာဖို့က လွယ်သွားပါပြီ။ တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားရမှာပေါ့၊ စိတ်လောလို့ မရဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက ခေတ္တရပ်ကာ</p> <p> </p> <p> “ရှောင်ယွီ ဘက်ကိုလည်း မင်း နည်းနည်း ကူညီပြီး စောင့်ကြည့်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>​“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရှကျီနှင့် နှုတ်ဆက်ရာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် စကားများ များများစားစား မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် စစ်သည်ဟောင်း ငါးဆယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တံတားတစ်စင်း ကန့်လန့်ဖြတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှကျီတို့ လူအုပ်စုမှာ တံတားအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဖန့်ချန်တို့ကို ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး ဝမ့်ချွမ်းမြစ်မှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်ယင်လောကတွင်မူ လင်းယွမ် သည် မိစ္ဆာသန့်စင်မျှော်စင်  ၏ တံတားဝတွင် ရပ်ကာ ပျင်းရိစွာဖြင့် ရက်များကို ရေတွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ရှိသွားပြီ၊ ခေါင်းဆောင် ဆီကလည်း ဘာသတင်းမှ မရှိဘူး။ တရားသူကြီးဌာနနဲ့ ယင်စစ်သည်ဌာနကတောင် ရှာဖို့ လက်လျှော့သွားကြပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသူမှာ ယွီဝူရှီး ဖြစ်ပြီး သူက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကအကြောင်းကို ပိုသိလာလေလေ၊ ဒီနေရာက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ လူ့လောကထက်တောင် အဆပေါင်း ရာချီပြီး အန္တရာယ်များသေးတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ပဲ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p> “ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘာမှမဖြစ်သေးတာကို ကြည့်ရင် သူ မသေသေးဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒါဆိုရင် စောစောစီးစီး ပြန်လာသင့်တာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ် သူ လမ်းမှားသွားတာလား ”</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီး၏ အမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်သွားသည်</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ခြေ တော်တော်များတယ်။ ယင်လောကက လူ့လောကနယ်မြေ ကိုးခုလောက်ကို ကျယ်တာပဲ။ ငါတို့တုန်းက လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာ မှာတင် လမ်းမှားခဲ့ကြတာ၊ ဒီလောက် ကျယ်ပြောတဲ့နေရာမှာဆိုရင်တော့ လမ်းမှားသွားရင် ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ... တကယ်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>​“ကံကောင်းတာက ငါတို့ အလုပ်က နည်းနည်း သက်သာလို့ပေါ့။ ဒီမှာ တံခါးစောင့်ရုံနဲ့တင် တစ်နှစ်ကို ယင်သက်တမ်း အနှစ်သုံးဆယ် ရနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တုန်လှုပ်စွာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“တခြားလူတွေရဲ့ အလုပ်က ဒီလောက် အမြတ်မထွက်ဘူးလေ။ သူတို့က အပြင်မှာ ယင်မိစ္ဆာ တွေကို သွားဖမ်းရတာဆိုတော့ ထိခိုက်မှုတွေ ရှိတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ယင်မိစ္ဆာလက်ထဲမှာ သေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခေါင်းဆောင်လို လမ်းမှားသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ အလုပ်က ဒီလောက် သက်သာနေတာက... နန်မင်ရှောက်ကျဲ က ခေါင်းဆောင်အပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ ငါတို့ကို ပြန်ပေးဆပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါကြားတာတော့ ဒီအလုပ်က... မူလက သူ့အလုပ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>ယွီဝူရှီးက စိတ်မကောင်းစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါနဲ့... မင်းလည်း မကြာခင် ဘေးဒုက္ခကျော်လွှားခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကို ရောက်တော့မယ် မဟုတ်လား။ မုံ့ မိတ်ဆွေဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကျော်လွှားခြင်း အထွတ်အထိပ် ကိုတောင် ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်။ ဟုန်မိတ်ဆွေ ဘေးမှာ နေရတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အဆင်မပြေဘူး ထင်ထားတာ၊ ဟုန်မိတ်ဆွေက အတိတ်ကကိစ္စတွေကို ဒီလောက်အထိ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက ခေတ္တရပ်ကာ</p> <p> </p> <p> “တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကို ရောက်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေနဲ့  နတ်ဆေးပင်  တွေကို လဲလို့ရပြီ။ ဒါတွေအားလုံးက ခေါင်းဆောင် ငါတို့အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးက ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူရိပ်တစ်ခု အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“တုမိတ်ဆွေ ”</p> <p> </p> <p>ရောက်လာသူမှာ တုရုဖုန်း  ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ ခြေတစ်ထောင်ယင်မိစ္ဆာ ကို သွားရောက်နှိမ်နင်းခဲ့စဉ်က ပါဝင်ခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့ရဲ့ အထက်လူကြီးကို ခွင့်တိုင်လိုက်ဦး၊ ငါတို့လူတွေ ခုနက အပြင်မှာ ဖန့်မိတ်ဆွေကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ သွားကြည့်ပေးဦး၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါလည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ လူမှားသွားမှာ စိုးလို့”</p> <p> </p> <p>တုရုဖုန်းက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနှစ်ယောက်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ အထက်လူကြီးထံ အမြန်သွားကာ ခွင့်တောင်းကြသည်။</p> <p>ခွင့်တောင်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို သိသောအခါ မိစ္ဆာသန့်စင်မျှော်စင်မှ အရာရှိကလည်း နှစ်ရက်ခွင့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့သည် ကျွယ်မင်ယင်လောကမှ ထွက်ခွာပြီး တောင်ဘက်အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်...</p> <p>ဖန့်ချန်သည် ကျွယ်မင်နန်းတော်မှ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူ အချို့နှင့် စကားတပြောပြောဖြင့် ကျွယ်မင်ယင်လောကဘက်သို့ လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် စစ်သည်ဟောင်း ငါးဆယ်ကိုမူ ကျွယ်မင်ယင်လောကနှင့် မဝေးလှသော၊ ယင်မိစ္ဆာများ အုပ်ချုပ်သည့် မြို့အချို့တွင် နေရာချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုမြို့များမှာ ကျွယ်မင်ယင်လောကနှင့် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ကျွယ်မင်ယင်လောကတွင် ခြေကုပ်မြဲသွားပြီဆိုလျှင် ထိုစစ်သည်ဟောင်းများကို ကျွယ်မင်ယင်လောကသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ရလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို တွေ့လိုက်ရတာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ။ တရားသူကြီးဌာနနဲ့ ယင်စစ်သည်ဌာနက လူတွေ မင်းကို ရှာနေကြတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ၊ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ကြားတာတော့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ယင်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်ဆို၊ အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ အဲဒီယင်မိစ္ဆာကြီးကရော ”</p> <p> </p> <p>​“သူ ငါ့နောက်ကို ခဏ လိုက်လာသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ တခြားယင်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နဲ့ သွားဆုံပြီး သူတို့နှစ်ကောင် ချနေကြတာနဲ့ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ ကျွယ်မင်ယင်လောကကို ပြန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘယ်လမ်းကသွားရမှန်း မသိတော့ဘဲ အခုထိ လိုက်ရှာနေခဲ့ရတာ ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့ ယင်မိစ္ဆာတွေကို သတ်နေတာကို မတွေ့လို့ လာမမေးဖြစ်ရင် ငါလည်း အခုထိ ပြန်ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ထိုလူများက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် အံ့သြနေကြသည်။</p> <p>ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်ဝမ်းသာနေကြသည်။</p> <p> ဤလူကား တရားသူကြီးဌာနနှင့် ယင်စစ်သည်ဌာနတို့က အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသူ ဖြစ်သလို၊ အသစ်တက်လာသော အမာခံတပည့် နှင့်လည်း ရင်းနှီးသူ၊ နန်မင်ရှောက်ကျဲနှင့်လည်း သိကျွမ်းသူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သဖြင့် သူတို့အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ်များစွာ ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​မကြာမီမှာပင် တုရုဖုန်းသည် လင်ယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီး တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ ဟုတ်ရဲ့လား ”</p> <p> </p> <p>တုရုဖုန်းက အမြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သေချာ မမှတ်မိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လင်ယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save