Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လီရှမ်းဇီ၏ လက်သိပ်ထိုး အကွက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်ယင်လောက၊ ယင်စစ်သည်ဌာန</p> <p> </p> <p>​ကျိရှန့်သည် ဖန့်ချန်၏ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ချီးကျူးအံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားကာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>​“မင်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ ကံတရားက တော်တော်မျက်နှာသာပေးတာပဲ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် ပါရမီမကောင်းတာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ် မရှိတာက မကြောက်ရဘူး... အကြောက်ဆုံးက ကံဇာတာ နိမ့်ပါးနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။</p> <p> </p> <p>​“မင်း အရင်ဆုံး လူ့လောကကို ပြန် လိုက်ဦး။ မင်းရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို စီစဉ်ပြီးသွားရင် အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဟုန်ဂျူနီယာ က မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ မင်းက အဲဒီတုန်းက နန်မင်ရှောက်ကျဲကို ကယ်ခဲ့ဖူးတော့ နန်မင်ရုယွဲ့က ဒီကျေးဇူးကို ထောက်ထားပြီး မိစ္ဆာသန့်စင်မျှော်စင်မှာ ဟုန်ဂျူနီယာအတွက် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးထားတယ်”</p> <p> </p> <p>​ကျိရှန့် က စကားပြောရင်းနှင့် ရုံးစာတစ်စောင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်ယွဲ့ အဖိုးကြီးကတော့ နောက်တစ်ခါ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ပြန်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် သူက ဧည့်သည်ပြန်စေလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ရိပ်မိသဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ယင်စစ်သည်ဌာနမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် လင်းယွမ်တို့မှာ တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြပြီး တုရုဖုန်းမှာလည်း ထွက်မသွားသေးချေ။</p> <p> </p> <p>​“ကျိအမာခံက ဘာပြောလဲ ”</p> <p> </p> <p>တုရုဖုန်းက စပ်စုကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တုရုဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ကာ</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့လည်း ဒီနှစ်တွေမှာ ဒုက္ခတော်တော် ခံခဲ့ရတယ် ”</p> <p> ဟု မြည်တမ်းကြသည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောခြင်းမှာ ယခုအချိန်နှင့် မသင့်တော်ဟု ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပုံရပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင်... အရင်ဆုံး လူ့လောကကို ပြန်လိုက်ပါဦး၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အရင်က ဆုလာဘ်တွေကိုလည်း မယူရသေးဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်က သတိပေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “ခေါင်းဆောင်က အခု တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်လောက်နဲ့ လဲလိုက်ရင် ချက်ချင်းပဲ အဆင့်၁ မသေမျိုး  ဖြစ်သွားနိုင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>​တုရုဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုအားကျရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ကျွယ်မင်နန်းတော်သို့ ရောက်သည်မှာ မည်မျှကြာသေးသနည်း၊ အခုတော့ အဆင့်၁ မသေမျိုး ဖြစ်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရှိန်အဝါမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်လွန်းလှသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး တုရုဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ လင်းယွမ်၊ ယွီဝူရှီးတို့နှင့်အတူ လူ့လောကသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယင်စစ်သည်ဌာန၏ တူညီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူတစ်ယောက် ဌာနအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်လူက ဖန့်ချန်ကို မမြင်သော်လည်း ဖန့်ချန်ကမူ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်း</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ယွီဝူရှီးတို့နှင့် စကားပြောရင်း မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်းသည် ဝူရှန့်ငရဲ တွင် သေဆုံးခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က သေဆုံးသွားသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပွား သာ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခု ကျွယ်မင်ယင်လောကတွင် ပေါ်လာသည်မှာမူ လူ့လောကမှ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်သူ အနေနှင့် ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျိထျန်းကျွင်း၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့ဘုန်းကြီး ကျောင်းလာတက်ပြီပေါ့၊ ဒီတစ်ခေါက် ပေါ်လာတာက ကိုယ်ပွားမဟုတ်တော့ဘူး။</p> <p>​ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိထျန်းကျွင်း၏ ကိုယ်ပွားမဟုတ်သော ဝိညာဉ်အစစ် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ ဖန့်ချန်အတွက် သူ့ကို ဘွဲ့နှင်းပေးခြင် ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရလာပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘွဲ့နှင်းပြီးသည်နှင့် ကျိထျန်းကျွင်း၏ ပါးစပ်မှ သိလိုသည်များကို မေးမြန်း၍ ရနိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်</p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့သည် လူ့လောကသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထားရှိသည့် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ခေတ္တအကြာတွင် ဖန့်ချန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> ဤနေရာတွင် အကာအကွယ်အစီရင် များစွာ ချထားသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။</p> <p>အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနှင့် အဆင့် ၁ မသေမျိုးပင် ဖြစ်ပါစေ၊ မသိမသာ ခိုးဝင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင်... ဒီအကာအကွယ်တွေကို ဟုန်အမာခံက လူလွှတ်ပြီး အထူးစီစဉ်ပေးထားတာပါ။ သာမန်အဆင့် ၁ မသေမျိုးတွေတောင် အလွယ်တကူ ကျူးကျော်လို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်မိတ်ဆွေက တကယ်ကို စိတ်ဝင်တစား ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “သူ အခု ဘယ်မှာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​“ကျနော် ခုနက မေးကြည့်တော့ ဟုန်အမာခံက အကြီးအကဲ တစ်ဦးရဲ့ လက်အောက်မှာ အစီရင်      မသေမျိုးအတတ် ကို ကျင့်ကြံနေတယ်တဲ့။ မုံ့ မိတ်ဆွေလည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိနေတယ်။ သူတို့ အလုပ်ပြီးရင်တော့ ဒီကို လာကြပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးက ဆက်ပြောသည်</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အရင်ဆုံး ဂုဏ်ထူးမှတ်နန်းဆောင် ကို သွားပြီး ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေ အရင် သွားယူကြရင်ရော ”</p> <p> </p> <p>​“ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လီရှမ်းဇီကို စုစုပေါင်း အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်  ၈ ပင် ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်လျှင် မသေမျိုး ကျောက်တုံး  ၁၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု တွက်ချက်လျှင် သူသည် ကျောက်တုံး ၂၄၀၀ နှင့် ထိုက်တန်သော ဂုဏ်ထူးမှတ်များကို ရရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့မှာ ဤနေရာနှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးနေပုံရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းပြမှုဖြင့် ဖန့်ချန်သည် အလွန်စည်ကားလှသော ဂုဏ်ထူးမှတ်နန်းဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျွယ်မင်နန်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေါ့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့။ အမာခံတပည့်တင် တစ်ထောင်ကျော် ရှိတာလေ။ အမာခံတစ်ယောက်စီမှာလည်း နောက်လိုက်တွေ အများကြီးရှိတော့ လူတွေက အများကြီး ဖြစ်ကုန်တာပေါ့။ နောက်ပြီး ဧည့်သည်တော် အကြီးအကဲ တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုက လာတဲ့ ဧည့်သည်တော် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို လီအမာခံနဲ့အတူ ကျနော် တွေ့လိုက်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​“ကြားတာတော့ ထိုက်ရွှီမသေမျိုး တဲ့။ အစွမ်းက တော်တော်ကြီးတယ်၊ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ပါးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလို ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတစ်ပါးရဲ့ ဘေးမှာလည်း ကျင့်ကြံသူတွေက နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုက်ရွှီမသေမျိုး ကို တွေ့ခဲ့တာလား</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်က ထိုက်ရွှီမသေမျိုးဟာ ဝိညာဉ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ရဲ့ ကျင့်ကြံသူဖြစ်တာကို သိကြလား မသိကြဘူးလား</p> <p> </p> <p>​“အကြီးအကဲ ဖုန်း... ဒီသူကတော့ ကျနော် တို့ နယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖန့်ချန် ပါ။ ဂုဏ်ထူးမှတ်နဲ့ မသေမျိုးကျောက်တုံးတွေ လာထုတ်တာပါ”</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဖန့်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> ထိုအကြီးအကဲသည် အဆင့် ၁ မသေမျိုးတစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက ဖန့်ချန်ကို အထက်အောက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ပြုံး၍ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>​“အရင်က လီအမာခံ ပြောနေတဲ့လူက မင်းပေါ့။ ကံတရားက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်တာနဲ့တင် နတ်ဆေးပင် ၈ ပင်တောင် ယူလာနိုင်တယ် ”</p> <p> </p> <p>​“မင်း ယူလာတဲ့ နတ်ဆေးပင် ၈ ပင်လုံးက  အဆင့် ၃ နတ်ဆေးပင် တွေပဲ။ လီအမာခံက မှာထားပြီးသားပါ။ အရည်အသွေးကို မကြည့်ဘဲ အဆင့် ၃ နတ်ဆေးပင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်းအတိုင်း တွက်ပေးဖို့လေ။ အရင်က သူတို့အတွက် ဝေစုကိုတော့ လာထုတ်သွားကြပြီ။ အခု မင်းရသင့်တဲ့ မသေမျိုးကျောက်တုံးနဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေကို ငါ ထုတ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့မှာ နားထောင်ရင်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>နတ်ဆေးပင် ၈ ပင်... ဤမျှ တောက်ပသော အောင်မြင်မှုမျိုးမှာ နယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွင်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် ထူးခြားသောအမူအရာ မပေါ်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လီဆန်းကျီသည် လက်သိပ်ထိုး အကွက်ထုတ်ကာ သူ ရသင့်သော ကျောက်တုံးများကို ခိုးယူလိုက်ပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနတ်ဆေးပင် ၈ ပင်မှာ စစ်မှန်သော အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင် များ ဖြစ်သည်။</p> <p>စတုတ္ထအဆင့် ဈေးနှုန်းနှင့် အဆင့် ၃ ဈေးနှုန်းမှာ မည်သို့မျှ တူညီနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ကန့်ကွက်၍ မရနိုင်သေးပေ။</p> <p> အကယ်၍ ကန့်ကွက်လိုက်ပါက မိမိသည် နတ်ဆေးပင်များ၏ အဆင့်အတန်းကို ခွဲခြားနိုင်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်။</p> <p>ထိုအချက်ကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း မှန်လေး ကို ထုတ်ပေးရမည်လော</p> <p> </p> <p>​လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>​ထိုအကြီးအကဲ ဖုန်းသည် အဆင့် ၃ နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်လျှင် မသေမျိုးကျောက်တုံး ၇၀၀ နှုန်းဖြင့် ဖန့်ချန်အတွက် တွက်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စုစုပေါင်း ကျောက်တုံး ၁၆၈၀ ရရှိသည်။</p> <p>​လီရှမ်းဇီက ကျောက်တုံး ၄၀၀ ကျော်ကို ခဝါချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ် သာ အမာခံတပည့် ဖြစ်မလာခဲ့လျှင် လီရှမ်းဇီ သည် နတ်ဆေးပင် ၈ ပင်လုံးကို အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် အဖြစ် တွက်ချက်ပေးလိမ့်မည်ဟု ဖန့်ချန် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“အဆင့် ၃ နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်ရဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်က ၃၀၀ ဆိုတော့ ၈ ပင်အတွက် ၂၄၀၀ ရမယ် ”</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းက ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေကို ညီတူညီမျှ ခွဲဝေယူရမယ်။ မသေမျိုးကျောက်တုံးတွေကိုပဲ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ခွဲဝေလို့ရတယ် ”</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲ ဖုန်းက ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အတန်းပြ ကျောက်ပြားကို တောင်းယူလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့မှာ အဖွဲ့ဝင် ၅ ယောက် ရှိတယ်ဆိုတော့ တစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ထူးမှတ် ၄၈၀ စီ ရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p> “ဒီ ၄၈၀ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်ကို အထင်မသေးနဲ့ဦး။ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲနဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်နဲ့ လဲလို့ရတဲ့အပြင် ဂုဏ်ထူးမှတ် ၁၀၀ ကျော်တောင် ပိုဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ လူတိုင်းသိတာက... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ မသေမျိုးကျောက်တုံး ရှာရတာ လွယ်ပေမဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ် ရဖို့က ခက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်က ၅၀၀၀ ထက် ကျော်သွားရင် အမာခံတပည့် စစ်ဆေးမှုကိုတောင် ဝင်ခွင့် လျှောက်ထားလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>​“ငါ ဒီမှာ နေလာတာ ကြာပြီ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေက မင်း ဒီတစ်ခေါက် ရတာကိုတောင် မမီဘူး”</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲ ဖုန်းသည် ဖန့်ချန်၏ ကျောက်ပြားထဲသို့ ဂုဏ်ထူးမှတ် ၄၈၀ ကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အားကျသည့် အကြည့်ဖြင့် ကျောက်ပြားကို ဖန့်ချန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လူအများ၏ အာရုံကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲဆောင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀၀၀ ကျော်နှင့် ဂုဏ်ထူးမှတ် ၄၀၀ ကျော်...</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၂ မသေမျိုးများ  နှင့် အဆင့် ၃ မသေမျိုးများ ပင်လျှင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး အံ့သြမှင်တက်ကာ ကြည့်နေကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save