Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသားမသေမျိုး လမ်းစဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​“ဒါ ဘယ်အမာခံတပည့်ရဲ့ နယ်မြေသစ်ရှာဖွေရေးအဖွဲ့လဲဟ”</p> <p> </p> <p>​“အမာခံတပည့်ပိုင်တဲ့ အဖွဲ့တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ အမာခံအဖွဲ့ဆိုရင် ဝေစုခွဲတမ်းက ဒီလောက် မများနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဆင့် ၁ မသေမျိုးတောင် မဟုတ်သေးဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆို ကျွယ်မင်းကြယ်ကို မလာခင်ကတည်းက...”</p> <p> </p> <p>​“ငါ အရင်က ကြားဖူးသလိုပဲ၊ နံပါတ် ၄၃၂ နယ်မြေ စူးစမ်းရေးကြယ်မှာ ကံကောင်းတဲ့ကောင်တစ်ယောက်ရှိတယ်တဲ့။ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှာဖွေရေးထွက်တာနဲ့တင် နတ်ဆေးပင် ၈ ပင်တောင် ရှာတွေ့ခဲ့တာဆိုလား...”</p> <p> </p> <p>​“သူပဲ ငါမှတ်မိပြီ၊ ဒါ ဟို နယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ပဲ ”</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့ကို မှတ်မိသွားသူများ ရှိလာသည်။</p> <p> သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူအတော်များများနှင့် ထိတွေ့ဖူးကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ယခင်က ဝူရှန့်ငရဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာအချို့မှာလည်း လူအများ၏ ပါးစပ်ရာဇဝင်ဖြင့် ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဥပမာအားဖြင့် နယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှ လာသူဖြစ်ပြီး ဝူရှန့်ငရဲတွင် ရွှေရောင်ကျောက်ပြားပိုင်ရှင် ပါရမီရှင် နန်မင်ရှောက်ကျဲ ကို အလဲထိုးခဲ့သည်ဟူသော သတင်းမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနယ်မြေကိုးခု ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ရရှိမှုများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လူအများ ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသော်လည်း အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ကြချေ။</p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့ကို မေးမြန်းသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝန်လည်းမခံ၊ ငြင်းလည်းမငြင်းဘဲ နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>လူများကလည်း ထပ်မံ၍ အသေးစိတ် မမေးမြန်းရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဤနှစ်ဦးသည် အသစ်တက်လာသော အမာခံတပည့် ဟုန်ချီ နှင့် အလွန်ရင်းနှီးပြီး သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ယခုမူ ထိုကောလာဟလများမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုသတင်းများ၏ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း အတပ်သိသွားကြပြီ။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်... ဤသည်မှာ သာမန်လူများ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ငွေပမာဏကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>မသေမျိုးအဆင့်မြင့် များအတွက်ပင်လျှင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပမာဏပင်။</p> <p> </p> <p>​ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာသည် ကျွယ်မင်းကြယ် ဖြစ်ပြီး ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အချက်အချာနေရာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>လောဘတက်၍ ပစ္စည်းလုယူသည့် ကိစ္စမျိုး လုံးဝ ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခဏချင်းမှာပင် နှိမ်နင်းခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လူများမှာ မနာလိုစွာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>​“အကြီးအကဲ ဖုန်း... ကျနော် ကတော့ ဒီဂုဏ်ထူးမှတ်တွေနဲ့ နတ်ဆေးပင်တစ်ပင် လဲချင်ပါတယ်။ မိတ်ဆက်ပေးစရာကောင်းတဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်  ရှိရင် ပြောပြပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​“အင်း... မင်းက တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ဆိုတော့ အခြေခံကလည်း လုံလောက်နေပြီပဲ။ နတ်ဆေးပင်ကို သုံးလို့ရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့လမ်းစဉ်ဆိုရင်တော့...”</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲ ဖုန်းက ခေတ္တစဉ်းစားပြီး</p> <p> </p> <p> “လမ်းစဉ်က ပိုကောင်းလေလေ၊ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်က ပိုဈေးကြီးလေလေပဲ။ ငါ မင်းအတွက် ရွေးချယ်စရာတချို့ ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ  မသေမျိုးလမ်းစဉ် ဆယ်ခုကျော်ကို ပြောပြလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>​“ဒီလမ်းစဉ်တွေအတွက် အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်တွေကတော့ ဂုဏ်ထူးမှတ်နန်းဆောင်မှာ လောလောဆယ် ပစ္စည်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းအရ မင်းလည်း တန်းစီရလိမ့်မယ်။ ဒီထဲမှာ လူသားမသေမျိုး လမ်းစဉ် အတွက် နတ်ဆေးပင်ကတော့ လောလောဆယ် လဲမယ့်သူ မရှိဘူး။ မင်း အဲဒါကို ရွေးရင်တော့ တန်းစီစရာ မလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ငါသိသလောက်တော့ လူသားမသေမျိုး လမ်းစဉ်က အများဆုံးမှ အဆင့် ၆ မသေမျိုးအထိပဲ ထွက်ဖူးသေးတယ်၊ အဆင့် ၇ နောက်ပိုင်း လမ်းစဉ် ရှိမရှိတော့ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>​ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း အဲဒီလောက်အထိ အဝေးကြီး တွေးမနေပါနဲ့ဦး။ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကံဇာတာအရဆိုရင် အဆင့် ၄ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၅ အထိ ရောက်သွားရင်တင် တော်တော်လေး ဟန်ကျနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့... ကျနော် လူသားမသေမျိုး လမ်းစဉ်ကိုပဲ ရွေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက ဆက်ပြောသည်</p> <p> </p> <p> “အကြီးအကဲ ဖုန်း... ဒီနတ်ဆေးပင်ကို ကျနော် နဲ့အတူ ပြန်ယူသွားလို့ ရမလား ကျနော် ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံက လုံးဝပြည့်စုံပြီလို့ ခံစားရမှပဲ သုံးချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>​“ရတာပေါ့၊ လူသားမသေမျိုး အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်က လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ။ လူအများစုက ဘာလဲဆိုတာ သိကြတယ်။ သာမန်လူတွေ မသိနိုင်တဲ့ လမ်းစဉ်မျိုးဆိုရင်တော့ အမာခံတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာတင် သုံးရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်လည်း ဂုဏ်ထူးမှတ်များကို နှုတ်ယူခိုင်းပြီး လူသားမသေမျိုး အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်ကို လဲလှယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဂုဏ်ထူးမှတ်များကို နတ်ဆေးပင်နှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အချို့လူများက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်ပင်လျှင် ဝင်ရောက်ဖျောင်းဖျသည်</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေကို အရင် သိမ်းထားလိုက်ပါလား၊ မသေမျိုးကျောက်တုံးတွေနဲ့ပဲ တိုက်ရိုက်ဝယ်လိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြကာ အကြောင်းပြချက်ကို မပြောချေ။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်က ဘာကြောင့် ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေကို သိမ်းခိုင်းလဲဆိုတာ သူ သိသည်။</p> <p>ဂုဏ်ထူးမှတ် ၅၀၀၀ ပြည့်ရင် အမာခံတပည့် စစ်ဆေးမှုကို ဝင်ခွင့် လျှောက်လို့ရတာကြောင့် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်ထူးမှတ် ၅၀၀၀ ပြည့်အောင် စုရမှာက ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာလဲ သူကတော့ ဒီကိစ္စအတွက် အချိန်အများကြီး မဖြုန်းချင်ချေ။</p> <p>မသေမျိုးကျောက်တုံးတွေ ရှိနေတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေသည်။</p> <p> </p> <p>​အမာခံတပည့် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကတော့ အစီရင်ဗဟိုချက်  တစ်ခု ရတာနဲ့ ကြာနီနတ်မိမယ်လိုမျိုး ချက်ချင်း တက်လှမ်းလို့ ရတာပဲ။</p> <p> သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို မဖြတ်သန်းဘဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပေမဲ့ ဖန့်ချန်အတွက်တော့ မှန်လေး ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးကျောက်တုံးသာ လုံလောက်အောင် ပေးနိုင်ပါစေ။</p> <p>​အကြီးအကဲ ဖုန်းမှာ ခေတ္တမျှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီသေတ္တာပေါ်မှာ အကာအကွယ်အစီရင် ပါပြီးသား၊ မင်း မဖွင့်သရွေ့တော့ ဒီနတ်ဆေးပင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဘယ်သူမှ ခံစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p> “ဒီသေတ္တာကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ၊ နတ်ဆေးပင် လဲတဲ့အတွက် လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>​အရှိန်အဝါကို ခံစားလို့ မရဘူးလား</p> <p>ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သေတ္တာကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လင်းယွမ်တို့နှင့်အတူ ဂုဏ်ထူးမှတ်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>တံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး အချို့က ရှေ့သို့ လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်ကလည်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပြုံး၍ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ကာ အချင်းချင်း နာမည်ဖလှယ်ကြပြီး အပေါ်ယံ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင်... ငါတို့ အရင်နေရာကို မပြန်တော့ဘူး။ ဟုန်အမာခံမှာ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံရေး နယ်မြေ ရှိတယ်၊ အဲဒီကိုပဲ သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဖန့်ချန်အား ယခင်က ကျိုးချွမ် စီစဉ်ပေးထားသော အခန်းသို့ ပြန်မည့်အစား အသစ်နေရာသို့ သွားရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်မိတ်ဆွေက ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတောင် ရနေပြီလား ”</p> <p> </p> <p>​“ဟုတ်ပါ့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ နဂါးနက်လှေ တောင် ရထားသေးတယ်။ ကျနော် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ နဂါးနက်လှေ တစ်စင်းတည်းနဲ့တင် သာမန် အဆင့် ၁၊ အဆင့် ၂ မသေမျိုးတွေက ဟုန်အမာခံကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​“အစီရင် မသေမျိုးအတတ်သာ အချောသတ်သွားရင် အစွမ်းက ဒီထက်ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာလိမ့်မယ် ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့က ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့်များတွင် ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံရေးနယ်မြေများ ရှိကြပြီး ၎င်းတို့သည် ကျွယ်မင်းကြယ်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပျံ့နှံ့တည်ရှိနေကာ ဗဟိုဂိုဏ်းကြီးအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဥပမာအားဖြင့် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ လက်ရှိ နယ်မြေမှာ ကျွယ်မင်းကြယ်၏ တောင်ဘက်ဒေသ၊ တောင်စဉ် တစ်သိန်း ဟု ခေါ်သော နေရာတွင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာရှိ တောင်စဉ်တစ်သိန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တောင်တန်းပေါင်း တစ်သိန်းမက ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> နယ်မြေမှာ အလွန်ကျယ်ပြောပြီး တောင်တန်းကြီးများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေကာ ထိုတောင်တန်းများကြားတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူသားနိုင်ငံများစွာ မှီတင်းနေထိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံတပည့်များကို ကျွယ်မင်းကြယ် အနှံ့အပြားတွင် ခွဲဝေထားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုဒေသများကို စောင့်ကြပ်ရန် ဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်လူသားများထဲမှ အမာခံတပည့် ဖြစ်လာနိုင်မည့်သူများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် တာဝန်ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်နှင့် လင်းယွမ်တို့သည် တည်နေရာ ကူးသန်းခြင်း အစီရင် မှတစ်ဆင့် တောင်စဉ်တစ်သိန်းအတွင်းရှိ ကြာနီနတ်မိမယ်၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင် တောင်တန်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်နေပြီး နတ်ငှက်များနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၊ ရေတံခွန်များနှင့် ထူးခြားသော ကျောက်ဆောင်များကို နေရာအနှံ့ မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထူးကဲမှုကို ပြောရမည်ဆိုလျှင်      ချင်းယွီနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော နေရာများထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သာလွန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြွယ်ဝမှုကြောင့် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်မှာ များစွာ တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ သုံးယောက် ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျင့်ကြံရေးနယ်မြေအတွင်း၌ လှုပ်ရှားသွားလာနေသော ကျင့်ကြံသူ အတော်များများကို တွေ့မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါတို့အပြင် တခြားကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းယွမ်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>​“ဒါက ကျွယ်မင်နန်းတော်က အကြီးအကဲတစ်ယောက် စီစဉ်ထားတာလေ။ ဟုန်အမာခံရဲ့ ဘေးမှာ ငါတို့လောက်ပဲ ရှိနေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ကျင့်ကြံသူ ရာနဲ့ချီကို ဒီမှာ နေရာချပေးထားတာ။ အဲဒီထဲမှာ...”</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာသန့်စင်မျှော်စင်မှာ တာဝန်ကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လူ့လောကကို ပြန်လာကြတာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ လေပေါ်မှ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှလူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အဆင့် ၃ မသေမျိုး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သပ်ရပ်သော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ မသေမျိုးစွမ်းအား များမှာ ထူထပ်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူများမှာလည်း အနိမ့်ဆုံး အဆင့် ၁ မသေမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ အဆင့် ၂ မသေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့သည် လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့ကို လှောင်ပြောင်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save