Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းကို စတင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိသည် စကားအပိုမဆိုဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသော အကာအကွယ်အစီရင်များကို ချက်ချင်းပင် ချထားလိုက်သည်။</p> <p> အဆင့် ၄ ဓားမသေမျိုးတစ်ဦး ချမှတ်ထားသော အစီရင်ဖြစ်၍ အဆင့် ၅ မသေမျိုးတစ်ဦး လာရောက်ဖွင့်လျှင်ပင် အတော်အတန် အချိန်ပေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​အကာအကွယ်အစီရင်များ အားလုံး အသင့်ဖြစ်သည်နှင့် ဟွမ်ဝူကျိသည် မိမိဘာသာ နယ်နိမိတ်ဘူးသီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ယွမ်သံလိုက် ရွှေဓာတ်အငွေ့အသက် တစ်မျှင်မှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် အသက်ကို ခပ်မှန်မှန်ရှူသွင်းကာ ထိုရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ရေနှင့်မီး တွေ့ဆုံသွားသကဲ့သို့ပင် ထိုအငွေ့အသက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းအပေါ် သက်ရောက်သည်မဟုတ်ဘဲ ဓားငယ်လေးပါ ရိုက်ခတ်မှု ရှိလာသည်။</p> <p>ဓားငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် စတင်လှုပ်ရှားလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နဂါးနက်လှေ တစ်စင်းမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ခရီးနှင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေရင်း ဘေးဘက်မှ မြင်ကွင်းများ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဖျားတွင် ခပ်မှိန်မှိန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာတာကို သိရတော့ နင် တကယ်ပဲ ပျော်နေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>နောက်ဘက်မှ မုံ့ချောင်လင်သည် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ ရှားရှားပါးပါး အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နင်လည်း အတူတူပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါနဲ့တော့ မတူဘူးလေ၊ ငါက ခေါင်းဆောင် အသက်ရှင်နေလို့ ပျော်ရုံသက်သက်ပဲ၊ နင်နဲ့တော့ အဓိပ္ပာယ်ချင်း မတူဘူး”</p> <p> </p> <p>​မုံ့ချောင်လင်က စပ်ဖြဲဖြဲဖြင့်</p> <p> </p> <p> “ငါ အရင်က စကားတွေကို လွယ်လွယ်ပြောခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက စကားအရပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ နင်နဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြားက သံယောဇဉ်ကိုတော့ ငါတို့တွေ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒီဆယ်နှစ်ကျော်လုံး နင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အနားမကပ်ခိုင်းဘူး။ ဒါကိုကြည့်ရင် နင်က အမာခံတပည့် ဖြစ်သွားပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မမေ့ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​“ဟူး... ငါနဲ့ သူနဲ့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖန့်မိတ်ဆွေနဲ့ အတူရှိနေရတာက တကယ်ပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ချမ်းမြေ့စေတာတော့ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ရုတ်တရက် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မုံ့ချောင်လင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ၊ ခေါင်းဆောင်ကသာ အမာခံတပည့် ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင် နင်နဲ့ သူနဲ့က တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွယ်မင်နန်းတော်က အမာခံတပည့်တစ်ယောက်ကို အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူနဲ့ အဖော်ပြုဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အရင်က လူတချို့ကို စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မရှင်းပြတော့ချေ။</p> <p>သူမ ပြောသည့် မဖြစ်နိုင်ခြင်း နှင့် မုံ့ချောင်လင် ထင်နေသည့် မဖြစ်နိုင်ခြင်း မှာ အဝေးကြီး ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် ငါတို့ အပြင်ကို တစ်ခေါက် ထွက်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်ကိုလဲ နယ်မြေသစ် ရှာဖွေရေး စတော့မှာလား ”</p> <p> </p> <p>မုံ့ချောင်လင်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“နဂါးနက်လှေကို ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီဆိုတော့ ကန့်သတ်နယ်မြေတွေကို စူးစမ်းဖို့ အစွမ်းရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် သွားမှာက ကန့်သတ်နယ်မြေဆီ မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာအစ်မကြီး ကို မှတ်မိသေးလား မကြာသေးခင်က သူမ ငါ့ဆီ သတင်းပို့လာတယ်။ လင်းကွေ့ကြယ်တာရာ ကို သွားဖို့ ပြင်နေတယ်တဲ့။ နင်နဲ့ ငါကလည်း အဲဒီဒေသက လာတာဆိုတော့ သူမနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလားလို့ လာမေးတာ။ ဂိုဏ်းကိုလည်း တစ်ခါတည်း ပြန်ကြည့်လို့ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်က ပြုံး၍</p> <p> </p> <p> “ငါတို့တွေ မပြန်ဖြစ်တာလည်း နှစ်အတော်ကြာပြီလေ။ စစ်ဆေးပွဲ ပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ ပြန်မကြည့်ရသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် နင်တို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ ငါ သဘောတူလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>​“လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာကို ပြန်မှာလား ”</p> <p> </p> <p>မုံ့ချောင်လင် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ကြာနီနတ်မိမယ်က ပြန်ဖို့ စိတ်မကူးပါက သူမ၏ အစွမ်းဖြင့် လင်းကွေ့ကြယ်တာရာ ဆီ ပြန်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အရင်က ဖန့်ချန်ပိုင်သည့် ယွမ်လုံလှေ မှာ ထိုမျှဝေးကွာသော ခရီးကို မသွားနိုင်သလို၊ အတင်းသွားလျှင်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“အရှိန်ကို နည်းနည်း ထပ်မြှင့်လိုက်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နဂါးနက်လှေပေါ်ရှိ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ၎င်းတို့၏ မသေမျိုးစွမ်းအားများကို ဟုန်ဟုန်တောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နဂါးနက်လှေ၏ အရှိန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆပွားတိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မုံ့ချောင်လင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> ဤမျှ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်မှာ အရင်က ယွမ်လုံလှေထက် အဆပေါင်း မရေတွက်နိုင်အောင် သာလွန်လှသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသည်မှာ အမြင့်ဆုံးအရှိန် မဟုတ်သေးချေ။</p> <p>အစီရင် မသေမျိုးအတတ် သာ ပေါ်ပေါက်လာပါက အရှိန်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီလိုမျိုး အရှိန်ရှိမှပဲ... ချင်းမင်ဟင်းလင်ပြင်မှာ လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>မုံ့ချောင်လင် စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​သိပ်မကြာမီမှာပင် နဂါးနက်လှေသည် တောင်စဉ်တစ်သိန်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။</p> <p> ကျန်းချန်နှင့် အပေါင်းအပါများသည် နဂါးနက်လှေ၏ အရှိန်အဝါကို သိသည်နှင့် ကြိုဆိုရန် အသီးသီး ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်အမာခံ... ခင်ဗျားရဲ့ အရင်အဖွဲ့ဖော် ဖန့်ချန် ပြန်ရောက်နေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ကြာနီနတ်မိမယ် နဂါးနက်လှေပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် အေးအေးဆေးဆေး အပြုံးတစ်ခု တပ်ဆင်ကာ ရှေ့သို့ တိုး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မုံ့ချောင်လင်သည် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျန်းချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလိုလိုသိစိတ်ဖြင့် အစောဆုံး ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကြာနီနတ်မိမယ်က ရှေ့မှလူကို မျက်စိထဲ ထည့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ အပ်ချမက ပြောရဲသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်လူက မျိုးရိုးကြီးနွယ်က လာသည်ဟု ထင်ရသလို၊ ကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့် ၃ မသေမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> အမာခံစစ်ဆေးပွဲ ဝင်ရန်ပင် ဂုဏ်ထူးမှတ်များ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ယခုထိ အမာခံတပည့် ဖြစ်မလာသေးခြင်းမှာ ထိုလူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က ထူးထူးခြားခြား မရှိလှကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်၏ အလားအလာမှာ တစ်ဖက်လူထက် အဝေးကြီး သာလွန်သည်။</p> <p>ယခု ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် သူမသည် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့ရုံသာမက လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကပင်  တောက်ပသောလောကမသေမျိုး လမ်းစဉ်  ကို စတင်လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤမသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ ယခင်က ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ စီနီယာအစ်မကြီး ဝူရှန့်ငရဲတွင် ဖြည့်စွက်ခဲ့သော လမ်းစဉ် ဖြစ်သည်။</p> <p> ယနေ့တိုင် လူအတော်များများ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေရသော်လည်း ကြာနီနတ်မိမယ်မှာ ထိုနတ်ဆေးပင်ကို သုံးစွဲခွင့်ရပြီး အဆင့် ၁ တောက်ပသောလောကမသေမျိုး ဖြစ်လာသည့် ပထမဆုံးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကျွယ်မင်နန်းတော် အကြီးအကဲအဖွဲ့က သူမ၏ ပါရမီကို အလွန်အမင်း အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>​“သိပြီ”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က အေးစက်စက်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မုံ့ချောင်လင်ကို ခေါ်ကာ ဖန့်ချန်၏ လိုဏ်ဂူဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အနားတွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး အုပ်စုလိုက်က ဝန်းရံလိုက်ပါသွားကြရာ သူမ၏ အမာခံတပည့် ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်မှာ ကြာနီနတ်မိမယ်၏ အေးစက်မှုကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒေါသမီးများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လာသည်။</p> <p>သူသည် စိတ်ခံစားမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အကြည့်များကမူ အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​မကြာမီ လူအားလုံး ဖန့်ချန်၏ လိုဏ်ဂူရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ထိုနေရာတွင် အကာအကွယ်အစီရင်များ ချထားသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေရာမှာ အစီရင်တွေ ချထားဖို့ ဘာလိုလို့လဲ၊ ဒီမှာ သူ့ကို ရန်ပြုမယ့်သူ ရှိလို့လား ”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းနှင့် သူက လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မသေမျိုးစွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်ပြီး အစီရင်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နေဦး”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က လက်မြှောက်ကာ ကျန်းချန်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“အစီရင် ချထားတာက အဆင့်တက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဖန့်မိတ်ဆွေက ဂုဏ်ထူးမှတ်နန်းဆောင်ကို သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ် မဟုတ်လား ”</p> <p> </p> <p>​“ဟုတ်တယ်၊ လင်းယွမ်တို့ ကျမကို ပြောပြတယ်”</p> <p> </p> <p>မုံ့ချောင်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသော်လည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ဖန့်မိတ်ဆွေက နတ်ဆေးပင်ကို လဲလှယ်ပြီး အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်ဖို့ ပြင်နေတာ သေချာပြီ။ အကယ်၍ အရင်က ကျွယ်မင်ယင်လောကမှာ အဆင့် ၁ ယင်မိစ္ဆာကြီးနဲ့ မတော်တဆ မတိုးခဲ့ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကတည်းက သူ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်က ငါ့ထက်တောင် မြန်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ထပ်မံ၍ အမှောင်ဖုံးသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန် နံပါတ် ၁၅၇ ကန့်သတ်ကြယ်မှာ ရရှိခဲ့သည့် အောင်မြင်မှုများကို သူ ကြားဖူးသော်လည်း သေသေချာချာ မတွေးချင်ခဲ့ချေ။</p> <p>ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် တစ်ဖက်လူမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်မှ အဆင့် ၁ မသေမျိုးအထိ တက်လှမ်းတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ မြန်ဆန်သော အရှိန်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ စစ်ဆေးပွဲရမှတ်က ကြေးညိုရောင် ကျောက်ပြားသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>အကယ်၍ ရွှေရောင်ကျောက်ပြားသာ ရခဲ့ပါက အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သည်နှင့် ဂုဏ်ထူးမှတ် တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ အမာခံတပည့် စစ်ဆေးပွဲ ဝင်ခွင့်ကို တစ်ကြိမ် ရရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“တကယ်ပဲ... အဆင့်တက်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၁ မသေမျိုးတစ်ဦးက အမူအရာ ပျက်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အမှန်တကယ်တော့ သူ သတိပေးစရာပင် မလိုချေ။</p> <p>အတွင်းဘက်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တလဟုန်းဟုန်း ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သာမန်နှင့် မတူညီသော မသေမျိုးစွမ်းအားများ မွေးဖွားလာနေသည်ကို အပြင်မှလူအားလုံး ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူ အဆင့် ၁ မသေမျိုးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းနေကြောင်း သက်သေပင်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့ ဖန့်မိတ်ဆွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူမသည် စိတ်မချသဖြင့် အဆင့် ၁ မသေမျိုး အချို့ကို ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဟုန်အမာခံ... ကျနော်ပဲ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ဖြစ်လာရင်လည်း ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးလို့ ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အရင်အတိုင်း အေးစက်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save