Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကို ငါမသတ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို လမ်းပြခိုင်းရဦးမှာဆိုတော့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အေးစက်သော လေပြင်းများက တိုက်ခတ်နေခဲ့ပေမဲ့ ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးမှာ ချွေးစေးများပြန်နေပြီး သူ၏မျက်နှာက ဖြူရော်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​နဖူးပြင်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးများကလည်း  အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် သွားရမည်လား၊ မသွားရဘူးလား ဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲတတ်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူ စကားမပြောမချင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်က လှုပ်ရှားပြီး သူ့ကိုသတ်ပစ်မည်လားဆိုသည်ကို မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​သူနှင့်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီသော ယင်းကျိုးပင်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏တိုက်ကွက်ကို မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ရာ သူလည်း သဘာဝကျကျပင် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ကွက်ကို ဟန့်တားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"သခင်ကြီးနဲ့ ရထားလုံးထဲက သခင်ကြီးတို့... ဒါက သခင်ကြီးတို့အတွက် ဆက်သတဲ့ရတနာတစ်ခုပါ။ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးလျှံ ဆေးလုံးဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ"</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုစက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဆက်သလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​ဤကြွေပုလင်းထဲတွင် သူအသက်စွန့်ကာ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းမင်းဆက် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏အိမ်တော်မှ ခိုးယူလာခဲ့သော ဝိညာဉ်မီးလျှံဆေးလုံးပါရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဆေးလုံးက သူတော်စင်အဆင့်သို့ ချိုးဖောက်နိုင်ရန် သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ပေးထားသော ဆေးလုံးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ထိုဆေးလုံးကို ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးက ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်ထံမှ အသက်လွတ်မြောက်ခွင့် ရရှိရန်အတွက် ထုတ်ယူလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်၏ ဂရုမစိုက်သော မျက်လုံးများက သူ့ကိုတိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဘာမှပြန်မဖြေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဂလု..."</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​'အကယ်၍ ဒီသခင်ကြီးသာ သဘောမကျဘူးဆိုရင် ငါ ဒီနေ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p> </p> <p>​'ငါ ဒီနေရာမှာပဲ အဖြစ်ဆိုးနဲ့ သေဆုံးရတော့မှာလား'</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တွေးတောနေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျီလုံ... မင်းကို ကြည့်ရတာ ဒီခြင်္သေ့ပေါက်စလေးကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်သလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေချိန်မှာပင် ရထားလုံးထဲမှ ပျင်းရိနေဟန်ရှိသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေး... လက်အောက်ငယ်သား အမှားလုပ်မိမှန်း သိပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ထိုအသံကိုကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှေခြင်္သေ့ နတ်ဆိုး၏ အမြင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်က သူ၏ အကြည့်များကို ချက်ချင်းပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... ငါက မင်းကို အပြစ်တင်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​ပျင်းရိနေသောအသံက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​"ခြင်္သေ့ပေါက်စလေး... ငါက မင်းကို အဲဒီလို ခေါ်ရင် ရတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>​ပျင်းရိနေသော အသံက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်ခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးက မည်သို့များ သဘောထားကွဲလွဲရဲပါမည်နည်း။ ဤအမည်က အလွန်တရာ အရှက်ရစရာကောင်းနေလျှင်တောင်မှ သူက လက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်မီးလျှံဆေးလုံးကို ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အကူအညီလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>​ရထားလုံးထဲရှိ လူငယ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမိန့်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်ရိုသေလေးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက သိပ်ပြီး ဒုက္ခများတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို ချီယန်မြို့တော်ဆီ ခေါ်သွားပေးရုံပါပဲ"</p> <p> </p> <p>​ရထားလုံးထဲရှိ လူငယ်၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေးအတွက် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လမ်းပြပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် ရွှေခြင်္သေ့အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ချီယန်မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပေးမှာပါ"</p> <p> </p> <p>​ရထားလုံးထဲရှိ လူငယ်က ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤလူငယ်ပြောသော ဆုလာဘ်ဆိုသည်ကို သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသားများအနားမှ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ သူ ဤမျှလောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း အခြေအနေများက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး သူဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဤအစွမ်းထက်လူသားစုအတွက် လမ်းပြပေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကိစ္စများပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဤအစွမ်းထက် လူသားများက သူ့ကို ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ ရထားလုံးက ရွေ့လျားသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးကလည်း ထွက်ပြေးရန် မရဲတော့သဖြင့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူငယ်ကို ချီယန်မြို့တော်သို့ လမ်းပြပေးရန် ရထားလုံးနောက်မှသာ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဆိုးတစ်သောင်းမင်းဆက်။</p> <p> </p> <p>​ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် ရထားလုံးတစ်စီးက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေခြင်္သေ့နတ်ဆိုးကလည်း  ရထားလုံးအတွက် လမ်းပြပေးနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ရထားလုံးအတွင်း၌။</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက  ဖြူဖွေးနူးညံ့သော စူးတာ့ကျီ၏ပေါင်တံပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပျင်းရိစွာ အနားယူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်းကျိုးကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရွှေခြင်္သေ့ကို လမ်းပြခိုင်းခဲ့သူများမှာ ချင်ယိတို့အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်မှာ ကျောက်ယွင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ယောကျ်ား... စပျစ်သီးစားပါဦး"</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီက နူးညံ့လှပသော လက်ကလေးများဖြင့် စပျစ်သီးကို အခွံနွှာကာ ချင်ယိ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤတစ်ကြိမ် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းမင်းဆက်သို့ သွားရောက်ရာတွင် ချင်ယိနှင့်အတူ စူးတာ့ကျီ တစ်ယောက်တည်းသာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လျိုရီရီနှင့် အခြားမိဖုရားများက မလိုက်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤခရီးစဉ်တွင် နယ်မြေပြင်ပမှ နတ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေရှိပြီး သူတို့၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်ကျနေသဖြင့် လိုက်ပါလာရန် မသင့်တော်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မိန်းကလေးများထဲတွင် စူးတာ့ကျီတစ်ယောက်သာလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အသွင်ပြောင်းနဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်နှင့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ချင်ယိနှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သေချာသည်ကတော့ လျိုရီရီနှင့် အခြားမိဖုရားများ၏ တမင်ရည်ရွယ် စီစဉ်ပေးမှုများလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လျိုရီရီအနေဖြင့် အကြောင်းရင်းကို သေချာမသိရသော်လည်း ချင်ယိက စူးတာ့ကျီကို သိပ်ပြီး သဘောမကျကြောင်း ရိပ်မိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ညီအစ်မတွေဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ လျိုရီရီက စူးတာ့ကျီကို မတရားအပယ်ခံဖြစ်နေစေရန် မလိုလားချေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် ဤခရီးစဉ်တွင် ချင်ယိနှင့်အတူ စူးတာ့ကျီကို လိုက်ပါသွားရန် တိုက်တွန်းစီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤအရာက ချင်ယိကို သက်ပြင်းချသွားစေခဲ့သည်။ ဤမျှ နားလည်မှုရှိသော ဇနီးမျိုးရှိနေခြင်းက သူ့ကို ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ယောကျ်ား... ဒီခြင်္သေ့ပေါက်စလေးက တော်တော် ရိုးသားတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီက အင်ပါယာအရှင်သခင်ကို ဂရုတစိုက် ပြုစုယုယရင်း ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးလေးများ တောက်ပကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​"အင်း... နတ်ဆိုးသားရဲတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အများစုက ကျေးဇူးတရားထက် အင်အားကို ပိုကြောက်ကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​"ဒီခြင်္သေ့ပေါက်စလေးက ကျီလုံရဲ့အစွမ်းကို ကြောက်နေလို့ တခြားဘာအကြံအစည်မှ မတွေးရဲတော့တာပါ"</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပျင်းရိစွာ အနားယူရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>​"မှန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြပြီး သဘောတူကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီသည် နတ်ဘုရားဒဏ္ဍာရီကမ္ဘာမှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးသားရဲများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ နတ်ဆိုးသားရဲများသည် အင်အားကိုသာ နာခံတတ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာနားလည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြီးမားသည့်အင်အားရှိမှသာ ဤထိန်းသိမ်းရခက်သော နတ်ဆိုးသားရဲများကို အညံ့ခံအောင် လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အို"</p> <p> </p> <p>​တွေးတောနေဆဲမှာပင် စူးတာ့ကျီက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏အရှေ့ရှိ အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖြစ်ပုံမှာ သူက မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေစဉ် စူးတာ့ကျီ၏လက်ချောင်းလေးများကို မတော်တဆ ကိုက်မိသွားသောကြောင့် စူးတာ့ကျီက လန့်အော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ယောကျ်ား..."</p> <p> </p> <p>​လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့် စူးတာ့ကျီ၏မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နူးညံ့ချိုသာသော အသံလေးက အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး လူအများကို ရင်ခုန်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှက်သွေးဖြာနေသော မိန်းမလှလေး၏ အသွင်အပြင်သည် ပန်းရာပေါင်းများစွာ ပွင့်လန်းနေသည်ထက်ပင် သာလွန်လှပနေပြီး ရထားလုံးအတွင်း၌ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟားဟားဟား... ကိုယ့်ရဲ့တာ့ကျီလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေတော့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကတောင် မနေနိုင်ဘဲ ဆော့မိသွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို မလွှတ်ပေးလိုက်သည့်အပြင် တာ့ကျီ၏လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို လျှာဖျားလေးဖြင့်ပင် လျက်လိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"အာ"</p> <p> </p> <p>​လျှပ်စစ်ရှော့ခ် မိသွားသည့်အလား ခံစားချက်ကြောင့် စူးတာ့ကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်မေတ္တာ အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ယောကျ်ားနော်... ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီက ရှက်သွေးဖြာကာ နှာသံလေးဖြင့် ချွဲနွဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လှပသော မျက်လုံးအစုံက ရေပြင်အလား ကြည်လင်နေပြီး မကျေနပ်သည့် ဟန်ပန်လေး အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချင်ယိက ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် အရည်ပျော်ကျသွားမတတ်ဖြစ်သွားရသည်။ စူးတာ့ကျီ၏ ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ရာ ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပူနွေးလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​စူးတာ့ကျီသည် ခေတ်တစ်ခေတ်၏ သူရဲကောင်းများကိုပင် စွဲလမ်းသွားအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ရာ သူမသည် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ စူးတာ့ကျီက ချင်ယိတစ်ယောက်တည်း အပေါ်မှာသာ တွယ်တာနေခဲ့သည်။ ချင်ယိက ဤမိန်းမလှလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူလည်း စွဲလမ်းသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှက်ရွံ့စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများကနေ အပြုံးလေးတွေ ပွင့်အာလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးပုံရသော စူးတာ့ကျီ၏ အံ့မခန်း ဆွဲဆောင်မှုများကို သတိမထားမိဘဲ ဖော်ပြနေမှုက ချင်ယိကိုပင် မနေနိုင်ဘဲ ရင်ခုန်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ချင်ယိက စူးတာ့ကျီနှင့် အတူနေထိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် ကောလာဟလများ ပြောသကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအများကို ကောင်းစွာ နားမလည်သေးသော ချစ်စရာမိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့သော မိန်းမလှလေးကို ချင်ယိက ဘယ်လိုလုပ် မသနားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း၊ ဘယ်လိုလုပ် မချစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ရထားလုံးအတွင်း၌ အလှတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မိန်းမလှလေးက ရှက်သွေးဖြာကာ ကြိုဆိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကိုမူ အင်ပါယာအရှင်သခင် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခံစားခွင့်ရှိပေသည်........</p> <p> </p> <p>​***</p> <p> </p>


Save