Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">တားမြစ်စည်းနှင့် နောက်ဆုံးအေးချမ်းမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် စွန်းကုထောင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အနီးရှိ စစ်သည်တစ်ဦးကို ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောကို အခုချက်ချင်းစက်နှိုးပြီး ပင်လယ်ထဲကို ဘယ်လောက်အထိ သွားလို့ရမလဲဆိုတာ သွားစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ သံချပ်ကာသင်္ဘောပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရှိ လူတိုင်းသည် ပင်လယ်ခရီးစဉ်အားလုံးကို ရပ်တန့်ပြီး ကျွန်းပေါ်တွင်သာ နေထိုင်ရန် အမိန့်ပေးခံထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် စွန်းကုထောင်၏ မတော်တဆပြောလိုက်သော စကားက ရှောင်းယီကို ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် နယ်မြေအသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး အကာအကွယ်ပေးခံထားရသည်ဆိုပါက တားမြစ်စည်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စွန်းကုထောင်က ရှောင်းယီကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် အမည်မသိရန်သူတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့က အရင်ဦးအောင် သွားတိုက်မလို့လား။”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ မင်းပြောသလို တားမြစ်စည်းတစ်ခု တကယ်ရှိနေလားဆိုတာ ငါစမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း ရွက်လွှင့်သွားပြီဖြစ်သော သံချပ်ကာသင်္ဘောကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းခြေမှ ဆယ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သံချပ်ကာသင်္ဘောသည် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရှောင်းယီထံ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစီရင်ခံပါတယ် ကျွန်းပိုင်ရှင်။ ကျုပ်တို့ ကမ်းခြေကနေ ဆယ်ကီလိုမီတာအကွာကို ရောက်နေပါပြီ။ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ပါဘူး။ တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့ထားသလို ခံစားနေရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒီတားမြစ်စည်း မပွင့်မချင်း ငါတို့မဟာမိတ်အဖွဲ့ဟာ အပြင်လောကနဲ့ ခဏလောက်တော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေဦးမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာသင်္ဘောက တားမြစ်စည်းကို ထိတွေ့မိသောအခါ စနစ်ဆီမှ သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>[တားမြစ်စည်း : ကျန်ရှိချိန် ၁၄ နာရီ ၂၆ မိနစ် ၅၂ စက္ကန့်။ ဤတားမြစ်စည်းကို အတွင်းဘက်မှ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှမူ မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ပါ။]</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို တစ်ရက်တာ ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ အချိန်ပေးထားတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။ ဘေးတွင်ရပ်နေသော စွန်းကုထောက်မှာလည်း နောက်ဆုံး‌၌ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချီး... အတားအဆီး တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ကျုပ်တို့ အဲ့ဒါကို ဖွင့်လိုက်သင့်လား။”</p> <p> </p> <p>“လစ်စမ်း။ ဒါကိုဖွင့်လိုက်ရင် အပြင်ကရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပေါ့ကွ။ ခဏလောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေပါရစေဦး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက စွန်းကုထောင်ကို ရိုက်နှက်ကျီစယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အဲဒီတည်းမြစ်စည်းနားကို မသွားနဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ ကျွန်းပိုင်ရှင်။ ကျုပ် အဲဒီနားကို လုံးဝမသွားပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>စွန်းကုထောင်က ရယ်ပြုံးကာ အလေးပြုပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယ သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းထုတ်ကာ ကျန့်ရွှဲ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ လူတိုင်းကို အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ။ အခု ငါတို့က တားမြစ်စည်းတစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေတယ်။ အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ဆီးမပစ်သရွေ့ ဒီတားမြစ်စည်းက ဒီနေ့ ညသန်းခေါင်ယံအထိ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားကြဖို့ ပြောလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းမှာမူ တိုက်သစ်ကြီးပေါ်တွင် ချာလီ၏ လက်ကျန်အင်အားစုများကို လိုက်လံရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ချာလီ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့များကို ရှာဖွေရင်း ဒေသခံလူမျိုးစု အဖွဲ့အချို့နှင့်လည်း တိုးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့များထဲတွင် အမြဲတမ်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးစီ ပါဝင်လေ့ရှိပေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ ရှောင်ယီ၏အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လူနည်းစုမှာမူ ဒေသခံလူမျိုးစုများ၏ လက်အောက်တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်လိုသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့သည် သူတို့ဘက်မှ ခုခံမှုအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် နှိမ်နင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆာရာက ဖုန်းထုတ်ပြီး ရှောင်းယီ၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်၏။ ကျွန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခံထားရသော်လည်း ဖုန်းလိုင်းက မိနေဆဲပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်းများကြား အကွာအဝေးသည် အခြေစိုက်စခန်း၏ လွှမ်းခြုံမှုအတွင်း၌ ရှိနေသေးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒီဘက်က ခုခံမှုတွေကို အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းဖို့ လူလွှတ်ပေး။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ...။ ကျွန်းတွေကို တိုက်ရိုက်ပေါင်းစည်းဖို့ ငါပြောလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းးယီ၏ ကျွန်းသည် ယခုအခါ အလွန်ကျယ်ဝန်းနေပြီဖြစ်ရာ အခြားကျွန်းအချို့ကို ထပ်မံပေါင်းစည်းလိုက်သော်လည်း ကမ်းရိုးတန်းအရှည်မှာ လုံလောက်မှု ရှိနေဆဲပင်။ ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ချာလီထိန်းချုပ်ထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ခုနစ်ဖွဲ့စလုံး၏ ကျွန်းများသည် ရှောင်းးယီ၏ ကျွန်းနှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ကျန်းရွှဲ့သည် သူမ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လူတိုင်းကို အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အန်းယွဲ့က စီမံခန့်ခွဲရေးဝန်ထမ်းများကို စေလွှတ်ကာ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များကို လွှဲပြောင်းရယူစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီကမူ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောင်တိုင်ရှိရာသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယီထျန်းဂရုချတ်ထဲတွင်မူ အလွန်စည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ သတိပေးထားသော ရန်သူကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျွန်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေကြသောကြောင့် အလုပ်မရှိဘဲ စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို စောင့်နေရတာ တကယ် ရင်တုန်ဖို့ကောင်းတယ်။ လာမှာဖြင့်လည်း မြန်မြန်လာလိုက်ပါတော့လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မသိရတဲ့ အန္တရာယ်ကို စောင့်ရတာက အဆိုးဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p>“တောက်...နေ့တစ်ဝက်ကျိုးနေပြီ။ ရန်သူရဲ့အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>“နေဦး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလား။ ရန်သူဆိုတာ တကယ်ကော ရှိရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p>“ဒီပြက်လုံးက လုံးဝမရယ်ရဘူးနော်။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်က မင်းကို ဘယ်တုန်းက နောက်ပြောင်ဖူးလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ရန်သူကတော့ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ။ ငါတို့ကို အဖွဲ့တွေပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ပြင်ဆင်နေတာက နေ့တစ်ဝက်ကျိုးနေပြီလေ။ တော်လောက်ပြီပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဟူး...ဒီလိုထိုင်စောင့်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်ကြမလား။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ...မင်းအရင်သွားကြည့်လိုက်။ ပြီးရင် ပြန်လာပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p>“အဲ့လိုတော့ မလုပ်နဲ့လေဗျာ။ အားလုံး အတူတူထွက်ကြည့်ရအောင်လို့ ပြောတာပါ။”</p> <p> </p> <p>“အိုကေလေ။ အတူတူသွားကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် -</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြသေးလား။”</p> <p> </p> <p>“ငါ ထွက်ခဲ့တယ်။ ရန်သူ့လက္ခဏာ တစ်ခုမှမတွေ့ရဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့လည်း ထွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဘာမှမရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ရန်သူ မရှိလောက်ပါဘူး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ငါတို့ကို လိမ်လိုက်တာနေမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ပြန်လုပ်ကြရအောင်။ ရန်သူလည်း မရှိဘူး။ စစ်မြေပြင်လည်း မရှိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ သရုပ်ဆောင်လောကထဲ မဝင်တာ နှမြောစရာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် ထို “သရုပ်ဆောင်” အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲ... သူဌေးကြီး စကားပြောလာပြီဟေ့။ ဒါနဲ့ အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တကယ်အပြင်ထွက်ခဲ့ရင် ငါတို့အားလုံး တားမြစ်စည်းတစ်ခုနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထားတာကို သိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးသတိထားကြပါ။ အဲဒီတားမြစ်စည်းကို သွားမတိုက်ကြနဲ့။ အဲဒါက အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ရတာ သိပ်လွယ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တားမြစ်စည်းလား။ ဟိုတစ်ခါ စတုတ္ထပတ်တုန်းက ငတုံးတစ်ယောက် အပေါက်ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးအစားလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ စွန်းကုထောင်၏ နာမည်ကြီး အရှုပ်အထွေးဖြစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတားမြစ်စည်းက ငါတို့ကို တစ်ရက်တိတိ ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ မစိုးရိမ်ကြနဲ့ဦး။ ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ သတိထားကြတော့။”</p> <p> </p> <p>“သူဌေးက အမြဲတမ်း အားကိုးရဆုံးပဲ။ စောစောက သရုပ်ဆောင်တွေ ထွက်ခဲ့ကြစမ်း။ အဆဲခံဖို့ ပြင်ထား မင်းတို့။”</p> <p> </p> <p>“ငလူးမ လူလိမ်တွေ။ ငါတောင် ယုံမိတော့မလို့။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေ တော်တော်ဆိုးတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူဌေး အဲ့ဒီတားမြစ်စည်းကို အပြင်ကနေ ဖျက်စီးလို့ရလား။”</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး။ ဒီတားမြစ်စည်းက ထူးဆန်းတယ်။ အပြင်ဘက်ကနေဆိုရင် အရမ်းခိုင်မာပေမယ့် အတွင်းဘက်ကနေဆိုရင်တော့ အရမ်းပျော့တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ အခုမှပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေရတော့မယ်။ စောစောက စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ တစ်နေကုန်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အခုမှပဲ အိပ်ချင်တာ အိပ်လို့ရတော့မယ်။ ပြီးရင် သူဌေးရဲ့ အပန်းဖြေစခန်းကို သွားပြီး ပျော်ပါးလိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“အကြံကောင်းပဲ။ တိုက်ပွဲမစခင် အနားယူကြတာပေါ့။ သန်းခေါင်ကျော်ရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းသောနေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးပြီ ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“အတူတူသွားကြမယ်...အတူတူ!”</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း...မင်းက စောစောက ‘အတူတူ အပြင်ထွက်ရအောင်’ လို့ လိမ်ပြောတဲ့ အကယ်ဒမီကြီး မဟုတ်လား။ မင်းက မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို ဆဲလိုက်ရ။”</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့ ညီအစ်ကိုရာ။ ကျုပ်က ‘အတူတူ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြိုက်လို့ပါ။ အတူတူ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာမှ မပြောတာ။”</p> <p> </p> <p>“သွားသေလိုက်စမ်း မင်း။”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save